Borsten zijn leuk. Vrouwenborsten. Mannenborsten heb ik niet zoveel mee. Wellicht wel de borstkas van een man, maar niet de man boobs. Zoals Hugh Grant al zegt in Notting Hill: “Meatloaf has a nice pair.” Maar daar houdt het dan ook wel mee op. Die scene is trouwens sowieso zeer sprekend als het gaat over de fascinatie over borsten. Seriously, they’re just breasts. Nee, serieus, het zijn niet gewoon borsten.

Ik vind mijn borsten erg leuk. Ben ook erg tevreden met mijn borsten. Gelukkig heb ik nooit klachten over mijn borsten gekregen, dus dat scheelt ook een hoop. Ben ook dol op bh’s die mijn borsten beter doen uitkomen en een goed decolleté creëren is een kunst. Je kleding ook dusdanig uitzoeken dat je borsten er altijd goed in uitkomen, ook zonder inkijk.

Borsten zijn altijd in zicht. Bedekt het meest van de tijd, maar altijd zichtbaar. Wellicht dat dat voor de fascinatie zorgt. Omdat je ze altijd ziet. Ook de eigenaresse van de borsten ziet ze altijd. Soms zijn ze lastig, met sporten bijvoorbeeld. Maar de natuur heeft daar iets op gevonden: als je als vrouw gaat sporten, worden je borsten kleiner. Dat is mijn ervaring. Wat ik eeuwig zonde vind! Wil je afvallen, strakker worden, verdwijnen je leuke ronde borsten als eerste.

De maatschappelijke druk omtrent borsten is wel beangstigend. De druk die er ligt bij de vrouw om prettige aanschouwende borsten te hebben is groot. En ze moeten vooral ook groot zijn. Deze indruk krijg je tenminste als je naar opwindende plaatjes en filmpjes kijkt. Grote borsten, het liefst echt, maar nep is ook prima. Rare situatie; zo zit je in een stripclub en krijg je een droog-rij-sessie van een stripper, zegt ze opeens “voel m’n borsten eens”. Verrassend. Maar ik ben de lulligste niet en ik bevoel haar borsten (erg prettig). Handje vol, voelt goed. Wat blijkt, ze zijn nep! Het hoeft dus niet extra groot te zijn en keihard te voelen.

Er komt een moment waarop mijn borsten de potloodtest niet meer doorstaan. Iets met zwaartekracht of kinderen en borstvoeding of de dodelijke combinatie van beide. Wat ga ik dan doen? Dan ben ik mijn leuke borsten kwijt. Je kunt ze laten liften, wat er nog is omhoog vast laten nieten. Of er inderdaad siliconen in laten zetten. Maar dan is het niet meer echt van jou.

Borsten zijn een geweldig gespreksonderwerp. Het gaat nooit vervelen. Ook niet om er naar te kijken. Eraan te zitten. Eraan te laten zitten. Of om erover te schrijven.

_{Tieten, tatten, titten, borsten, ballen, harries, prammen, memmen, lellen, yolanthes, sachas, ellemiekes, foezelknoezels, jopen, jetsers, joekels, kokosnoten, koplampen, hangzakken, ragappels, erwtjes, mameloezen, uiers, boebies, meloenen, tetten, knollen, ballonnen, pechugas, knuffelkussens, jugs, houtbossen, balkonnetjes, voorgevels, thelma & louise, neukheuvels, nenas, titties, lellen.}

Het thema van mijn radio uitzending afgelopen zaterdag. ‘Ik wil mijn stad terug!’. Helaas won Sail 2010 het van alles en iedereen, zo ook van mij. Mijn radio speeluurtje ging niet door. Nu zit ik toch nog met al die liedjes die de ether nooit gehaald hebben.

Amsterdam was volledig ondergelopen. Met boten, mensen en nog meer mensen. Het leek wel of Gaastra alles rondom Amsterdam Centraal in pastelkleuren had ondergekotst. Wat beter dan een thema uitzending te maken over waar heen te gaan in de stad waar de normale toerist niet zo snel komt. En dan vooral heel veel aandacht besteden aan alles wat niet met Sail te maken had. Ook muzikaal afstand nemen van het nautische thema. Op de openingsplaat na natuurlijk.

