Our beer,
Which art in barrells,
Hallowed be thy drink,
At home as it is in the pub,
Forgive us our daily spillage,
As we forgive those who spill beer upon us,
Lead us not into wine tasting,
And deliver us from alco-pops,
For ours is the bitter,
The spirits and the lager,
Forever and ever,
Barmen.

Deel I 

Zo zat ik ergens in de donkere jaren ’90 van de vorige eeuw bij mijn toenmalige beste vriendinnetje in de hele wereld, op de bank. Weekend, filmpje kijken, top. De film naar keuze was ‘So I Married an Axe Murderer’ met onze held Mike Myers. Even los van alle muziek, die film is grappig. Zeer vermakelijk. Wat IMDB ook zegt. Alleen al vanwege de begin scene, die begint na het liedje waar onze zoektocht mee begon.

Het liedje in kwestie was simpel, mooi, doeltreffend. There she goes… Ja, nu niet meteen gaan roepen JOH en hoe kun je dat nou niet weten. In 1993 denk ik dat wij, de vriending en ik, niet naar de juiste radio luisterden of altijd het net miste op MTV (die zond toen nog muziek uit, ja echt!). Nou hadden we direct het vermoeden dat het liedje ook wel ‘There She Goes’ zou heten, maar daar red je het niet mee.

Nee, want bij de platenzaken waar wij toen heen gingen werkten geen mensen die echt alles kende. En nee, wij kende de platenzaken nog niet met mensen die die kennis wel hebben. En verrassend genoeg, bedenk ik me nu pas, zijn we ook niet zo helder van geest geweest om gewoon de gehele aftiteling af te kijken en wachten tot de muziek voorbij kwam. Zelfs niet met dat prachtige VHS-systeem waar we gebruik van maakte.

So the hunt is on! Alleen die begon pas echt te lopen twee jaar later. Toen we weer op een mooie weekenddag samen op de bank zaten en de film nog maar een keer gingen kijken. Twee jaar later, kijk, dan schrijven 1995, misschien met wat uitloop  naar 1996. Mijn geheugen is niet helemaal meer hoe het was. Ik zou nu graag vertellen dat we na overleg en honderden mensen interviewen erachter zijn gekomen, maar het was toch het internet. Alleen een baby variant van het internet dat we nu kennen. Zoeken op het internet was op zich al een uitdaging. Hoe te zoeken, als het er al op stond. Gelukkig was mijn vriendin behept met een oudere broer, eentje van het mooie ras ‘nerd’. Die naar mijn idee internet had uitgevonden, aangezien hij leefde in het computerhok en alleen maar aan het chatten was met mensen uit Amerika. En die kon dingen vinden, want die wist dingen van het internet.

Niet alleen werd het nummer gevonden, van wie en hoe en waar, maar het nummer werd ook gevonden. In een bestandje, dat je af kon spelen, moest je wel een dag op wachten voor alles binnen was en tussendoor mocht ook niet gebeld worden, maar het was er wel. En zo kwam ik in het bezit van The LA’s met There She Goes. Tevens was ik volledig besmet door het internetvirus, bleek ik een zwak voor nerds te hebben, maar er ergens ook wel eentje te zijn. Ja, het internet bracht veel nieuws met zich mee.

Het nummer is nog altijd een favoriet en van velen. Eén van de mooiste popliedjes, sowieso alles van dat eerste album van The LA’s. Toen ik vernam dat “ze” kwamen optreden in Bitterzoet in Amsterdam had ik drie minuten later kaartjes besteld. Hoe het was die avond kun je bij Sersjee lezen, die heeft de juiste woorden. Wil daar alleen nog aan toevoegen dat de tranen over mijn wangen liepen toen ze There She Goes speelden. Deels omdat het erg pijnlijk was om Lee daar zo te zien en deels omdat het liedje gewoon impact heeft. Hetzelfde gebeurde niet veel later toen ik ergens Cloud Control zag spelen en zij dit nummer ten gehore brachten.

Want wat was het opeens lang geleden en ze is inderdaad ook weg. Maar dit zal ik altijd met haar hebben.

Click here to view the embedded video.

Dit had ik al weken geleden willen schrijven. Maar ik had de juiste visuele ondersteuning niet voor deze thesis. Hoe het is en vooral hoe het was, om een liedje te horen en er helemaal weg van te zien.

Soms word ik er nog wel wakker van. De paniek van het niet weten. Niet weten wat je net gehoord hebt wat zo geweldig was. Wie is het, wie zijn het, wanneer hoor ik het weer, hoe kom ik erachter wie het zijn?! Dit heb ik over de jaren met vele liedjes gehad.

