Er zijn verschillende vormen van andermans woorden gebruiken. Zo kun je een liedje voor iemand zingen, of nog meer afstand nemen en het liedje gewoon opzetten. Probleem alleen dan is of de boodschap wel overkomt. Want ja, is het wel het soort muziek wat de ander aanhoorbaar vindt, begrijpen ze wel om welke zin of zinnen het gaat. Soms is het zelfs alleen een woordje in het geheel. Dan zul je toch nog jezelf moeten gaan uitleggen, nee, je moet het liedje gaan uitleggen. Misschien toch niet zo handig.

Het random quoten van grote schrijvers en filosofen. “Ach, zoals Sartre al zei…” Grote kans dat de andere partij dan al halverwege huis is, want wie wil er nou naar de woorden van Sartre luisteren als je gezellig op een terras zit. Dit kan wel heel leuk zijn als je samen een gehele conversatie kunt voeren in quotes. Niet alleen van een filosoof, maar een leuke schrijver kan natuurlijk ook. Tot éen van de partijen het boek niet gelezen heeft en de context van de quote misplaatst. Verwarring alom. Voor je het weet zit je een boek samen te vatten om een zin uit te leggen die je in je eigen woorden waarschijnlijk zonder omslachtige uitleg had kunnen uiten.

Mijn favoriet, na de songteksten, de serie- en filmquotes. “‘Cause you rambled on for 12 pages! Front and back!” De populaire series dan natuurlijk en films. Die iedereen gezien moet hebben. Ook daarmee kun je een volledig gesprek voeren. Zo zaten we in een diepzinnig gesprek over het laten zien van je geile gezicht. Waarop ik quote: “I’m gonna show her my O-face” En daarbij de mimiek doen van O O O. Nee, dat was ‘m niet. Want mijn tafelgenoten wisten niet wat ik bedoelde. Leuk bedacht! Maar het is niet van mij, niet mijn woorden en niet mijn mimiek. Want voor zover ik weet doe ik niet aan een O O O-face (dat zei mijn vrouw vannacht ook).

En dan ben je weer terug bij af. Beter gezegd, weer terug bij jezelf. Een bibliotheek aan quotes en illustraties in je hoofd van andermans woorden, maar je hebt jezelf nog niet duidelijk weten te verwoorden. Van wat je wilt, wat je voelt, wat je nodig hebt.

Now we know what not, to do again, besides you lucked out finally. All this time, you’ve had it in you.

_{Deze eigen woorden waren eerder te lezen op PinkBullets}

Mijn kennismaking met Danny kwam met het lezen, én zien, van ‘Are You Dave Gorman?’. Danny is daar de beste vriend die zijn beste vriend aanzet tot het ondernemen van een iet wat rare, maar oh zo vermakelijke, onderneming. Of het iets Brits is is me niet geheel duidelijk. Maar Danny houdt van rare ondernemingen. Verrassend op z’n minst.

In zijn eerste boek, solo, ‘Join Me‘ maakt Danny ons deelgenoot van zijn belevenissen en zoektocht naar mensen die zich bij hem willen aansluiten. Zijn beweegredenen zijn simpel en zeer herkenbaar. Wat er ontstaat is een collectie mensen die zich bij elkaar aansluiten. Zo komt het ‘Karma Army’ tot stand. Als je je hierbij aansluit, dan moet je random acts of kindness doen. En het liefst Danny daarover informeren. Om het makkelijk te maken heeft hij ook een boekje met Randon Acts of kindness uitgegeven. Ook een genot om te lezen, ook al heeft het geen verhaal. Eén van mijn favorieten is ’s avonds al je vrienden per sms een goede nacht wensen. Klein, attent.

Dat Danny is zijn leven opzoek is naar een doel, een invulling, is wel duidelijk met zijn tweede (officieel vierde) boek ‘Yes Man’. Om zijn leven een nieuwe impuls te geven zegt hij op alles ja. Dat is het boek. Dat hij op alles ja zegt. Maar de consequenties zijn enorm. De impact van het boek ook; in 2009 kwam de film uit, met Jim Carrey in de hoofdrol. Leuke film! Zeker, maar niet als het boek. Want Danny schrijft met een openlijke kwetsbaarheid die je in de film niet meekrijgt.

