2012! Op een mooi jaar.

Our beer,
Which art in barrells,
Hallowed be thy drink,
At home as it is in the pub,
Forgive us our daily spillage,
As we forgive those who spill beer upon us,
Lead us not into wine tasting,
And deliver us from alco-pops,
For ours is the bitter,
The spirits and the lager,
Forever and ever,
Barmen.

Al veel gebezigd in mijn sociale wandelgangen.
Geliefd en verguisd. Dat zei mijn vrouw vannacht ook al.

Nu is het boek dan eindelijk uit.

Heel braaf ben ik 1 november naar mijn boekwinkel afgetogen om mij van twee exemplaren van dit boek te voorzien. Eentje voor eigen gebruik, de ander om als presentje te geven. Het boek zou niet compleet zijn zonder een extra versiering van de auteur zelf. Iets wat op zich makkelijk genoeg te regelen was. Het resultaat; mooie woorden, geschreven met een lelijke pen.

Maar dan het boek zelf. Het speelt zich af in de grachtengordel van Amsterdam. In een Toppie Copy, een kopieerwinkel van eenzame klasse. De twee heren die je daar per woord de winkel uit weten te bonjouren zijn niemand minder dan Bertus en Michiel. Nu zou ik verder uiteen kunnen zetten waar het verhaal eigenlijk verder over gaat, maar die kun je wel op de omslag lezen of op de site van de uitgever.

Deze “roman” is een dialoog. Van begin tot het einde is het een dialoog. Er zitten geen omgeving of karakter schetsen in, geen verdere diepgang in de personages of achtergrond verhalen. Puur de gesprekken en dilemma’s van dag tot dag. In de winkel, bij de sigarenboer, aan de telefoon en tijdens het nassen in een restaurant. Geen “Chiel zei” en “toen zei Bert”. Bruggetjes van locatie naar locatie, “toen liepen zij monter over de grachten naar het andere filiaal van Toppie Copy”, zijn er ook niet te vinden. Hoewel natuurlijk wel over die grachten waarover ze dan zouden lopen.

Geen moment heb je het idee dat je niet weet wie ze zijn, of waar ze zijn. In de dialoog zit alles. Want ze nemen alles en iedereen op de schop. Dit door al dan niet subtiele woordgrappen of verbasteringen. Het is van kwinkslag naar schuine grap. Het is wellicht niet voor iedereen. Want je moet maar net van die humor houden. Of net als de heren na alles te kunnen roepen “Dat zei mijn vrouw vannacht ook al!” Ook de vele verwoordingen van het mannelijk lid, ketsen, jetsers, vormen van gedag zeggen, goedkeuring en vooral afkeuring.

Ik heb #DZMVVOA zeer opzichtig in de trein zitten lezen en daarbij grijnzend en soms hardop lachend. Soms ja, want je zit nog wel in een trein. Thuis aangekomen kon ik vanaf de bank wel hardop lachen. Wat ik dan toch zeker om de pagina een keer of twee deed. Ik vermoed dat ik het nog een stuk of twee keer moet lezen voordat ik alle woord- en stijlgrappen eruit heb gehaald, maar de eerste schifting was lang niet slecht.

Literair gezien, als roman, ik weet het niet. Als je zelf niet vaker met dit soort taalgebruik geconfronteerd wordt weet ik niet zeker of je de subtiliteit ervan kunt waarderen. Hoe opzichtig het er wellicht op een eerste lees-ronde ook uitziet. Heb je problemen met grove grappen of vrouwonvriendelijkheid, dan ook is dit wellicht niet het juiste boek voor je. Hoewel, dat vrouwonvriendelijk, dat is ook maar net hoe kleinzerig je zelf bent. Het is ook zeker niet zo dat beduimelde helden elkaar niet net zo hard van achteren pakken.

Ik hou van humor om te lagge. En dan zeker niet de voorspelbare, dertien in een dozijn. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dergelijke humor ook bezitten of kunnen waarderen. Wellicht dat velen na het lezen van #DZMVVOA mij niet meer zo raar aankijken als ik weer eens een gepaste ongepaste opmerking maak.