Click here to view the embedded video.

Maar echt! U96! Techno. Emergency. Heel veel beter wordt het niet. En als we het dan toch over boten hebben, dan is dit de enige plaat die je terecht keer op keer kunt blijven draaien. Wellicht Splitsing, met Wind & Zeilen, maar ik weet nog steeds niet wat ik moet doen deze zomer. En die is al bijna voorbij. Ik heb zelf trouwens wel op een boot gezeten. Sail is ook wel leuk, boten zijn ook echt leuk, varen is heel fijn. En Amsterdam vanaf het water is prachtig. Alleen door alle mensen kon je er niet meer van genieten. Het sloepje waarmee ik rondvoer had heel stoer een kanon voorop, van echt schuimrubber. Een klein beetje dat (captain!) Jack Sparrow gevoel. Ach, die kunnen we muzikaal ook nog wel illustreren.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Mooie doorstart. Ik schrok wel even bij de datum van Sam Sparrow… twee jaar geleden alweer! Ach, dan is de volgende Sail ook zo weer, als de tijd toch zo snel gaat. En mevrouw Jones doet het leuk met haar nieuwe geluid, zo achter de piraten aanrennend. Okay, genoeg over de boten. Ook het Prinsengrachtconcert viel samen met Sail, niet in het water, maar wel op het water. Als werknemer in een restaurant aan de Prinsengracht kan ik je vertellen dat het bijzonder druk was die zaterdagavond. Leuk dat ik tijdens het werken gewoon een interne jukebox heb aanstaan. Met muziek werkt het toch een stuk prettiger.

Click here to view the embedded video.

Heb ik mijn foute plaat van het uur nou al gehad? Nee, volgens mij niet. Er zijn twee kandidaten, waarvan er eentje helemaal niet fout is. De ander eigenlijk ook niet, maar die laat ik open voor eventuele discussie. De eerste van de twee is een meezinger in de Condomerie. En niet alleen door het personeel. De tweede is een mooie meezinger in het restaurant, waar mijn collega en ik het meeste plezier aan beleven. De gasten wellicht minder.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Dat wilde ik doen deze zomer. Op het strand van Mexico liggen. Hoewel dat misschien een betere winter bestemming is. Ook wat betreft temperaturen aldaar. Daar ga ik nog even verder over dromen.

Als de stad nog niet vol genoeg was met toeristen, dan is ze het wel met studenten. Overal futen. Die ingelijfd worden. Hordes, massa’s guppen die de stad overnemen en die voor zichzelf claimen. Echt, wat doe je? Het is mijn stad. Verplicht coma zuipen, je hebt er een dagtaak aan. Wat zou voor hun het themanummer worden? Toen ik ooit een roze donderdag ging studeren moest ik de hele introductieweek naar I’m Blue (dabadie dabada) luisteren. Ik krijg er nog steeds een raar soort uitslag van als ik het hoor. Wat is het deze zomer, wat was nou de echte kneiter. Alors On Danse (ik spreek Frans)… of was die net te vroeg. Of het briljant simpele aanstekelijke We No Speak No Americano…

Click here to view the embedded video.

Dan fiets ik door de stad, bijna over de hoofden van alles wat er rondloopt en dan zing ik:

Click here to view the embedded video.

Nog even. Dan is de stad weer rustig. Dan zijn alle festiviteiten voorbij. Geen Sail, Parade, Grachtenconcert, introductieweken, en wat nog voor de deur staat… De Uitmarkt. De avond kan beginnen. Ik neem mijn stad terug. Een hele fijne week een aankomende zaterdag heb ik mijn radio speeluurtje gewoon weer terug. 17u, www.amsterdamfm.nl. Zet ‘m aan en zet ‘m hard!

Click here to view the embedded video.

Het refrein is zo raar mooi en bijzonder. Blijft zo heerlijk door je hoofd zingen. Zo erg, dat ik het graag met jullie deel.

Click here to view the embedded video.

Oh ja, ook in het Duits natuurlijk.

