Dit had ik al weken geleden willen schrijven. Maar ik had de juiste visuele ondersteuning niet voor deze thesis. Hoe het is en vooral hoe het was, om een liedje te horen en er helemaal weg van te zien.

Soms word ik er nog wel wakker van. De paniek van het niet weten. Niet weten wat je net gehoord hebt wat zo geweldig was. Wie is het, wie zijn het, wanneer hoor ik het weer, hoe kom ik erachter wie het zijn?! Dit heb ik over de jaren met vele liedjes gehad.

Een mooie woensdagmiddag ergens in 1986. Het is de middag dat je bij opa en oma bent. Klein grut dat wat rond rent en soms voor de tv gezet wordt. Op deze middag stond de tv en toevallig was Countdown op. Tenminste, niet toevallig, want het werd gewoon iedere week uitgezonden. Ik zag daar als ukkie een videoclip waar ik helemaal van in de war was.

Er staat een dame te zingen in een vliegtuigwrak, wat op zichzelf al een verdrietig beeld was. Zeker omdat ze een witte jurk aanhad en die was stuk, maar het ergste was dat haar haar ook verbrand was! Want de punten waren zwart. Maar zo af en toe zie je ook beelden van toen ze nog ‘heel’ was. Wat het geheel alleen maar verwarrender maakte.

Ik ben hier dus echt nog een mini mensje en deze beelden waren een opeenstapeling van medeleven en verbijstering. Het had ook iets heel verdrietigs. Maar klein als je bent, je huppelt vrolijk verder. Járen later, laat ik tien geweest zijn, staat Sky Radio aan en daar hoor ik een liedje waarvan ik kippenvel krijg en intens verdrietig van word. Dit gecombineerd met beelden van een mevrouw in een vliegtuig. De queeste is begonnen. Want welk liedje is dit, wie zingt het, wie is de mevrouw. Sky Radio is leuk, maar niemand kondigt iets aan of af en het internet, dat kende we nog niet.

Wat ik deed, ik ging het liedje neuriën voor mensen. Gewoon rondvragen WEET IEMAND WAT DIT IS. En nu slaat de twijfel toe; heeft iemand me dit verteld of kwam Top Gun eerder op tv. Ongeacht, daar lag het antwoord, bij Top Gun. Het ‘love theme song’ van de film is het liedje dat zich ergens in mij genesteld had al die jaren. Berlin – Take My Breath Away. De kennis was heerlijk, maar het gebrek aan het liedje, om het te kunnen draaien was overheerste.

Want het was niet zo dat je naar je lokale muziekboer ging op het wereldwijdeweb en binnen een minuut je muziek naar wens in het bezit had. Toen de tijd moest je naar een winkel toe en daar een glimmend schijfje aanschaffen. Dit deed ik wel, maar dan alleen de cd-singles. En als ik echt geld had, de uitvoering in plastic (!!) hoesje. Dan kreeg je meer liedjes en dat was tof. Berlin was alleen niet op cd-single te krijgen. Want dat was ver voor die tijd. Wel kon ik de hele soundtrack van Top Gun kopen, voor bijna vijftig gulden (!) en dat voor 1 liedje. Dat kon ik voor mezelf op geen enkele manier verantwoorden.

Toen kwam er een mogelijke oplossing toen ik met een vriendin meeging naar der Verzamelaarsbeurs in Utrecht. Topevenement trouwens. En niet geheel onbelangrijk, op de bovenste verdieping was tegelijkertijd de Platen en CD beurs! Als ze mij ergens aan mijn wens zouden kunnen helpen, dan was het daar wel.

Tussen alle standjes met bakken muziek door op zoek naar de speld in de hooiberg. Onderwijl kwijlend en in je hoofd maar blijven rekenen hoeveel geld je uit kan geven aan die ontbrekende juweeltjes in je muziekcollectie. Van bak naar bak, vingertoppen rauw van het door de platen heen flippen. Maar dan daar, in een klein bakje, met maxi singles, glanzend zwart vinyl, daar, daar staan ze. Twee exemplaren van Take My Breath away. Voor het hele bedrag van twee gulden vijftig. Je weet wel, een Rijksdaalder.

