Al veel gebezigd in mijn sociale wandelgangen.
Geliefd en verguisd. Dat zei mijn vrouw vannacht ook al.

Nu is het boek dan eindelijk uit.

Heel braaf ben ik 1 november naar mijn boekwinkel afgetogen om mij van twee exemplaren van dit boek te voorzien. Eentje voor eigen gebruik, de ander om als presentje te geven. Het boek zou niet compleet zijn zonder een extra versiering van de auteur zelf. Iets wat op zich makkelijk genoeg te regelen was. Het resultaat; mooie woorden, geschreven met een lelijke pen.

Maar dan het boek zelf. Het speelt zich af in de grachtengordel van Amsterdam. In een Toppie Copy, een kopieerwinkel van eenzame klasse. De twee heren die je daar per woord de winkel uit weten te bonjouren zijn niemand minder dan Bertus en Michiel. Nu zou ik verder uiteen kunnen zetten waar het verhaal eigenlijk verder over gaat, maar die kun je wel op de omslag lezen of op de site van de uitgever.

Deze “roman” is een dialoog. Van begin tot het einde is het een dialoog. Er zitten geen omgeving of karakter schetsen in, geen verdere diepgang in de personages of achtergrond verhalen. Puur de gesprekken en dilemma’s van dag tot dag. In de winkel, bij de sigarenboer, aan de telefoon en tijdens het nassen in een restaurant. Geen “Chiel zei” en “toen zei Bert”. Bruggetjes van locatie naar locatie, “toen liepen zij monter over de grachten naar het andere filiaal van Toppie Copy”, zijn er ook niet te vinden. Hoewel natuurlijk wel over die grachten waarover ze dan zouden lopen.

Geen moment heb je het idee dat je niet weet wie ze zijn, of waar ze zijn. In de dialoog zit alles. Want ze nemen alles en iedereen op de schop. Dit door al dan niet subtiele woordgrappen of verbasteringen. Het is van kwinkslag naar schuine grap. Het is wellicht niet voor iedereen. Want je moet maar net van die humor houden. Of net als de heren na alles te kunnen roepen “Dat zei mijn vrouw vannacht ook al!” Ook de vele verwoordingen van het mannelijk lid, ketsen, jetsers, vormen van gedag zeggen, goedkeuring en vooral afkeuring.

Ik heb #DZMVVOA zeer opzichtig in de trein zitten lezen en daarbij grijnzend en soms hardop lachend. Soms ja, want je zit nog wel in een trein. Thuis aangekomen kon ik vanaf de bank wel hardop lachen. Wat ik dan toch zeker om de pagina een keer of twee deed. Ik vermoed dat ik het nog een stuk of twee keer moet lezen voordat ik alle woord- en stijlgrappen eruit heb gehaald, maar de eerste schifting was lang niet slecht.

Literair gezien, als roman, ik weet het niet. Als je zelf niet vaker met dit soort taalgebruik geconfronteerd wordt weet ik niet zeker of je de subtiliteit ervan kunt waarderen. Hoe opzichtig het er wellicht op een eerste lees-ronde ook uitziet. Heb je problemen met grove grappen of vrouwonvriendelijkheid, dan ook is dit wellicht niet het juiste boek voor je. Hoewel, dat vrouwonvriendelijk, dat is ook maar net hoe kleinzerig je zelf bent. Het is ook zeker niet zo dat beduimelde helden elkaar niet net zo hard van achteren pakken.

Ik hou van humor om te lagge. En dan zeker niet de voorspelbare, dertien in een dozijn. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dergelijke humor ook bezitten of kunnen waarderen. Wellicht dat velen na het lezen van #DZMVVOA mij niet meer zo raar aankijken als ik weer eens een gepaste ongepaste opmerking maak.

Dit had ik al weken geleden willen schrijven. Maar ik had de juiste visuele ondersteuning niet voor deze thesis. Hoe het is en vooral hoe het was, om een liedje te horen en er helemaal weg van te zien.

Soms word ik er nog wel wakker van. De paniek van het niet weten. Niet weten wat je net gehoord hebt wat zo geweldig was. Wie is het, wie zijn het, wanneer hoor ik het weer, hoe kom ik erachter wie het zijn?! Dit heb ik over de jaren met vele liedjes gehad.