Een mooie woensdagmiddag ergens in 1986. Het is de middag dat je bij opa en oma bent. Klein grut dat wat rond rent en soms voor de tv gezet wordt. Op deze middag stond de tv en toevallig was Countdown op. Tenminste, niet toevallig, want het werd gewoon iedere week uitgezonden. Ik zag daar als ukkie een videoclip waar ik helemaal van in de war was.

Er staat een dame te zingen in een vliegtuigwrak, wat op zichzelf al een verdrietig beeld was. Zeker omdat ze een witte jurk aanhad en die was stuk, maar het ergste was dat haar haar ook verbrand was! Want de punten waren zwart. Maar zo af en toe zie je ook beelden van toen ze nog ‘heel’ was. Wat het geheel alleen maar verwarrender maakte.

Ik ben hier dus echt nog een mini mensje en deze beelden waren een opeenstapeling van medeleven en verbijstering. Het had ook iets heel verdrietigs. Maar klein als je bent, je huppelt vrolijk verder. Járen later, laat ik tien geweest zijn, staat Sky Radio aan en daar hoor ik een liedje waarvan ik kippenvel krijg en intens verdrietig van word. Dit gecombineerd met beelden van een mevrouw in een vliegtuig. De queeste is begonnen. Want welk liedje is dit, wie zingt het, wie is de mevrouw. Sky Radio is leuk, maar niemand kondigt iets aan of af en het internet, dat kende we nog niet.

Wat ik deed, ik ging het liedje neuriën voor mensen. Gewoon rondvragen WEET IEMAND WAT DIT IS. En nu slaat de twijfel toe; heeft iemand me dit verteld of kwam Top Gun eerder op tv. Ongeacht, daar lag het antwoord, bij Top Gun. Het ‘love theme song’ van de film is het liedje dat zich ergens in mij genesteld had al die jaren. Berlin – Take My Breath Away. De kennis was heerlijk, maar het gebrek aan het liedje, om het te kunnen draaien was overheerste.

Want het was niet zo dat je naar je lokale muziekboer ging op het wereldwijdeweb en binnen een minuut je muziek naar wens in het bezit had. Toen de tijd moest je naar een winkel toe en daar een glimmend schijfje aanschaffen. Dit deed ik wel, maar dan alleen de cd-singles. En als ik echt geld had, de uitvoering in plastic (!!) hoesje. Dan kreeg je meer liedjes en dat was tof. Berlin was alleen niet op cd-single te krijgen. Want dat was ver voor die tijd. Wel kon ik de hele soundtrack van Top Gun kopen, voor bijna vijftig gulden (!) en dat voor 1 liedje. Dat kon ik voor mezelf op geen enkele manier verantwoorden.

Toen kwam er een mogelijke oplossing toen ik met een vriendin meeging naar der Verzamelaarsbeurs in Utrecht. Topevenement trouwens. En niet geheel onbelangrijk, op de bovenste verdieping was tegelijkertijd de Platen en CD beurs! Als ze mij ergens aan mijn wens zouden kunnen helpen, dan was het daar wel.

Tussen alle standjes met bakken muziek door op zoek naar de speld in de hooiberg. Onderwijl kwijlend en in je hoofd maar blijven rekenen hoeveel geld je uit kan geven aan die ontbrekende juweeltjes in je muziekcollectie. Van bak naar bak, vingertoppen rauw van het door de platen heen flippen. Maar dan daar, in een klein bakje, met maxi singles, glanzend zwart vinyl, daar, daar staan ze. Twee exemplaren van Take My Breath away. Voor het hele bedrag van twee gulden vijftig. Je weet wel, een Rijksdaalder.

Thuis gekomen met mijn aanwinst, ga ik in alle eerbied voor mijn stereotorentje zitten, mét platenspeler (obvious). Ik leg mijn vinyl op de speler, leg de naald goed en dan eindelijk kan ik, wanneer ik maar wil, naar Berlin luisteren. Niet alleen dat, ik kan het ook op cassette opnemen en in mijn walkman overal mee naar toe nemen. Dit moment van rust en geluk, onbetaalbaar.

Eerlijk is eerlijk. Ik draai het nummer nauwelijks meer. Mocht ik het ergens horen, dan doet het me nog steeds wel wat, maar de behoefte om er vaak naar te luisteren is er wel af. Ik kan er nu altijd naar luisteren, misschien is dat wel. Het zou natuurlijk ook kunnen komen omdat het een sentimentele jaren ’80 love song is. Je weet het niet.