Thuis gekomen met mijn aanwinst, ga ik in alle eerbied voor mijn stereotorentje zitten, mét platenspeler (obvious). Ik leg mijn vinyl op de speler, leg de naald goed en dan eindelijk kan ik, wanneer ik maar wil, naar Berlin luisteren. Niet alleen dat, ik kan het ook op cassette opnemen en in mijn walkman overal mee naar toe nemen. Dit moment van rust en geluk, onbetaalbaar.

Eerlijk is eerlijk. Ik draai het nummer nauwelijks meer. Mocht ik het ergens horen, dan doet het me nog steeds wel wat, maar de behoefte om er vaak naar te luisteren is er wel af. Ik kan er nu altijd naar luisteren, misschien is dat wel. Het zou natuurlijk ook kunnen komen omdat het een sentimentele jaren ’80 love song is. Je weet het niet.

Mensen, vergeet het over-hypte Rokjesdag. Iedere gek kan een rokje aantrekken en roepen dat het Rokjesdag is. Doe het niet! Ga voor iets nieuws, iets verrassends; ga voor de You-Like-This-jesdag!

Vorig jaar realiseerde ik me hoe verschrikkelijk mensen zaten te azen op als eerste de enige echte Rokjesdag te kunnen inluiden. Zo werkt het niet, zo had Martin het niet bedoeld. Ongemerkt loop je opeens in je rokje, met je benen in de zon. Om gewoon tegendraads te doen, heb ik vorig jaar nauwelijks een rokje aan gehad. Dit mede dankzij alleen maar aan het werk zijn, maar dat terzijde.

Wat ik vorig jaar wel voor het eerst beleefde was de You Like This-jes dag. We schrijven zo eind april, zonnetje is er, je hoeft geen vestje of jas meer aan en alles voelt leuk. Je vindt alles leuk. Daar kwam mijn You Like This T-shirt uit de kast en ik flaneerde er gemakkelijk mee door de stad.

Het is nu rijkelijk aan de late kant. Het is al zomer, al weken, de hele lente is maar even overgeslagen. Zelfs het geilen op Rokjesdag is gekomen en gegaan zonder dat iemand het echt door had. Maar de enige echte You-Like-This-jesdag was nog niet geweest. Tot vandaag. Vandaag is het dé dag voor mijn You Like This T-shirt.

Fijne tweede You-Like-This-jesdag!

Click here to view the embedded video.

En nog een kleine muzikale ondersteuning van No Doubt (geen twijfel mogelijk).

You’re just like my Ken and Barbie doll

Lukraak, blindelings, op goed geluk, willekeurig of in het wilde weg. Allemaal Nederlandse benamingen voor random of shuffle. Shuffle letterlijk vertaald is weer schuifelen, wat je weer op muziek kunt doen, maar niet zozeer met muziek.

Ik hou van de random functie bij het afspelen van muziek, je wordt verrast en went niet aan de volgorde van een album. Iets wat ik in de tijd dat ik nog albums van cd afspeelde in de auto wel heel erg had. En voor altijd als je nummer drie van het album hoort, gaat in je hoofd automatisch nummer vier spelen. Tegenwoordig hang je je mp3-speler aan je installatie en kun je 2500+ muzikale nummers afspelen. Zo hoef je geen twee keer hetzelfde nummer te horen! Behalve door eigen keuze. En dan nog zou je ook eens gebruik kunnen maken van repeat (herhaal!) tot je oren ervan bloeden.

Apple heeft de iPod Shuffle, de Genius playlist generator en de gewone shuffle functie en je kunt zelf nog allerhande playlists maken met meest gespeelde, langst niet gespeelde, nooit gespeelde, op genre, of uit welk jaar de liedjes komen. Allemaal heerlijk voor de afwisseling. Alleen nu, na twee jaar intensief schuifelen, komen er barstjes in dit verrassende concept. Ik vermoed een complot. Een iComplot.

Ik ben trots op mijn iPod en de muziekcollectie die ik erop meedraag. Er staat genoeg op om mijn weken muzikaal te vermaken, zonder dat ik een nummer twee keer voorbij hoor komen. Wat mij het meest verrast; dat ik eigenlijk altijd dezelfde nummers voorbij hoor komen! Het is of mijn muziekdoosje mij bepaalde liedjes op wil dringen.