Er zijn verschillende vormen van andermans woorden gebruiken. Zo kun je een liedje voor iemand zingen, of nog meer afstand nemen en het liedje gewoon opzetten. Probleem alleen dan is of de boodschap wel overkomt. Want ja, is het wel het soort muziek wat de ander aanhoorbaar vindt, begrijpen ze wel om welke zin of zinnen het gaat. Soms is het zelfs alleen een woordje in het geheel. Dan zul je toch nog jezelf moeten gaan uitleggen, nee, je moet het liedje gaan uitleggen. Misschien toch niet zo handig.

Het random quoten van grote schrijvers en filosofen. “Ach, zoals Sartre al zei…” Grote kans dat de andere partij dan al halverwege huis is, want wie wil er nou naar de woorden van Sartre luisteren als je gezellig op een terras zit. Dit kan wel heel leuk zijn als je samen een gehele conversatie kunt voeren in quotes. Niet alleen van een filosoof, maar een leuke schrijver kan natuurlijk ook. Tot éen van de partijen het boek niet gelezen heeft en de context van de quote misplaatst. Verwarring alom. Voor je het weet zit je een boek samen te vatten om een zin uit te leggen die je in je eigen woorden waarschijnlijk zonder omslachtige uitleg had kunnen uiten.

Mijn favoriet, na de songteksten, de serie- en filmquotes. “‘Cause you rambled on for 12 pages! Front and back!” De populaire series dan natuurlijk en films. Die iedereen gezien moet hebben. Ook daarmee kun je een volledig gesprek voeren. Zo zaten we in een diepzinnig gesprek over het laten zien van je geile gezicht. Waarop ik quote: “I’m gonna show her my O-face” En daarbij de mimiek doen van O O O. Nee, dat was ‘m niet. Want mijn tafelgenoten wisten niet wat ik bedoelde. Leuk bedacht! Maar het is niet van mij, niet mijn woorden en niet mijn mimiek. Want voor zover ik weet doe ik niet aan een O O O-face (dat zei mijn vrouw vannacht ook).

En dan ben je weer terug bij af. Beter gezegd, weer terug bij jezelf. Een bibliotheek aan quotes en illustraties in je hoofd van andermans woorden, maar je hebt jezelf nog niet duidelijk weten te verwoorden. Van wat je wilt, wat je voelt, wat je nodig hebt.

Now we know what not, to do again, besides you lucked out finally. All this time, you’ve had it in you.

_{Deze eigen woorden waren eerder te lezen op PinkBullets}

Mijn kennismaking met Danny kwam met het lezen, én zien, van ‘Are You Dave Gorman?’. Danny is daar de beste vriend die zijn beste vriend aanzet tot het ondernemen van een iet wat rare, maar oh zo vermakelijke, onderneming. Of het iets Brits is is me niet geheel duidelijk. Maar Danny houdt van rare ondernemingen. Verrassend op z’n minst.

In zijn eerste boek, solo, ‘Join Me‘ maakt Danny ons deelgenoot van zijn belevenissen en zoektocht naar mensen die zich bij hem willen aansluiten. Zijn beweegredenen zijn simpel en zeer herkenbaar. Wat er ontstaat is een collectie mensen die zich bij elkaar aansluiten. Zo komt het ‘Karma Army’ tot stand. Als je je hierbij aansluit, dan moet je random acts of kindness doen. En het liefst Danny daarover informeren. Om het makkelijk te maken heeft hij ook een boekje met Randon Acts of kindness uitgegeven. Ook een genot om te lezen, ook al heeft het geen verhaal. Eén van mijn favorieten is ‘s avonds al je vrienden per sms een goede nacht wensen. Klein, attent.

Dat Danny is zijn leven opzoek is naar een doel, een invulling, is wel duidelijk met zijn tweede (officieel vierde) boek ‘Yes Man’. Om zijn leven een nieuwe impuls te geven zegt hij op alles ja. Dat is het boek. Dat hij op alles ja zegt. Maar de consequenties zijn enorm. De impact van het boek ook; in 2009 kwam de film uit, met Jim Carrey in de hoofdrol. Leuke film! Zeker, maar niet als het boek. Want Danny schrijft met een openlijke kwetsbaarheid die je in de film niet meekrijgt.

Door zijn boeken ga je bij jezelf ook te rade, over je leven, over kleine aardigheden die je voor anderen doet, zonder enig eigen gewin. Bij het ja-zeggen op alles, nou, wellicht niet alles, maar op meer dan dat je normaal doet. Dingen waarbij je normaal mweh zegt of nee. Probeer eens ja te zeggen. Mijn leesleven en dagelijkse leven is opgefleurd door de schrijfsels van Danny.