Door zijn boeken ga je bij jezelf ook te rade, over je leven, over kleine aardigheden die je voor anderen doet, zonder enig eigen gewin. Bij het ja-zeggen op alles, nou, wellicht niet alles, maar op meer dan dat je normaal doet. Dingen waarbij je normaal mweh zegt of nee. Probeer eens ja te zeggen. Mijn leesleven en dagelijkse leven is opgefleurd door de schrijfsels van Danny.

En nu ben ik weer in een Danny Wallace bezig: ‘Friends Like These’. In deze tijden van Facebook, MySpace, Hyves, Google en alle andere sociale netwerkpagina’s, is het vinden van je oude vrienden een stuk makkelijker geworden. Dat ondervindt Danny ook. Maar Danny zou Danny niet zijn als hij niet tevreden zou zijn met een vriendverzoek en een nietszeggende email. Nee, het moet allemaal Face-to-Facebook. Want opnieuw zien en spreken zal hij ze! Met zijn dertigste verjaardag voor de deur verlangt hij naar het terugvinden van zijn oude schoolmaatjes. Ook in dit epos voel je met Danny mee als hij worstelt met het volwassen worden en het huis-boompje-beestje opbouwen met zijn vrouw. Want het is herkenbaar! En waar zijn al die mensen gebleven waarmee je buitenspeelde, naar de film mee ging, toen alles nog nieuw was en je samen de wereld aan het ontdekken was.

Danny Wallace is origineel, voorspelbaar, herkenbaar, verrassend. Hij is gewoon een mens. Alleen met wat wij allemaal voelen en ons soms afvragen, daar doet hij iets mee. Voor mijn vermaak zeker. Hij heeft nog een boek; ‘Awkward Situations for Men’. Nou ben ik wellicht niet geheel de doelgroep, als vrouw zijnde, maar ik ga het toch lezen. Want ik ken wel mannen. En dan kan ik dingen misschien minder awkward voor ze maken. En het woord awkward is awesome.

Trouwens! De boeken zijn er natuurlijk ook in het Nederlands. Maar aangezien ik die liever niet lees, en niet gelezen heb, gebruik ik gewoon de oorspronkelijke Engelse titels. Daarbij heb ik geen idee of die Britse humor en subtiliteit goed vertaald kan worden in het Nederlands. Mocht je hier ervaring mee hebben en net als ik ook hardop in de trein zit te lachen met Danny, laat me dat dan weten!

Nou ga ik mijn boek even uitlezen.

Zo verkoop je de hele dag condooms, ga je daarna gezellig op een prachtig dakterras zitten biertjes drinken met een vriendin. Een dakterras trouwens, dat uitkijkt over de stad (zijnde Amsterdam). Ik kan iedereen aanraden eens de hoogte in te gaan in Amsterdam.

Dan snel door, want of de tijd nu bedacht is of niet, die tikt toch door. Sommige mensen zijn uitzonderlijk bijzonder en meer dan je tijd en aandacht waard. Zo ook vanavond, de legendarisch Sjeik der comedy trad op. Daar moet ik natuurlijk bij zijn. Niet alleen omdat ik heel erg hou van humor om te lagge, maar ook van mensen met passie en doorzettingsvermogen. De sjeik is daar een stralend voorbeeld van.

Er is meer te doen. Naast het vele zweten, wat ook tijd en energie kost, is er in Utrecht ook heel veel leuks. Iets wat je mij een half jaar gelezen nooit had horen zeggen. En ik kan er slapen. Met of zonder hitte. Heerlijk slapen. Jammer dat de wekker dan gaat op een zaterdag en je Utrecht weer moet verlaten.

Zaterdag, doe ik niets wat ook niet later mag. Zoals een Barbiemodeshow bekijken en een rockende radioshow neerzetten. Met veel mode, Barbie en ’80’s verantwoorde muziek. Gewapend met een goede fles wijn een gekleed in een heerlijk zomerjurkje op verjaarsbezoek. Op de steiger, aan het water. Tot het begint te druppelen. Bij het totaal los gaan van de regen, bliksem, onweer en wind, zijn wij gewoon met z’n allen naar buiten gerend. Om te dansen in de regen. Nog een aanrader; dansen in de regen. In je zomerjurkje, in je ondergoed, op je blote voeten of gewoon volledig gekleed. Probeer het eens, het is namelijk maar regen.

Nog een aanrader! Met je blote voeten door het gras lopen, in je stamkroeg. Waar je vrienden zijn. Op zaterdagnacht. Echt, moet je eens proberen. Want een betere afsluiting na regendansen is er niet. Zeker niet in de aanloop naar zondag 11 juli 2010 toe. Waar je sowieso al de hele dag zwetend van rondloopt.