Als ik shuffle, dan wil ik verrast worden. Als het een keer een liedje is waar ik niet voor in de stemming ben, dat kan gebeuren, die klik ik weg en ga weer vrolijk verder. Maar dan word ik er niet blij van als die binnen een uur of een dag weer voorbij komt. Wat wil je me vertellen?! Roep ik dan naar mijn iPod. Koppig als ik ben start ik dan een nieuwe cyclus van liedjes. Want ik ben ervan overtuigd dat als ik zelf een liedje uitzoek en aanzet, mijn iPod dat snapt en vanuit daar verder schuift. Want ze bedenken (ja, ze, want het zijn kleine mannetjes die erin zitten) toch ook zelf wat ik van hun moet horen.

De mannetjes zijn soms ook wel heel attent. Alsof ze aan mijn hartritme of magnetische veld voelen in welke stemming ik ben. Ben ik een beetje melancholisch, dan krijg ik veelal stemmige muziek waarin ik lekker verder kan zwelgen. Loop ik fluitend en dansend de straat op en druk op Play, dan krijg ik stuitermuziek mee. Want de zon schijnt!

Waarom houden ze dan toch stug vol aan een kleine selectie van de muziek die ik met me meedraag? Want er staan genoeg liedjes op die ik verrassend weinig tot nooit te horen krijg. En dan opeens komt er wel eentje voorbij. En de blijdschap die ik dan voel. Het verrast worden door een vergeten liedje, hoe leuk het kan zijn, hoe fijn het is om mee te zingen met een nummer waar je zelf zo 1 2 3 niet opgekomen was. Dan is de shuffle functie weer zoals het hoort te zijn; verrassend.

_{Eerder geplaatst op PinkBullets}

De eerste teaser trailer van de nieuwe Call of Duty: Black Ops. Helemaal gemist, inclusief de officiële aankondiging van afgelopen vrijdag.
Dit deel wordt gemaakt door Treyarch, over het algemeen minder succesvol dan de delen gemaakt door Infinity Ward.

Ik ben benieuwd hoe het met de Call of Duty franchise zal vergaan met de conflicten tussen Activision en Infinity Ward.

Na 30 jaar trouwe dienst komt er dan toch een einde. Sony stopt in 2011 met de verkoop van de 3.5″ floppy disk. Met zijn 8.9 bij 8.9 in centimeters (3.5 inch, duh!) heeft hij mij zoveel plezier beleefd in mijn jonge nerd jaren. Na het succes van wel 720kb aan opslag kwam de 1.4MB High Density versie uit, en ons plezier kon niet op. Eindelijk grote bestanden opslaan en meenemen naar je medenerds, want door de afmetingen paste hij zo goed in je binnenzak.

Floppy Disk. Bedankt. Ik zal je nooit vergeten.

Geniet ervan:

Click here to view the embedded video.

Opvallend:

Dom heeft een baard.
Anya in gevechtstenue. Wie weet ook speelbaar in multiplayer mode.
Nieuwe bizarre monsters die blijkbaar muteren als je ze vol met lood schiet.

Kudos voor de zongkeuze: Sun Kil Moon – Heron Blue

Obsessive Compulsive Behaviour. Dat krijg ik er van. Van The Big Bang Theory. Dat is een serie. Over nerds, slimme mensen. Waarvan eentje toch echt autist is, of savant, minimaal. Het is zo leuk. En verslavend. Blijf maar kijken, en kijken en verder kijken…

Moet ik me zorgen maken dat ik veel, tot bijna alle, film en serie referenties ken. Vast niet, want bij de comics haak ik af. Hoewel ik de meeste ook wel ken. Gewoon een brede algemene kennis. Dat is het. Want van quantumfysica weet ik niets. Maar ik vind het wel interessant!

En ja, Leonard is David uit Rosseane. En ja Leslie is Darlene. Dus die zijn weer samen. En ja, het is de bril die ‘t ‘m doet. En ja, nerds [hartje]. Voorspelbaar +3. Maar toch.

BAZINGA!

Click here to view the embedded video.

(via @Shareables)