Het is voorbij. 30 dagen lang vragen muzikaal  beantwoorden. En nu?

Nog 30 dagen lang de nummers twee en drie plaatsen bij iedere vraag. Alle mogelijkheden die er muzikaal waren benoemen. Tot in den treuren de vragen bekritiseren of zeggen dat de vraagstelling krom is. Dit is een optie.

Weer terug naar wat ik al deed. Zo af en toe in een helder moment een fijne uiteenzetting van een radioprogramma doen. Een thema muzikaal inkleuren. Of in het bijzondere geval van een mening, die in woorden gieten en daar weer zinnen van maken. Misschien is er zelf wel een verhaaltje wat verteld wil worden.

Als ik terug kijk op alle antwoorden, dan ben ik toch bang dat ik muzikaal redelijk beperkt ben. Alles hangt wel heel erg in en tegen de jaren ’90 van de vorige eeuw. Op zich niet heel  verrassend, dat waren mijn tiener jaren, daar hou je toch altijd veel van over. Thuis en in mijn iPod of op de radio ben ik muzikaal wel breder onderlegd dan alleen de jaren ’90.

Meeste van de antwoorden lijken heel simpel, maar ik verbaasde me erover dat het soms echt lang duurde voor ik een sluitend verhaal en daarmee antwoord had. Op het laatste moment dan toch iets anders kiezen. Want dan is het muzikaal interessanter of het verhaal is beter. Allemaal voor het leesplezier!

Aan alles komt een eind. Zo ook aan deze uitdaging. Ik vond het leuk en ben blij dat ik de uitdaging ben aangegaan. Heb je nog een uitdaging voor me die ik hier in beeld, woord en geluid kan tentoonstellen? Let me know!

Click here to view the embedded video.

Omdat het kan!

Je favoriete liedje van exact een jaar geleden:

Bij het doornemen van de vragenlijst heb ik de laatste vraag niet helemaal goed gelezen. Gewoon, “een” liedje van vorig jaar las ik. Niet dé favoriete. Top40 lijstjes erbij gezocht uit de maand mei 2010. Enige en eerste keus van acceptabele muziek van een jaar geleden: Heartbreak Warfare. Gewoon, een liedje van een jaar geleden. Niet bij stilgestaan dat het een favoriet moest zijn. Ach, ik ga er niets aan veranderen. Het is een mooi liedje. En zo waar… Terwijl ik niet eens weet aan welke kant ik van de tekst sta.

I don’t care if we don’t sleep at all tonight
Let’s just fix this whole thing now

Click here to view the embedded video.

Een liedje uit je jeugd:

De jaren ’80, prachtig. Het rijmt. Muziek uit mijn jeugd is vooral de muziekcollectie van de Parental Unit. Dat gaat van Chopin gespeeld op de vleugel bij ons in de kamer, naar de Rolling Stones, The Who, The Beatles en al het moois uit de sixties en seventies. Daarnaast nog wat pop uit die tijd waar mijn moeder op kon dansen. Of wat lekkere meezingers van Nederlandse bodem.

Mijn eigen muziek had ik niet echt. Hoewel de obsessie van bij Kinderen voor Kinderen wel heel aanwezig was. Jammer alleen dat ik er nu vlekken van in mijn nek krijg, maar dronken nog wel eens luidkeels ‘Wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd’ of ‘Geen pietsie pech want je hoeft er niets valt er niets van je fiets’ wil inzetten.

Herman van Veen vond ik ook heel fijn. Het album Rode Wangen heb ik nog steeds en luister er ook nog graag naar. Bijna had ik hier het nummer Clowns neergepend, wegens totale angst die ik bij dat nummer had. Het zat ooit onder een montage van televisieprogramma’s, of film-aankondigingen op Ned1. Daar zat ook een vliegende hond (!!) in en pratende stenen (!!). Vet eng. Enige tijd later zie ik een prachtige film ‘The Never Ending Story’ en weet waar de beelden bij horen en het liedje herinner ik me opeens weer. De tekst is mooi en de muziek fijn. Alleen deze clip… VET ENG.

Maar, dit is dus niet het liedje uit  mij jeugd. Naast Kinderen voor Kinderen had je ook de Ministars. Die waren vet tof. Want die zongen popliedjes in het Nederlands. Dat kon je dus meezingen! Het zit echt heel slim in elkaar tekstueel. Vooral omdat je bij sommige nummers nog altijd in het Nederlands meezingt.