Deel I 

Zo zat ik ergens in de donkere jaren ’90 van de vorige eeuw bij mijn toenmalige beste vriendinnetje in de hele wereld, op de bank. Weekend, filmpje kijken, top. De film naar keuze was ‘So I Married an Axe Murderer’ met onze held Mike Myers. Even los van alle muziek, die film is grappig. Zeer vermakelijk. Wat IMDB ook zegt. Alleen al vanwege de begin scene, die begint na het liedje waar onze zoektocht mee begon.

Het liedje in kwestie was simpel, mooi, doeltreffend. There she goes… Ja, nu niet meteen gaan roepen JOH en hoe kun je dat nou niet weten. In 1993 denk ik dat wij, de vriending en ik, niet naar de juiste radio luisterden of altijd het net miste op MTV (die zond toen nog muziek uit, ja echt!). Nou hadden we direct het vermoeden dat het liedje ook wel ‘There She Goes’ zou heten, maar daar red je het niet mee.

Nee, want bij de platenzaken waar wij toen heen gingen werkten geen mensen die echt alles kende. En nee, wij kende de platenzaken nog niet met mensen die die kennis wel hebben. En verrassend genoeg, bedenk ik me nu pas, zijn we ook niet zo helder van geest geweest om gewoon de gehele aftiteling af te kijken en wachten tot de muziek voorbij kwam. Zelfs niet met dat prachtige VHS-systeem waar we gebruik van maakte.

So the hunt is on! Alleen die begon pas echt te lopen twee jaar later. Toen we weer op een mooie weekenddag samen op de bank zaten en de film nog maar een keer gingen kijken. Twee jaar later, kijk, dan schrijven 1995, misschien met wat uitloop  naar 1996. Mijn geheugen is niet helemaal meer hoe het was. Ik zou nu graag vertellen dat we na overleg en honderden mensen interviewen erachter zijn gekomen, maar het was toch het internet. Alleen een baby variant van het internet dat we nu kennen. Zoeken op het internet was op zich al een uitdaging. Hoe te zoeken, als het er al op stond. Gelukkig was mijn vriendin behept met een oudere broer, eentje van het mooie ras ‘nerd’. Die naar mijn idee internet had uitgevonden, aangezien hij leefde in het computerhok en alleen maar aan het chatten was met mensen uit Amerika. En die kon dingen vinden, want die wist dingen van het internet.

Niet alleen werd het nummer gevonden, van wie en hoe en waar, maar het nummer werd ook gevonden. In een bestandje, dat je af kon spelen, moest je wel een dag op wachten voor alles binnen was en tussendoor mocht ook niet gebeld worden, maar het was er wel. En zo kwam ik in het bezit van The LA’s met There She Goes. Tevens was ik volledig besmet door het internetvirus, bleek ik een zwak voor nerds te hebben, maar er ergens ook wel eentje te zijn. Ja, het internet bracht veel nieuws met zich mee.

Het nummer is nog altijd een favoriet en van velen. Eén van de mooiste popliedjes, sowieso alles van dat eerste album van The LA’s. Toen ik vernam dat “ze” kwamen optreden in Bitterzoet in Amsterdam had ik drie minuten later kaartjes besteld. Hoe het was die avond kun je bij Sersjee lezen, die heeft de juiste woorden. Wil daar alleen nog aan toevoegen dat de tranen over mijn wangen liepen toen ze There She Goes speelden. Deels omdat het erg pijnlijk was om Lee daar zo te zien en deels omdat het liedje gewoon impact heeft. Hetzelfde gebeurde niet veel later toen ik ergens Cloud Control zag spelen en zij dit nummer ten gehore brachten.

Want wat was het opeens lang geleden en ze is inderdaad ook weg. Maar dit zal ik altijd met haar hebben.

Click here to view the embedded video.