Over de zondag kan ik alleen zeggen dat het opmerkelijk is hoe wij, als Nederlanders, zo extatisch zijn met vreugde en zo gesloten met verlies en verdriet. Iedereen loopt verdwaasd naar huis en het blijft nog lang stil. Alsof we direct vergeten zijn dat het oranje bloemen regende op het Museumplein. Er is zoveel moois, kleine dingen, grote dingen. Alles is te doen, te voelen en mee te maken. Als je geen keuzes maakt is er genoeg tijd om alles te doen.

_{Dit stuk en andere belangrijke zaken zijn te lezen op PinkBullets}

Realistisch gefilmd, sterke dialogen, een simpel maar ondenkbaar verhaal. En toch, zo ondenkbaar is het allemaal niet. De titel van de film ‘Unthinkable’ dekt alles wat je te zien krijgt op het grote scherm.

In de opening zie je een nerveuze man proberen een videoboodschap in te spreken. Steven Arthur Younger noemt hij zichzelf, een Amerikaans staatsburger. Dan gaat de camera weer even uit en begint hij opnieuw, zichzelf voorstellend als Yusuf Atta Muhammed, Amerikaans staatsburger en Moslim. Een milde introductie. Younger, oftewel Yusuf, wordt gespeeld door Michael Sheen. Een bekend hoofd, maar ik kon niet zo snel plaatsen waar ik hem eerder in gezien had. Het feit dat ik hem als Tony Blair ken, in de film ‘The Queen’, is volledig irrelevant na het zien van zijn acteerprestaties in ‘Unthinkable’.

Carie-Anne Moss daarentegen (her)kende ik natuurlijk wel direct. Trinity in ‘The Matrix’ en uit een ver verleden Carrie Spencer in ‘Models Inc.’. In ‘Unthinkable’ speelt ze FBI-agente Helen Brody. Bijna stoïcijns, doelgericht, plichtsgetrouw en vooral rechtvaardig. Aan het hoofd van een anti-terrorisme team is ze verantwoordelijk voor het volgen van mogelijke terroristen in de Amerikaanse gemeenschap.

De altijd indrukwekkende Samual L. Jackson is Henry Harold Humphries, oftewel ‘H’. Waarom ‘H’ en zijn Bosnische vrouw Rina in een afgesloten huis wonen en alles monitoren met camera’s is een vraagteken. Zeker als Charlie Thompson opeens met Brody aan de lijn hangt en haar verbiedt iets met ‘H’ te doen; hij is vuurgevaarlijk en valt onder CIA controle. Charlie Thompson wordt gespeeld door Stephan Root, nog een favoriet van me; Mr. Jimmy James uit News Radio en Milton “where’s my stapler” uit Office Space.

In een rustig tempo, bijna als ‘24′ begint de film. En dan gaat het snel. Younger verschijnt als een gezocht man op iedere zender op televisie. FBI’s Assistant Director Jack Saunders draagt Brody op om zich alleen nog maar te focussen op Younger en hem te vinden. Younger is al opgepakt en staat onder legertoezicht ergens op een onbekende locatie. Brody moet zich voor de FBI met de ondervraging van Younger bezighouden. Younger heeft namelijk een videoboodschap gemaakt waarin hij drie locaties in drie Amerikaanse steden laat zien waar hij drie atoombommen heeft geplaatst die over drie dagen af zullen gaan. Meer dan 10 miljoen doden zullen er vallen. Probeer dat maar eens te bevatten, drie atoombommen, zelf gemaakt, ergens, in een stad. En toch, zo moeilijk is het niet om je dat voor te stellen.

Maar daar gaat de film niet alleen over. Want dan zou je een klassiek, standaard Hollywood verhaal krijgen. Goed tegen kwaad. En zoals ‘H’ tegen Yusuf zegt: “There is no H. and Younger… there’s only victory and defeat. The winner gets to take the moral high-ground, because they get to write the history books. The loser… just loses. The only miscalculation in your plan… was me.” En zo introduceert ‘H’ zich niet alleen aan Younger, maar ook aan ons, de kijker. Hij is een zwaar beveiligd, zeer gespecialiseerde ondervrager. Beter gezegd; een martel-expert.