Matthias Reim zou er trots op zijn. De tekst die ze hebben gemaakt op ‘Verdammt ich lieb Dich’ is voor jonge kinderen wellicht niet helemaal te bevatten. Voor (beginnende) pubers wellicht meer. En zelfs nu kan ik er nog wel wat mee.

Ministars – Ik denk alleen aan jou

Als ik wil dromen, droom ik van jou
Als ik wil lachen, lach ik om jou
Als ik wil praten, praat ik met jou
Ik denk alleen aan jou

Click here to view the embedded video.

Een liedje waardoor jij je schuldig voelt:

De vraagstelling klopt niet. Er kan niet een liedje zijn waardoor je je schuldig gaat voelen. Je voelt je al schuldig en liedjes beamen of versterken dat. Als je niets gedaan hebt, dan kan je je er ook niet schuldig over voelen.

Dit is trouwens ook niet waar. Ik kan me overal schuldig over voelen, zelfs al heb ik niets gedaan, was ik er niet bij of gaat het niet eens om mij. Ook dit is niet helemaal waar, want dit wás zo, is niet meer zo. Met de maatschappelijke Calvinistische instelling is schuld wel heel makkelijk op de schouders te leggen, maar het is vaak niet gegrond.

Dat ik dit liedje ga plaatsen voel ik me wel een beetje schuldig over. Of is het meer schaamte. Want echt, ik vond ze heel leuk, maar het is alweer voorbij. Zelfs in de spelonken van mijn muziekcollectie kon ik geen (ander) liedje vinden wat zo algemeen en altijd toepasselijk is als ik me schuldig voel. Er zijn wel andere liedjes, maar die zijn allemaal zo situatie of persoonsgebonden. Dit is mijn algemeen schuldbewuste excuus.

Tijdens deze vragenronde heb ik ze al meerdere malen ontweken en een andere band of artiest gekozen. Waarbij ik me dan afvraag of ze nou zo’n goede muziek maken waardoor ze maar naar boven blijven borrelen of dat ik het zo door en door ken dat het gewoon vooraan in mijn muziekgeheugen staat.

De String Quartet versie is stiekem ook wel mijn begrafenis-liedje.

I never meant to cause you trouble
Oh never meant to do you harm

Click here to view the embedded video.

Tevens de eerste kennismaking. Onderhand alweer bijna lang geleden.

Een liedje waarvan je zou willen dat je het spelen kon:

Ik zou ieder liedje wel willen kunnen spelen. De gitaar, de basgitaar, de piano, de drums, de cello. Zou wel willen kunnen zingen. Goed kunnen dansen.

Mijn antwoord hier is dus volledig inwisselbaar. Kies een liedje en ik zou het willen spelen. Er zijn meer liederen met betere drums, scherpere gitaren, indringender loopjes. Maar ik ben een beginneling, dus ik pak gitaren en drums en speel een mopje Love Like Blood mee. Heul geen grap!

Click here to view the embedded video.

Een liedje dat jij kunt spelen op een instrument:

I play a mean triangel. Air drums ben ik ook meester in. Air guitar word ik steeds beter in. Met mijn gong ben ik nog  vaak net iets te laat. Bongo’s heb ik te weinig ritme voor. De piano hebben mijn vingers de reikwijdte niet van.

Ik ben zo a-muzikaal als de neten. Als het aankomt om het zelf te produceren. Ik kan het allemaal onthouden, meezingen (maar ik kan niet zingen), aan elkaar lullen op de radio en lekkere doorstartjes maken. Heb er wel gehoor voor, maar kan het zelf absoluut niet.

Dus wat moet ik met deze vraag?!

De triangel. Een ting ting, die kan ik ergens wel op tijd maken. Lekker kwijlen, niet aan de raampjes likken, ik ben “speciaal”. Dat werk. Dus, welk liedje kan ik mooi bijvullen op mijn triangel. Ooit, lang lang geleden was er een radiostation wat een nieuw geluid gaf, grappig was en snel. Daar zat ene Rick van Velthuysen. Nu horror op de radio, maar toen zeker wel een grootheid.

Geluidseffectjes door liedjes gooien is nu meer gemeengoed dan een bijzonderheid, alleen heb ik het van Rick geleerd. En wel bij Texas met Black Eyed Boy. Dat liedje had ik heel netjes op een cassettebandje opgenomen, van de radio, want zo deden we dat back in the day. Nog immer, als ik dat liedje hoor, doe ik op 2.13min TING TING een extra bijdrage aan de tamboerijn die je al hoort. Rick, bedankt!

Click here to view the embedded video.

Super extra bonus alleen maar Alan Rickman! Ting Ting!