En nu ben ik weer in een Danny Wallace bezig: ‘Friends Like These’. In deze tijden van Facebook, MySpace, Hyves, Google en alle andere sociale netwerkpagina’s, is het vinden van je oude vrienden een stuk makkelijker geworden. Dat ondervindt Danny ook. Maar Danny zou Danny niet zijn als hij niet tevreden zou zijn met een vriendverzoek en een nietszeggende email. Nee, het moet allemaal Face-to-Facebook. Want opnieuw zien en spreken zal hij ze! Met zijn dertigste verjaardag voor de deur verlangt hij naar het terugvinden van zijn oude schoolmaatjes. Ook in dit epos voel je met Danny mee als hij worstelt met het volwassen worden en het huis-boompje-beestje opbouwen met zijn vrouw. Want het is herkenbaar! En waar zijn al die mensen gebleven waarmee je buitenspeelde, naar de film mee ging, toen alles nog nieuw was en je samen de wereld aan het ontdekken was.

Danny Wallace is origineel, voorspelbaar, herkenbaar, verrassend. Hij is gewoon een mens. Alleen met wat wij allemaal voelen en ons soms afvragen, daar doet hij iets mee. Voor mijn vermaak zeker. Hij heeft nog een boek; ‘Awkward Situations for Men’. Nou ben ik wellicht niet geheel de doelgroep, als vrouw zijnde, maar ik ga het toch lezen. Want ik ken wel mannen. En dan kan ik dingen misschien minder awkward voor ze maken. En het woord awkward is awesome.

Trouwens! De boeken zijn er natuurlijk ook in het Nederlands. Maar aangezien ik die liever niet lees, en niet gelezen heb, gebruik ik gewoon de oorspronkelijke Engelse titels. Daarbij heb ik geen idee of die Britse humor en subtiliteit goed vertaald kan worden in het Nederlands. Mocht je hier ervaring mee hebben en net als ik ook hardop in de trein zit te lachen met Danny, laat me dat dan weten!

Nou ga ik mijn boek even uitlezen.

Zo verkoop je de hele dag condooms, ga je daarna gezellig op een prachtig dakterras zitten biertjes drinken met een vriendin. Een dakterras trouwens, dat uitkijkt over de stad (zijnde Amsterdam). Ik kan iedereen aanraden eens de hoogte in te gaan in Amsterdam.

Dan snel door, want of de tijd nu bedacht is of niet, die tikt toch door. Sommige mensen zijn uitzonderlijk bijzonder en meer dan je tijd en aandacht waard. Zo ook vanavond, de legendarisch Sjeik der comedy trad op. Daar moet ik natuurlijk bij zijn. Niet alleen omdat ik heel erg hou van humor om te lagge, maar ook van mensen met passie en doorzettingsvermogen. De sjeik is daar een stralend voorbeeld van.

Er is meer te doen. Naast het vele zweten, wat ook tijd en energie kost, is er in Utrecht ook heel veel leuks. Iets wat je mij een half jaar gelezen nooit had horen zeggen. En ik kan er slapen. Met of zonder hitte. Heerlijk slapen. Jammer dat de wekker dan gaat op een zaterdag en je Utrecht weer moet verlaten.

Zaterdag, doe ik niets wat ook niet later mag. Zoals een Barbiemodeshow bekijken en een rockende radioshow neerzetten. Met veel mode, Barbie en ’80′s verantwoorde muziek. Gewapend met een goede fles wijn een gekleed in een heerlijk zomerjurkje op verjaarsbezoek. Op de steiger, aan het water. Tot het begint te druppelen. Bij het totaal los gaan van de regen, bliksem, onweer en wind, zijn wij gewoon met z’n allen naar buiten gerend. Om te dansen in de regen. Nog een aanrader; dansen in de regen. In je zomerjurkje, in je ondergoed, op je blote voeten of gewoon volledig gekleed. Probeer het eens, het is namelijk maar regen.