Een mooie woensdagmiddag ergens in 1986. Het is de middag dat je bij opa en oma bent. Klein grut dat wat rond rent en soms voor de tv gezet wordt. Op deze middag stond de tv en toevallig was Countdown op. Tenminste, niet toevallig, want het werd gewoon iedere week uitgezonden. Ik zag daar als ukkie een videoclip waar ik helemaal van in de war was.

Er staat een dame te zingen in een vliegtuigwrak, wat op zichzelf al een verdrietig beeld was. Zeker omdat ze een witte jurk aanhad en die was stuk, maar het ergste was dat haar haar ook verbrand was! Want de punten waren zwart. Maar zo af en toe zie je ook beelden van toen ze nog ‘heel’ was. Wat het geheel alleen maar verwarrender maakte.

Ik ben hier dus echt nog een mini mensje en deze beelden waren een opeenstapeling van medeleven en verbijstering. Het had ook iets heel verdrietigs. Maar klein als je bent, je huppelt vrolijk verder. Járen later, laat ik tien geweest zijn, staat Sky Radio aan en daar hoor ik een liedje waarvan ik kippenvel krijg en intens verdrietig van word. Dit gecombineerd met beelden van een mevrouw in een vliegtuig. De queeste is begonnen. Want welk liedje is dit, wie zingt het, wie is de mevrouw. Sky Radio is leuk, maar niemand kondigt iets aan of af en het internet, dat kende we nog niet.

Wat ik deed, ik ging het liedje neuriën voor mensen. Gewoon rondvragen WEET IEMAND WAT DIT IS. En nu slaat de twijfel toe; heeft iemand me dit verteld of kwam Top Gun eerder op tv. Ongeacht, daar lag het antwoord, bij Top Gun. Het ‘love theme song’ van de film is het liedje dat zich ergens in mij genesteld had al die jaren. Berlin – Take My Breath Away. De kennis was heerlijk, maar het gebrek aan het liedje, om het te kunnen draaien was overheerste.

Want het was niet zo dat je naar je lokale muziekboer ging op het wereldwijdeweb en binnen een minuut je muziek naar wens in het bezit had. Toen de tijd moest je naar een winkel toe en daar een glimmend schijfje aanschaffen. Dit deed ik wel, maar dan alleen de cd-singles. En als ik echt geld had, de uitvoering in plastic (!!) hoesje. Dan kreeg je meer liedjes en dat was tof. Berlin was alleen niet op cd-single te krijgen. Want dat was ver voor die tijd. Wel kon ik de hele soundtrack van Top Gun kopen, voor bijna vijftig gulden (!) en dat voor 1 liedje. Dat kon ik voor mezelf op geen enkele manier verantwoorden.

Toen kwam er een mogelijke oplossing toen ik met een vriendin meeging naar der Verzamelaarsbeurs in Utrecht. Topevenement trouwens. En niet geheel onbelangrijk, op de bovenste verdieping was tegelijkertijd de Platen en CD beurs! Als ze mij ergens aan mijn wens zouden kunnen helpen, dan was het daar wel.

Tussen alle standjes met bakken muziek door op zoek naar de speld in de hooiberg. Onderwijl kwijlend en in je hoofd maar blijven rekenen hoeveel geld je uit kan geven aan die ontbrekende juweeltjes in je muziekcollectie. Van bak naar bak, vingertoppen rauw van het door de platen heen flippen. Maar dan daar, in een klein bakje, met maxi singles, glanzend zwart vinyl, daar, daar staan ze. Twee exemplaren van Take My Breath away. Voor het hele bedrag van twee gulden vijftig. Je weet wel, een Rijksdaalder.

Thuis gekomen met mijn aanwinst, ga ik in alle eerbied voor mijn stereotorentje zitten, mét platenspeler (obvious). Ik leg mijn vinyl op de speler, leg de naald goed en dan eindelijk kan ik, wanneer ik maar wil, naar Berlin luisteren. Niet alleen dat, ik kan het ook op cassette opnemen en in mijn walkman overal mee naar toe nemen. Dit moment van rust en geluk, onbetaalbaar.