Mijn eerste liefde is jarig. En die liefde gaat al een tijd mee. Mijn geliefde ook. Al zo’n kleine 736 jaar.

Amsterdam was voor mij mijn opa en oma, die woonden in de Leidsestraat. Daarnaast was het het kasteel. Waar mijn vader werkte. Een heus kasteel! Met een rozentuin. Een grote weg ervoor, waar de banden van de auto zo’n leuk geluid op maakten, en je kon er onderdoor rijden. Toen ik daar de koningin ontmoette en bloemen mocht geven werd het steeds lastiger voor mijn ouders om mij duidelijk te maken dat het een museum was.

Ook al woonde ik niet in Amsterdam, toch voelde ik me een Amsterdamse. Geboren aan de Koninginneweg bij het Vondelpark, vader die er vandaan kwam, grootouders die er wonen, oom en tante. Het zat allemaal wel zeer gelocaliseerd in de zuidelijke regionen van de stad. Wellicht niet het meest accurate beeld wat je van Amsterdam kunt hebben, maar voor mij was het een soort Disneyland waar ik altijd graag heen ging en niet meer weg wilde.

Toen ik eindelijk naar de middelbare school mocht en mijn in het Amsterdamse kon vertoeven, toen begon de grote ontdekkingstocht. Met daarbij het ontluiken van de sluimerende liefde die er al was. Amsterdam Zuid kende ik al redelijk en die kennis werd groter door het op school zitten aan de Hobbemakade. Funest voor mijn schoolcarrière, maar geweldig voor mij. Je komt nog eens ergens als puber als je niet naar school gaat, maar gewoon door de stad struint. De stad bleek veel meer te zijn dan statige panden en brede wegen. Het was er nauw en krap, soms vies, druk, maar altijd mooi in mijn ogen.

Als ik dan eens buiten de stad kwam vond ik het maar niets. Het was allemaal Amsterdam niet. Nou zijn ‘wij als Amsterdammers’ natuurlijk zeer afkeurend van alles buiten de stad, maar dat wordt daar buiten niet echt goed opgevat. Toch hield ik voet bij stuk en rende altijd zo snel als ik kon weer terug. Nog steeds woonde ik niet in de stad, maar ik ging er iedere kans die ik had heen. Door de stad dwalen, toerist spelen, hardcore Amsterdammer spelen. Ik wist de weg, ik wist waar je moest zijn.  De stad maakte me ook blij, alsof je beter adem kunt halen als je door haar straten loopt.

Nu, zoveel jaren later kom ik nauwelijks meer in de zuidelijke regionen en verbaas me iedere keer als ik er opeens wel weer ben. Mijn leef- en jaaggebieden hebben zich verplaatst, ken nu weer meer van de stad en heb haar ook van vele andere kanten gezien. Door de jaren en de bemoeienis van de gemeente zijn er veel dingen opeens verdwenen uit de stad waar ik nog wel eens verdrietig van word. Dat betuttel. Toch blijft de stad een soort mysterie hebben waar vele mensen op af komen. De grote enge stad.

‘s Ochtends vind ik de stad op haar mooist. Als de zon opkomt. Dit schouwspel heb ik vaak gezien. Niet alleen omdat ik met zonsopgang pas naar huis ging, maar ook omdat mijn dag dan echt begon. Als je ook eens vroeg op  moet en het begint net licht te worden moet je er maar eens op letten, wat dat licht met de daken doet en hoe de grachten ervan oplichten.

Amsterdam wordt door vele bezongen, ik schrijf er graag over en vele met mij, heb er zelfs een mooi filmpje over geschoten. Ik kan je alleen maar aanraden als je Amsterdammer bent om met regelmaat nog eens toerist in eigen stad te spelen. Toch naar die musea gaan die je nog niet gezien hebt. De stad met nieuwe ogen bekijken. Naar de stukken in de stad gaan waar je liever niet bent. Lees ‘Een Kleine Geschiedenis van Amsterdam’. Stap iedere mogelijkheid die je hebt op een bootje om de stad vanaf het water te bekijken. Ga met mensen uit de stad op ontdekkingstocht. En iedere keer als je je huis uitloopt, weer of geen weer, kijk om je heen en zie hoe blij de stad je maakt.