Nog een aanrader! Met je blote voeten door het gras lopen, in je stamkroeg. Waar je vrienden zijn. Op zaterdagnacht. Echt, moet je eens proberen. Want een betere afsluiting na regendansen is er niet. Zeker niet in de aanloop naar zondag 11 juli 2010 toe. Waar je sowieso al de hele dag zwetend van rondloopt.

Over de zondag kan ik alleen zeggen dat het opmerkelijk is hoe wij, als Nederlanders, zo extatisch zijn met vreugde en zo gesloten met verlies en verdriet. Iedereen loopt verdwaasd naar huis en het blijft nog lang stil. Alsof we direct vergeten zijn dat het oranje bloemen regende op het Museumplein. Er is zoveel moois, kleine dingen, grote dingen. Alles is te doen, te voelen en mee te maken. Als je geen keuzes maakt is er genoeg tijd om alles te doen.

_{Dit stuk en andere belangrijke zaken zijn te lezen op PinkBullets}

Realistisch gefilmd, sterke dialogen, een simpel maar ondenkbaar verhaal. En toch, zo ondenkbaar is het allemaal niet. De titel van de film ‘Unthinkable’ dekt alles wat je te zien krijgt op het grote scherm.

In de opening zie je een nerveuze man proberen een videoboodschap in te spreken. Steven Arthur Younger noemt hij zichzelf, een Amerikaans staatsburger. Dan gaat de camera weer even uit en begint hij opnieuw, zichzelf voorstellend als Yusuf Atta Muhammed, Amerikaans staatsburger en Moslim. Een milde introductie. Younger, oftewel Yusuf, wordt gespeeld door Michael Sheen. Een bekend hoofd, maar ik kon niet zo snel plaatsen waar ik hem eerder in gezien had. Het feit dat ik hem als Tony Blair ken, in de film ‘The Queen’, is volledig irrelevant na het zien van zijn acteerprestaties in ‘Unthinkable’.

Carie-Anne Moss daarentegen (her)kende ik natuurlijk wel direct. Trinity in ‘The Matrix’ en uit een ver verleden Carrie Spencer in ‘Models Inc.’. In ‘Unthinkable’ speelt ze FBI-agente Helen Brody. Bijna stoïcijns, doelgericht, plichtsgetrouw en vooral rechtvaardig. Aan het hoofd van een anti-terrorisme team is ze verantwoordelijk voor het volgen van mogelijke terroristen in de Amerikaanse gemeenschap.

De altijd indrukwekkende Samual L. Jackson is Henry Harold Humphries, oftewel ‘H’. Waarom ‘H’ en zijn Bosnische vrouw Rina in een afgesloten huis wonen en alles monitoren met camera’s is een vraagteken. Zeker als Charlie Thompson opeens met Brody aan de lijn hangt en haar verbiedt iets met ‘H’ te doen; hij is vuurgevaarlijk en valt onder CIA controle. Charlie Thompson wordt gespeeld door Stephan Root, nog een favoriet van me; Mr. Jimmy James uit News Radio en Milton “where’s my stapler” uit Office Space.

In een rustig tempo, bijna als ’24′ begint de film. En dan gaat het snel. Younger verschijnt als een gezocht man op iedere zender op televisie. FBI’s Assistant Director Jack Saunders draagt Brody op om zich alleen nog maar te focussen op Younger en hem te vinden. Younger is al opgepakt en staat onder legertoezicht ergens op een onbekende locatie. Brody moet zich voor de FBI met de ondervraging van Younger bezighouden. Younger heeft namelijk een videoboodschap gemaakt waarin hij drie locaties in drie Amerikaanse steden laat zien waar hij drie atoombommen heeft geplaatst die over drie dagen af zullen gaan. Meer dan 10 miljoen doden zullen er vallen. Probeer dat maar eens te bevatten, drie atoombommen, zelf gemaakt, ergens, in een stad. En toch, zo moeilijk is het niet om je dat voor te stellen.

Maar daar gaat de film niet alleen over. Want dan zou je een klassiek, standaard Hollywood verhaal krijgen. Goed tegen kwaad. En zoals ‘H’ tegen Yusuf zegt: “There is no H. and Younger… there’s only victory and defeat. The winner gets to take the moral high-ground, because they get to write the history books. The loser… just loses. The only miscalculation in your plan… was me.” En zo introduceert ‘H’ zich niet alleen aan Younger, maar ook aan ons, de kijker. Hij is een zwaar beveiligd, zeer gespecialiseerde ondervrager. Beter gezegd; een martel-expert.

