Ja, nee, maar dan echt hè. Ik bedoel, dan dus niet zomaar even, maar echt. Misschien is het een aantal dagen weinig tot niets kunnen doen, maar uitstekend ziek zijn. Dat je in een soort sociaal vacuüm terecht komt. Bij gebrek aan menselijke interactie lijk ik wel zelf wat kwijt te raken, aan normaal menselijk geaccepteerd gedrag. Wat ik dan weer merk uit reacties van mensen die per ongeluk bellen. Niet per ongeluk natuurlijk, maar die niet op Facebook (facebook!) zitten en dus niet weten dat ik ziek ben. Lastig! Ik bedoel, echt. Bea mag het dan wel niets vinden, maar het brengt mensen toch echt nader tot elkaar. Informatief. Je ziet elkaar weken niet, maar weet wel welke gebeurtenissen er hebben plaats gevonden. Tenminste, als het functioneel, actieve FBers zijn. Wat er veel ook weer niet zijn. Wat ik dan weer raar vind. Maar ook bewonderenswaardig. Misschien komt het ook door series kijken drie dagen lang. En dan slechte series. Serie kan ik beter zeggen. Niet dat het iets afdoet aan de serie, maar het doet wel wat met mijn brein. Vermoed dat ik kleine hersenbloedinkjes heb gehad. Maar dat denk ik wel vaker. Ook als mensen praten en ik hoor ze wel, maar begrijp ze niet. Of het is pure luchtverplaatsing. Heel irritant. Dan gaat mijn linkeroog ook twitchen, spastisch oog. Heel irritant. Vooral voor mij. Geen idee of de gene tegenover me het merkt. Of doorheeft dat er een cartoon band in mijn hoofd valse muziek aan het spelen is. Ook zoals bij Homer. Maar bij Homer is het altijd. Homer is leuk. Simpel. Hou ik wel van. Gewoon intens blij kunnen zijn met dingen. Hij verveelt zich ook nooit. Dat is wel een voordeel trouwens, ik verveel me nooit. Misschien wat energie teveel en ik zou er meer mee kunnen doen. Vervelen, nee, nooit. Zou ik ook niet prettig vinden trouwens. Ben wel soms een soort stuiterbal. Teveel opties van dingen te doen en niet kiezen en dan maar rondjes draaien. Of dansen! Dansen, ik wil dansen dat is het. Al veels te lang niet gedanst. En dan echt hè, dansen. Helemaal los. Dat is leuk. Ik was iets aan het doen. Mmmm Donuts…

*fapfap*

Ik wilde bijna mijn xbox360 op marktplaats en twitter gooien, maar een klein stemmetje in mijn hoofd zei dat ik het maar niet moest doen. En na het zien van de bovenstaande trailer van Modern Warfare 2 luister ik naar het stemmetje. Infinity Ward laat weer even zien waarom zij de beste makers zijn voor dit spel.

De game wordt op 10 november 2009 uitgebracht, wat een leuke datum oplevert van 11.10.09 als je het Amerikaanse notitie aanhoudt.

Ik plan alvast een vrije dag.

Eerste in-game beelden van Modern Warfare 2, de opvolger van Call of Duty: Modern Warfare. Activision heeft besloten Call of Duty van de titel af te halen. Verstandige stap. Dit bekt lekkerder. Maakt het spannend. De hele opbouw tot de hype van de game doen ze sowieso voortreffelijk. Dit wordt een klapper!

Click to play.

Briljant, simpel, bizar, leuk. Klik een vakje aan en het vakje licht wit op en maakt een geluidje. Het hele veld zijn verschillende tonen en in de volgorde waarin jij ze aanklikt, produceren ze een geheel aan tonen, geluidjes. Het is verschrikkelijk. Leuk!

Vooral als je de vakjes dan weer uitklikt en het ritme daardoor steeds kaler maakt. Of nog dwangneurotischer dan dat het al is; patroontjes maken met de vakjes. Aan de ene kant is het bijzonder rustgevend, wat aanklikken en er geluid bij horen. Aan de andere kant werkt het ook op de zenuwen. Hoewel dat snel verdwijnt als je naar je eigen gemaakte figuur staart wat oplicht, vergezeld van een hypnotiserend herhaald geluidspatroon.