Iamsterdam. Gefeliciteerd schat.

]]> http://www.andersofniets.nl/2011/10/gefeliciteerd-mijn-lief/feed/ 1 http://www.andersofniets.nl/2011/10/dat-gedroom/ http://www.andersofniets.nl/2011/10/dat-gedroom/#comments Tue, 18 Oct 2011 14:26:16 +0000 Esthelle Lego http://www.andersofniets.nl/?p=3721

Fijne Wereld Rokersdag allemaal! Prijs ‘M!

Dit had ik al weken geleden willen schrijven. Maar ik had de juiste visuele ondersteuning niet voor deze thesis. Hoe het is en vooral hoe het was, om een liedje te horen en er helemaal weg van te zien.

Soms word ik er nog wel wakker van. De paniek van het niet weten. Niet weten wat je net gehoord hebt wat zo geweldig was. Wie is het, wie zijn het, wanneer hoor ik het weer, hoe kom ik erachter wie het zijn?! Dit heb ik over de jaren met vele liedjes gehad.

Een mooie woensdagmiddag ergens in 1986. Het is de middag dat je bij opa en oma bent. Klein grut dat wat rond rent en soms voor de tv gezet wordt. Op deze middag stond de tv en toevallig was Countdown op. Tenminste, niet toevallig, want het werd gewoon iedere week uitgezonden. Ik zag daar als ukkie een videoclip waar ik helemaal van in de war was.

Er staat een dame te zingen in een vliegtuigwrak, wat op zichzelf al een verdrietig beeld was. Zeker omdat ze een witte jurk aanhad en die was stuk, maar het ergste was dat haar haar ook verbrand was! Want de punten waren zwart. Maar zo af en toe zie je ook beelden van toen ze nog ‘heel’ was. Wat het geheel alleen maar verwarrender maakte.

Ik ben hier dus echt nog een mini mensje en deze beelden waren een opeenstapeling van medeleven en verbijstering. Het had ook iets heel verdrietigs. Maar klein als je bent, je huppelt vrolijk verder. Járen later, laat ik tien geweest zijn, staat Sky Radio aan en daar hoor ik een liedje waarvan ik kippenvel krijg en intens verdrietig van word. Dit gecombineerd met beelden van een mevrouw in een vliegtuig. De queeste is begonnen. Want welk liedje is dit, wie zingt het, wie is de mevrouw. Sky Radio is leuk, maar niemand kondigt iets aan of af en het internet, dat kende we nog niet.

Wat ik deed, ik ging het liedje neuriën voor mensen. Gewoon rondvragen WEET IEMAND WAT DIT IS. En nu slaat de twijfel toe; heeft iemand me dit verteld of kwam Top Gun eerder op tv. Ongeacht, daar lag het antwoord, bij Top Gun. Het ‘love theme song’ van de film is het liedje dat zich ergens in mij genesteld had al die jaren. Berlin – Take My Breath Away. De kennis was heerlijk, maar het gebrek aan het liedje, om het te kunnen draaien was overheerste.

Want het was niet zo dat je naar je lokale muziekboer ging op het wereldwijdeweb en binnen een minuut je muziek naar wens in het bezit had. Toen de tijd moest je naar een winkel toe en daar een glimmend schijfje aanschaffen. Dit deed ik wel, maar dan alleen de cd-singles. En als ik echt geld had, de uitvoering in plastic (!!) hoesje. Dan kreeg je meer liedjes en dat was tof. Berlin was alleen niet op cd-single te krijgen. Want dat was ver voor die tijd. Wel kon ik de hele soundtrack van Top Gun kopen, voor bijna vijftig gulden (!) en dat voor 1 liedje. Dat kon ik voor mezelf op geen enkele manier verantwoorden.