In een koelcel, vastgebonden op een stoel: Younger. Dreigend en overheersend om hem heen: ‘H’. Buiten de cel een opgefokt en falend leger, de CIA in de vorm van Charlie en een moralistische Helen Brody. En daar gaat het wringen, de grens tussen goed en kwaad, wie is goed en wie doet kwaad, waar ligt de schuld, de verwachting. En hoever zul, kun, mag je gaan om het leven van één weg te zetten tegen dat van miljoenen.

Ik heb veel films gezien, ook de splatter horror films met bloed en rondvliegende ledematen. Allemaal geen probleem. Want het is film! Het is fictie. Niets aan deze film is fictie. Als je mij zover krijgt dat ik “Nee! Niet doen!” roep naar een scherm, dan ben je goed bezig. Tevens heb ik Sam L’s advies maar opgevolgd toen hij tegen Carrie-Anne zei: “You might want to leave the room now, you don’t want to see this.” Ik deed mijn ogen dicht. Dit klinkt misschien alsof het alleen maar schokkende beelden zijn, maar de waarheid is niet mooi. Want er wordt gemarteld, zo simpel is het. Je ziet ook wat van de legertechnieken die ze is Quantanamo Bay zouden toepassen. Kinderspel in vergelijking met wat ‘H’ doet en van plan is.

“I would do the unthinkable to break him.” Dat is het doel van ‘H’: Yusuf breken en de locaties van de bommen te krijgen. Iedere man heeft een angst, een nachtmerrie. Die moet gevonden worden om hem te breken. Alleen Yusuf heeft zich hierop voorbereid. Als ex-militair, ex-atoombomexpert en toegewijd gelovige is er niets dat hem doet breken. Helen Brody ziet dat niet, die ziet alleen maar dat er iemand onrecht aangedaan wordt en op hoge poten loopt ze rond om het martelen te stoppen. Alleen, stukje bij beetje, als Yusuf meer van zichzelf laat zien, waar hij toe instaat is, en ‘H’ haar laat zien dat het haar gedachtegoed is dat dit alles heeft gecreëerd, hoe meer Brody’s morele grenzen vervagen en ze wordt gedwongen tot daden die ze zelf nooit voor mogelijk had gehouden.

En dat is het, dat is de film, het ondenkbare. Iedereen heeft zijn of haar eigen overtuiging, of dat nou goed of slecht is en vooral, in wiens perceptie. De hele film kruipt langzaam onder je huid en je zit op het puntje van je stoel, maar wees niet verbaasd als je jezelf opeens ook hoort lachen. Zeer scherpe dialogen, sterk acteerwerk, veel dingen om eens goed over na te denken, met zo af en toe wat schokkende beelden, maar niet schokkender dan waar de mens dagelijks toe in staat is.

‘Unthinkable’ is ondenkbaar. Het ondenkbare wordt gedaan, iedere dag. Die keuzes worden gemaakt. In geen tijden ben ik zo sprakeloos en zo vol geweest van een film. Dat de film in Amerika een “straight to dvd release” is begrijp ik wel, want dit is geen ‘24’, geen Jack Bauer, geen moral highway voor de Amerikanen. Ze zetten het weg onder het mom ‘teveel gevloek, teveel geweld’. Prima, maar ik denk dat zelfs op dvd deze film velen zal bereiken.

Realistisch, verrassend, ondenkbaar, fascinerend. ‘Unthinkable’ is een uitzondering tussen al het commerciële filmgeweld heden ten dage.

Trailer

Click here to view the embedded video.

_{Deze review was eerder te lezen op PinkBullets}

Het stond al een tijd in mijn agenda; 6 juli 2010, The National, Paradiso. Ik ga ze live zien! Welk een vreugde. Tot vrijdag 2 juli, toen was de vreugde een stuk minder. Nederland verslaat Brazillië in de kwartfinale en gaat de halve finale spelen tegen Urugay… op 6 juli. Wat een drama. Want keuzes. Na een avond feesten en leuke dingen, kwam zaterdagochtend de verlossing van Paradiso: The National heeft het concert vervroegd zodat we allemaal de wedstrijd kunnen zien, op een groot scherm in Paradiso! Echt, win-win.