Eerlijk is eerlijk. Ik draai het nummer nauwelijks meer. Mocht ik het ergens horen, dan doet het me nog steeds wel wat, maar de behoefte om er vaak naar te luisteren is er wel af. Ik kan er nu altijd naar luisteren, misschien is dat wel. Het zou natuurlijk ook kunnen komen omdat het een sentimentele jaren ’80 love song is. Je weet het niet.

De woensdag after! Een kleine samenvatting op de radio bij Hermandeperman.
Over hoe het nou allemaal zo gekomen is.

Omdat ik nog een beetje in de roes van het getrouw zit vroeg ik vanochtend heel monter Eight Days a Week aan bij Herman Hofman, bij zijn Voor KX Komt De Zon Op. Dit werd netjes verschoven naar het middag programma.

Het resultaat…

Dank je wel Herman! Altijd fijn, The Beatles op de radio.

Ik ga trouwen! Ja, alweer. Dit keer met een vrouw en wel voor 24 hele uren. Het gaat groots worden!
En bij deze ben je uitgenodigd.

Vrijdagmiddag werd in het radioprogramma Kunst & Cultuur van Amsterdam FM een bruiloft weggegeven. De presentatrice, Tamar Rivka, krijgt een gratis bruiloft aangeboden door Wed and Walk. Het enige wat miste is de bruid(egom). Aangezien ik Tamar echt haske leuk vind en een bruiloft niet oversla, heb ik haar via Twitter een huwelijksaanzoek gedaan:

80min in een uur, 8 dagen in een week, samen voor 24u! In 140 tekens zeg ik ja, trouw met me @TamarRivka @amsterdamfm

Mijn huwelijksaanzoek is deels gebaseerd op Eight Days a Week van The Beatles, het nummer dat ik graag op mijn tweede huwelijk zou willen horen. Uit alle gegadigden koos Tamar mij uit en aanstaande zondag  gaan we trouwen!

We doen dit in de Vondelkerk te Amsterdam en jij moet erbij zijn! Dit is een feest wat we met iedereen willen vieren. Het thema is Retro Kitsch dus schroom niet om confetti te gooien en helemaal retro kitsch los te gaan in je kledingkeuze.

17 juli 2011 om 12.00uur
Vondelkerk, Vondelstraat 120-D Amsterdam

*~* Martje & Tamar *~*

Een liedje van je favoriete band:

Wat zijn ze onderhand populair. Iedereen kent ze, ze hebben overal door het land opgetreden. Maar een jaar geleden had ik nog het gevoel een van de weinigen te zijn die ze een warm muzikaal hart toedroeg. Maar de The National is nu gewoon de favoriete band van velen.

Boxer is nog altijd een muzikale parel. Kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Deze zomer ga ik ze weer eens live bekijken, in het openlucht theater in Bloemendaal. Prachtig, in de duinen, in het bos, intiem. Maar ik dwaal af!

Favo band; check. Liedje van favo band; check. Aangezien het album Boxer door mij eigenhandig wel echt volledig grijs gedraaid is, komt het liedje dan ook van dit album. Ik had mijn voorkeuren, zoals Brainy, Racing Like a Pro of Squalor Victoria. Alleen er is altijd een liedje met ‘de zin die je raakt’ of net dat melodietje of gitaarrifje, cello of piano, waardoor je betovert blijft luisteren. Keer op keer. Verrassend genoeg is de basis van dit nummer van hun eerste album ‘The National’. Daar heet het ’29 Years’. Ergens in de loop van liedjes maken moet deze keer op keer terug gekomen zijn. Tot ze de juiste woorden gevonden hadden en de muziek, om die prachtige tekst een nog betere omlijsting te geven. Dat hebben de heren mooi gedaan:

Click here to view the embedded video.

Mensen, vergeet het over-hypte Rokjesdag. Iedere gek kan een rokje aantrekken en roepen dat het Rokjesdag is. Doe het niet! Ga voor iets nieuws, iets verrassends; ga voor de You-Like-This-jesdag!