Toen kwam er een mogelijke oplossing toen ik met een vriendin meeging naar der Verzamelaarsbeurs in Utrecht. Topevenement trouwens. En niet geheel onbelangrijk, op de bovenste verdieping was tegelijkertijd de Platen en CD beurs! Als ze mij ergens aan mijn wens zouden kunnen helpen, dan was het daar wel.

Tussen alle standjes met bakken muziek door op zoek naar de speld in de hooiberg. Onderwijl kwijlend en in je hoofd maar blijven rekenen hoeveel geld je uit kan geven aan die ontbrekende juweeltjes in je muziekcollectie. Van bak naar bak, vingertoppen rauw van het door de platen heen flippen. Maar dan daar, in een klein bakje, met maxi singles, glanzend zwart vinyl, daar, daar staan ze. Twee exemplaren van Take My Breath away. Voor het hele bedrag van twee gulden vijftig. Je weet wel, een Rijksdaalder.

Thuis gekomen met mijn aanwinst, ga ik in alle eerbied voor mijn stereotorentje zitten, mét platenspeler (obvious). Ik leg mijn vinyl op de speler, leg de naald goed en dan eindelijk kan ik, wanneer ik maar wil, naar Berlin luisteren. Niet alleen dat, ik kan het ook op cassette opnemen en in mijn walkman overal mee naar toe nemen. Dit moment van rust en geluk, onbetaalbaar.

Eerlijk is eerlijk. Ik draai het nummer nauwelijks meer. Mocht ik het ergens horen, dan doet het me nog steeds wel wat, maar de behoefte om er vaak naar te luisteren is er wel af. Ik kan er nu altijd naar luisteren, misschien is dat wel. Het zou natuurlijk ook kunnen komen omdat het een sentimentele jaren ’80 love song is. Je weet het niet.

Gejaagd fietste ik door de buurt, opzoek naar de postbode. Misschien had ik hem net misgelopen en liep hij nog rond. Mijn kostbare aangetekende brief moest ik vandaag nog hebben. Want maandag is het te laat.

In al mijn wijsheid had ik het perfecte cadeautje online besteld. Wél aangetekend natuurlijk, met een dag bezorg garantie. Helemaal in mijn nopjes met de gedane zaken kwam ik gisteren hoopvol thuis. Helaas, de mat was leeg, geen bericht van de postbode dat mijn brief gepoogd was te bezorgen. Dit keer is geen bericht geen goed bericht.

Vandaag besloot ik eerder naar huis te gaan, zodat ik de deurbel zou horen en glunderend mijn post in ontvangst zou kunnen nemen. Met piepende fietsbandjes stop ik bij mijn huis en gooi de deur open om naar boven te rennen. In mijn grote sprong de trap op val ik bijna om. Daar ligt het… Het briefje. Hij is al geweest. KUT. Snel kijk ik naar het afhaaladres van mijn postcadeau. Maar direct zie ik ook dat ik het pas de volgende werkdag na half twee kan komen halen. Dat is maandag!

Eerste gedachte; naar het afhaalpunt, misschien ligt het er al. Onderweg naar naar de lokale postboer kom ik een oranje geklede man tegen. Lumineus idee! “Ben jij toevallig … deze meneer? Die mijn brief heeft?!” De goede postman kijkt me aan en stelt me direct teleur. Hij is het niet. “Wel zou je naar het postdepot kunnen gaan, daar moeten we onze onbezorgde post weer inleveren.” Alweer een goed idee! Op mijn stalen ros fiets ik richting het depot, tot ik weer een oranje gejaste persoon zie lopen. Dit keer weet ik het zeker, hij is het!