Zo stond ik in Paradiso, met The National op het podium, allemaal in oranje gekleed. Dat is punten scoren, bovenop de punten die ze al hadden gescoord met hun muziek en vervroegingsactie. De zanger, Matt Berninger, is een heerlijke muzikale autist. Licht spastisch staat hij niet stil te staan, zonder echt te bewegen. En is zijn zangstem diep, warm en betoverend, zo verrassend hard kan hij opeens schreeuwen. De kleine onderonsjes tussen Matt en Aaron & Bryce Dessner (broers en gitaristen) waren zeer vermakelijk. Leuk ook dat de drummer en basgitarist, Scot & Bryan Devendorf ook broers zijn. Daarnaast werd de band ook nog eens bijgestaan door twee trompettisten, en je verwacht het niet, maar dat klonk geweldig.

I’m in love. Het was het wachten waard. Vooral om iedereen te zien die net zo lyrisch over ze is. Want ik ben zeker niet de enige. Ook niet tijdens de wedstrijd, met z’n allen, schreeuwen, zingen en juichen. Het was mooi. Een mooie avond.

Natuurlijk heb ik nu wel even tijd, maar ik moet zo weer weg. Tien uur op de benen staan. Daarna heb ik tijd, maar dan ben ik op. Slapen is dan een fijne optie. Morgen heb ik wel tijd ja! Maar dan is de deadline verstreken. En trouwens, morgen moet ik ook nog een radioprogramma voorbereiden en opnemen, wellicht ook nog naar een geluidsstudio op een demo in te spreken. Waar hopelijk weer werk uitkomt! Ha, ja, grappig, ik weet het, alsof ik niet al genoeg werk heb.

Maar even zonder dollen, ik heb hier geen tijd voor. Ik zou heel graag het weer de schuld geven of de kat, maar helaas. Het is het gegoochel met de rooster, van de baantjes. Op papier ziet het er overzichtelijk uit, maar in de praktijk is het zeer vermoeiend. En kom ik opeens tijd te kort. Voor leuke dingen, belangrijke dingen of gewoon, de dingen.

En morgen, dat radioprogramma, weer geen voorbereiding. Dat moet ik morgen dus allemaal bij elkaar zoeken. Terwijl dit echt belangrijk is. Ik krijg zelfs een website! Echt, zo leuk. En spannend. Wil het gewoon goed doen. Dan moet ik wel tijd hebben om het voor te bereiden.

Niet om het één of ander, maar ik heb het wel naar mijn zin. Het is echt wel leuk en ondanks dat ik doodmoe ben, heb ik toch genoeg energie om door te gaan. Ja, okay, misschien droom ik iets vaker van op vakantie gaan, maar wie heeft dat niet in de zomer? Gewoon even weg en nergens meer aan te hoeven denken. Alarmen, wekkers, rennen. Rennen is wel goed voor je! Heb vannacht zelfs gedroomd dat ik ging rennen, als in sportief, want dat kun je makkelijk voor je werk doen. Ik moest lachen, in mijn droom.

Er is nog zoveel wat ik wil doen! Veel ervan heeft weinig met tien uur werken op een dag te maken. Verrassend genoeg, toen ik acht uur per dag op een kantoor zat, had ik wel zeeën van tijd, voor van alles, maar deed ik er niets mee. Heel overzichtelijk. Dat zeker. En je kon nog eens vrij nemen, of een uur te laat verschijnen.

Wacht, nee, waar heb ik het over? Echt, ik vind je heel leuk. Ik ga je ook zeker snel weer bellen en dan spreken we af! Tegenwoordig heb ik zelfs een lijstje met mensen die ik moet bellen, een sociaal belrondje. Tijd om te mailen heb ik niet eens. Bellen kan tenminste ook onderweg naar de dingen. Maar ik heb hier echt geen tijd voor.

_{Dit stukje vrije tijd was eerder te lezen op PinkBullets.}

Click here to view the embedded video.

En nog een kleine muzikale ondersteuning van No Doubt (geen twijfel mogelijk).

You’re just like my Ken and Barbie doll