Vorig jaar realiseerde ik me hoe verschrikkelijk mensen zaten te azen op als eerste de enige echte Rokjesdag te kunnen inluiden. Zo werkt het niet, zo had Martin het niet bedoeld. Ongemerkt loop je opeens in je rokje, met je benen in de zon. Om gewoon tegendraads te doen, heb ik vorig jaar nauwelijks een rokje aan gehad. Dit mede dankzij alleen maar aan het werk zijn, maar dat terzijde.

Wat ik vorig jaar wel voor het eerst beleefde was de You Like This-jes dag. We schrijven zo eind april, zonnetje is er, je hoeft geen vestje of jas meer aan en alles voelt leuk. Je vindt alles leuk. Daar kwam mijn You Like This T-shirt uit de kast en ik flaneerde er gemakkelijk mee door de stad.

Het is nu rijkelijk aan de late kant. Het is al zomer, al weken, de hele lente is maar even overgeslagen. Zelfs het geilen op Rokjesdag is gekomen en gegaan zonder dat iemand het echt door had. Maar de enige echte You-Like-This-jesdag was nog niet geweest. Tot vandaag. Vandaag is het dé dag voor mijn You Like This T-shirt.

Fijne tweede You-Like-This-jesdag!

Sjoerd had het er duidelijk heel moeilijk mee. Hij was aan het werk, was opeens weer op de radio en hij zat ermee dat hij aan een meisje had laten weten dat hij haar leuk vond. Ze had er problemen mee  gekregen en wilde dan ook haar naam niet nogmaals op de radio noemen. Terwijl ik me aankleed hoor ik dit aan. Wat ik hoor is een jongen die een meisje heeft aangerand in een discotheek. Of haar herhaaldelijk heeft nageroepen op straat. Achterna heeft gezeten op zijn scooter. Haar achtervolgt naar huis. Schreeuwend onder haar raam staat iedere nacht. Een jongen die eigenlijk gewoon omgangsvormen moet leren. Een viespeuk. Een zielig figuur. Zo eentje die gewoon aan je tieten zit en dan zegt “vind je lekker hè schat?!”.

Sinds wanneer is flirten een belediging? Mits je je niet zo uit als de voorbeelden hierboven. Je vindt iemand leuk. Dat is leuk. Misschien een beetje eng en spannend, als het niet beantwoord wordt, of je niet weet hoe het beantwoord wordt. Maar het is leuk. Iemand vindt je leuk, doet daarvoor de moeite het via de radio bekend te maken. Dat is een compliment.

Presentator van het uur Domien Verschuuren probeert de iet wat ongemakkelijk Sjoerd een platform te bieden waarop hij zijn excuses kan maken aan [desbetreffend] meisje. Na een kleine aanmoediging om het goed te doen, weet Sjoerd te uitten dat het hem spijt. Geheel net zo niet op zijn plaats als het hele excuus, worden we op Madonna en Sorry getrakteerd.

Nu ben ik echt rete benieuwd wat er dan in hemelsnaam gebeurd is, dat het meisje zo gepikeerd is over het feit dat de jongen haar leuk vindt. Gelukkig is de audio beschikbaar en horen wij allemaal de afwijzing, nog een keer. Meisje kent jongen, weet dat jongen haar leuk vindt, heeft (zo lijkt het) al eerder aangegeven dat het niets kan worden, de jongen weet dit, maar wilde het toch nog een keer proberen, geen probleem zei ze nog en iedereen riep Awwhhh. Dat was het. En daar biedt Sjoerd nu zijn excuses voor aan.

Beste Sjoerd, het spijt me dat je denkt dat je hiervoor je excuses moet aanbieden. Het spijt me dat we tegenwoordig ons geschoffeerd voelen als iemand ons leuk vindt. Ook spijtig dat de vrouwgemeenschap zichzelf zo hoog inschat dat als de man niet volstaat, ze ervoor zorgen dat de man zich schuldig voelt voor het kenbaar maken van zijn interesse. Sorry.