Steve, ik noem hem Steve, wist mijn in het Engels te vertellen dat ook hij het niet is die ik zoek. Maar hij weet wel wie het is. Het gaat om Billy. Billy bezorgt alle aangetekende brieven en zijn ronde eindigt drie straten voorbij mijn stulpje. Maar dan ben ik te laat! Dan is hij al klaar met zijn ronde. Wat nu? Steve weet nog meer. Er zijn hele divisies postbodes, iedereen heeft een eigen taak en daardoor een eigen rang. Billy is wat je noemt een ‘professional’, Steve noemt zichzelf gewoon voetvolk. Het gewone postdepot is niet waar Billy zijn belanghebbende stukken weer moet inleveren. Dat moet bij het Business Point. Maar dat is weer een stuk verder weg dan dat het depot om de hoek is.

Koppig als ik ben ga ik toch op pad door de buurt. Er zijn veel kleine straatjes en vele deuren. Billy kan wellicht nog onderweg zijn. Slalommend van straat naar straat, op de uitkijk voor een oranje jas moet ik helaas concluderen dat Billy en ik elkaar echt zijn misgelopen.

Om toch geen enkele optie over te slaan, toog ik naar het postdepot, voor de gewone post. Mensen, je post ligt in grote zakken in een klein hok wat muffig ruikt en waar een toilet gewoon midden in de ruimte staat, achter een kamerscherm. Niet geheel gecharmeerd van deze setting weet ik toch op mijn meest vrolijk positieve toon aan de aanwezige postbode te vragen of hij misschien Billy is. Zijn blik zegt genoeg; ik zou graag ja zeggen, maar nee. Ik kijk wat troosteloos om me heen tot mijn derde oranje-held met nog een geweldig idee komt. We bellen Malek! Ja, roep ik! We bellen Malek.

De telefoon gaat over en ik voel dat ik onderhand toch licht nerveus aan het worden ben. Wat nou als Malek me niet kan helpen, dat mijn brief tot maandag verloren is, dat ik met lege handen sta. Gelukkig weet Malek mij te verblijden met zeer heugelijk nieuws! Billy heeft net zijn niet bezorgde post bij hem afgeleverd en het is nog niet weer terug in het systeem gegaan. Dit is goed nieuws! Nu kan ik zo snel ik kan trappen richting het Business Point op het altijd desolate industrieterrein. Aldaar kan ik mijn prijs in ontvangst komen nemen.

Industrieterreinen vind ik altijd spannend. Veel straatjes, die in hoeken lopen en opeens van naam veranderen, loodsen met bedrijven waar je nog nooit van gehoord hebt en toch bestaansrecht hebben. Met mijn scherpe spoorzoekers oog zie ik een aantal oranje busjes een zijstraatje uitkomen. Aangezien 1 plus 1 altijd 3 is, sla ik het straatje in om daar een groot gebouw te zien met vele oranje vlaggen voor de deur. Snel gooi ik mijn fiets vast en ren naar de lokkende schuifdeuren. Niets, er gebeurt niets. Gesloten.

Crap on a cracker en meer van dat! Ben ik er, is er niemand! Ik loop terug naar mijn fiets en wil Malek net bellen, als ik opeens een oranje T-shirtje naar buiten zie komen en een sigaret aan zie steken. Ik ren erop af en schreeuw bijna “Ben jij Malek?!” De man kijkt me hoofdschuddend aan. Weer denk ik dat het hier eindigt, maar nee. Ook deze postbode is zeer behulpzaam, hij gaat zijn baas halen. Met een glimmend kaal hoofd komt daar de man die alles weet, die weet waar mijn postcadeau is.

“Je moet begrijpen dat dit niet de normale gang van zaken is.” Ik wil mezelf  gaan verdedigen, maar hij grijp mijn ontvangstbrief al en loopt weer naar binnen. Drie hele lange minuten later komt hij naar buiten. Identificeren en tekenen. Dit zijn dingen die ik kan. En opeens is het voorbij. Ik heb de brief in mijn handen. Mijn presentje, mijn cadeautje. Ruim op tijd en niet op maandag.

Ik ken nu de route van de postbodes. De postbodes hebben mij voorzien met kennis waarvan ik niet weet of ik het ooit nog nodig heb. Een waardige queeste is vervuld.