Beste mensen, sorry als ik ooit aan je gevraagd heb of deze lap stof naar chloroform ruikt. Het spijt me ook als ik ooit heb aangegeven dat ik best op je gezicht wil gaan zitten. Echt, het spijt me als ik ooit heb laten blijken je wel leuk te vinden. Stel je voor zeg…

Realistisch gefilmd, sterke dialogen, een simpel maar ondenkbaar verhaal. En toch, zo ondenkbaar is het allemaal niet. De titel van de film ‘Unthinkable’ dekt alles wat je te zien krijgt op het grote scherm.

In de opening zie je een nerveuze man proberen een videoboodschap in te spreken. Steven Arthur Younger noemt hij zichzelf, een Amerikaans staatsburger. Dan gaat de camera weer even uit en begint hij opnieuw, zichzelf voorstellend als Yusuf Atta Muhammed, Amerikaans staatsburger en Moslim. Een milde introductie. Younger, oftewel Yusuf, wordt gespeeld door Michael Sheen. Een bekend hoofd, maar ik kon niet zo snel plaatsen waar ik hem eerder in gezien had. Het feit dat ik hem als Tony Blair ken, in de film ‘The Queen’, is volledig irrelevant na het zien van zijn acteerprestaties in ‘Unthinkable’.

Carie-Anne Moss daarentegen (her)kende ik natuurlijk wel direct. Trinity in ‘The Matrix’ en uit een ver verleden Carrie Spencer in ‘Models Inc.’. In ‘Unthinkable’ speelt ze FBI-agente Helen Brody. Bijna stoïcijns, doelgericht, plichtsgetrouw en vooral rechtvaardig. Aan het hoofd van een anti-terrorisme team is ze verantwoordelijk voor het volgen van mogelijke terroristen in de Amerikaanse gemeenschap.

De altijd indrukwekkende Samual L. Jackson is Henry Harold Humphries, oftewel ‘H’. Waarom ‘H’ en zijn Bosnische vrouw Rina in een afgesloten huis wonen en alles monitoren met camera’s is een vraagteken. Zeker als Charlie Thompson opeens met Brody aan de lijn hangt en haar verbiedt iets met ‘H’ te doen; hij is vuurgevaarlijk en valt onder CIA controle. Charlie Thompson wordt gespeeld door Stephan Root, nog een favoriet van me; Mr. Jimmy James uit News Radio en Milton “where’s my stapler” uit Office Space.

In een rustig tempo, bijna als ’24′ begint de film. En dan gaat het snel. Younger verschijnt als een gezocht man op iedere zender op televisie. FBI’s Assistant Director Jack Saunders draagt Brody op om zich alleen nog maar te focussen op Younger en hem te vinden. Younger is al opgepakt en staat onder legertoezicht ergens op een onbekende locatie. Brody moet zich voor de FBI met de ondervraging van Younger bezighouden. Younger heeft namelijk een videoboodschap gemaakt waarin hij drie locaties in drie Amerikaanse steden laat zien waar hij drie atoombommen heeft geplaatst die over drie dagen af zullen gaan. Meer dan 10 miljoen doden zullen er vallen. Probeer dat maar eens te bevatten, drie atoombommen, zelf gemaakt, ergens, in een stad. En toch, zo moeilijk is het niet om je dat voor te stellen.

Maar daar gaat de film niet alleen over. Want dan zou je een klassiek, standaard Hollywood verhaal krijgen. Goed tegen kwaad. En zoals ‘H’ tegen Yusuf zegt: “There is no H. and Younger… there’s only victory and defeat. The winner gets to take the moral high-ground, because they get to write the history books. The loser… just loses. The only miscalculation in your plan… was me.” En zo introduceert ‘H’ zich niet alleen aan Younger, maar ook aan ons, de kijker. Hij is een zwaar beveiligd, zeer gespecialiseerde ondervrager. Beter gezegd; een martel-expert.

In een koelcel, vastgebonden op een stoel: Younger. Dreigend en overheersend om hem heen: ‘H’. Buiten de cel een opgefokt en falend leger, de CIA in de vorm van Charlie en een moralistische Helen Brody. En daar gaat het wringen, de grens tussen goed en kwaad, wie is goed en wie doet kwaad, waar ligt de schuld, de verwachting. En hoever zul, kun, mag je gaan om het leven van één weg te zetten tegen dat van miljoenen.

Ik heb veel films gezien, ook de splatter horror films met bloed en rondvliegende ledematen. Allemaal geen probleem. Want het is film! Het is fictie. Niets aan deze film is fictie. Als je mij zover krijgt dat ik “Nee! Niet doen!” roep naar een scherm, dan ben je goed bezig. Tevens heb ik Sam L’s advies maar opgevolgd toen hij tegen Carrie-Anne zei: “You might want to leave the room now, you don’t want to see this.” Ik deed mijn ogen dicht. Dit klinkt misschien alsof het alleen maar schokkende beelden zijn, maar de waarheid is niet mooi. Want er wordt gemarteld, zo simpel is het. Je ziet ook wat van de legertechnieken die ze is Quantanamo Bay zouden toepassen. Kinderspel in vergelijking met wat ‘H’ doet en van plan is.

“I would do the unthinkable to break him.” Dat is het doel van ‘H’: Yusuf breken en de locaties van de bommen te krijgen. Iedere man heeft een angst, een nachtmerrie. Die moet gevonden worden om hem te breken. Alleen Yusuf heeft zich hierop voorbereid. Als ex-militair, ex-atoombomexpert en toegewijd gelovige is er niets dat hem doet breken. Helen Brody ziet dat niet, die ziet alleen maar dat er iemand onrecht aangedaan wordt en op hoge poten loopt ze rond om het martelen te stoppen. Alleen, stukje bij beetje, als Yusuf meer van zichzelf laat zien, waar hij toe instaat is, en ‘H’ haar laat zien dat het haar gedachtegoed is dat dit alles heeft gecreëerd, hoe meer Brody’s morele grenzen vervagen en ze wordt gedwongen tot daden die ze zelf nooit voor mogelijk had gehouden.

En dat is het, dat is de film, het ondenkbare. Iedereen heeft zijn of haar eigen overtuiging, of dat nou goed of slecht is en vooral, in wiens perceptie. De hele film kruipt langzaam onder je huid en je zit op het puntje van je stoel, maar wees niet verbaasd als je jezelf opeens ook hoort lachen. Zeer scherpe dialogen, sterk acteerwerk, veel dingen om eens goed over na te denken, met zo af en toe wat schokkende beelden, maar niet schokkender dan waar de mens dagelijks toe in staat is.

‘Unthinkable’ is ondenkbaar. Het ondenkbare wordt gedaan, iedere dag. Die keuzes worden gemaakt. In geen tijden ben ik zo sprakeloos en zo vol geweest van een film. Dat de film in Amerika een “straight to dvd release” is begrijp ik wel, want dit is geen ‘24’, geen Jack Bauer, geen moral highway voor de Amerikanen. Ze zetten het weg onder het mom ‘teveel gevloek, teveel geweld’. Prima, maar ik denk dat zelfs op dvd deze film velen zal bereiken.

Realistisch, verrassend, ondenkbaar, fascinerend. ‘Unthinkable’ is een uitzondering tussen al het commerciële filmgeweld heden ten dage.

Trailer

Click here to view the embedded video.

_{Deze review was eerder te lezen op PinkBullets}

De eerste teaser trailer van de nieuwe Call of Duty: Black Ops. Helemaal gemist, inclusief de officiële aankondiging van afgelopen vrijdag.
Dit deel wordt gemaakt door Treyarch, over het algemeen minder succesvol dan de delen gemaakt door Infinity Ward.

Ik ben benieuwd hoe het met de Call of Duty franchise zal vergaan met de conflicten tussen Activision en Infinity Ward.

Anders of Niets.nl – <3 Amsterdam met radio-interview met wat meer uitleg over de tot standkoming

PinkBullets.nl – Empire State of Mind? Welnee! Mokum State of Mind!

Flabber.nl – Amsterdam State of Mind

Dumpert.nl – Mokum

Sp¡ts – Videoclip in Streetview

AT5.nl – Kort Amsterdams interview met Trippel X en Sharla

Herenlunch.nl – Voor de downloaders!

En dan nog alle andere sites die van ‘goed gejat’ (welnee!) houden.