In een koelcel, vastgebonden op een stoel: Younger. Dreigend en overheersend om hem heen: ‘H’. Buiten de cel een opgefokt en falend leger, de CIA in de vorm van Charlie en een moralistische Helen Brody. En daar gaat het wringen, de grens tussen goed en kwaad, wie is goed en wie doet kwaad, waar ligt de schuld, de verwachting. En hoever zul, kun, mag je gaan om het leven van één weg te zetten tegen dat van miljoenen.

Ik heb veel films gezien, ook de splatter horror films met bloed en rondvliegende ledematen. Allemaal geen probleem. Want het is film! Het is fictie. Niets aan deze film is fictie. Als je mij zover krijgt dat ik “Nee! Niet doen!” roep naar een scherm, dan ben je goed bezig. Tevens heb ik Sam L’s advies maar opgevolgd toen hij tegen Carrie-Anne zei: “You might want to leave the room now, you don’t want to see this.” Ik deed mijn ogen dicht. Dit klinkt misschien alsof het alleen maar schokkende beelden zijn, maar de waarheid is niet mooi. Want er wordt gemarteld, zo simpel is het. Je ziet ook wat van de legertechnieken die ze is Quantanamo Bay zouden toepassen. Kinderspel in vergelijking met wat ‘H’ doet en van plan is.

“I would do the unthinkable to break him.” Dat is het doel van ‘H’: Yusuf breken en de locaties van de bommen te krijgen. Iedere man heeft een angst, een nachtmerrie. Die moet gevonden worden om hem te breken. Alleen Yusuf heeft zich hierop voorbereid. Als ex-militair, ex-atoombomexpert en toegewijd gelovige is er niets dat hem doet breken. Helen Brody ziet dat niet, die ziet alleen maar dat er iemand onrecht aangedaan wordt en op hoge poten loopt ze rond om het martelen te stoppen. Alleen, stukje bij beetje, als Yusuf meer van zichzelf laat zien, waar hij toe instaat is, en ‘H’ haar laat zien dat het haar gedachtegoed is dat dit alles heeft gecreëerd, hoe meer Brody’s morele grenzen vervagen en ze wordt gedwongen tot daden die ze zelf nooit voor mogelijk had gehouden.

En dat is het, dat is de film, het ondenkbare. Iedereen heeft zijn of haar eigen overtuiging, of dat nou goed of slecht is en vooral, in wiens perceptie. De hele film kruipt langzaam onder je huid en je zit op het puntje van je stoel, maar wees niet verbaasd als je jezelf opeens ook hoort lachen. Zeer scherpe dialogen, sterk acteerwerk, veel dingen om eens goed over na te denken, met zo af en toe wat schokkende beelden, maar niet schokkender dan waar de mens dagelijks toe in staat is.

‘Unthinkable’ is ondenkbaar. Het ondenkbare wordt gedaan, iedere dag. Die keuzes worden gemaakt. In geen tijden ben ik zo sprakeloos en zo vol geweest van een film. Dat de film in Amerika een “straight to dvd release” is begrijp ik wel, want dit is geen ‘24’, geen Jack Bauer, geen moral highway voor de Amerikanen. Ze zetten het weg onder het mom ‘teveel gevloek, teveel geweld’. Prima, maar ik denk dat zelfs op dvd deze film velen zal bereiken.

Realistisch, verrassend, ondenkbaar, fascinerend. ‘Unthinkable’ is een uitzondering tussen al het commerciële filmgeweld heden ten dage.

Trailer

Click here to view the embedded video.

_{Deze review was eerder te lezen op PinkBullets}

Het stond al een tijd in mijn agenda; 6 juli 2010, The National, Paradiso. Ik ga ze live zien! Welk een vreugde. Tot vrijdag 2 juli, toen was de vreugde een stuk minder. Nederland verslaat Brazillië in de kwartfinale en gaat de halve finale spelen tegen Urugay… op 6 juli. Wat een drama. Want keuzes. Na een avond feesten en leuke dingen, kwam zaterdagochtend de verlossing van Paradiso: The National heeft het concert vervroegd zodat we allemaal de wedstrijd kunnen zien, op een groot scherm in Paradiso! Echt, win-win.

Zo stond ik in Paradiso, met The National op het podium, allemaal in oranje gekleed. Dat is punten scoren, bovenop de punten die ze al hadden gescoord met hun muziek en vervroegingsactie. De zanger, Matt Berninger, is een heerlijke muzikale autist. Licht spastisch staat hij niet stil te staan, zonder echt te bewegen. En is zijn zangstem diep, warm en betoverend, zo verrassend hard kan hij opeens schreeuwen. De kleine onderonsjes tussen Matt en Aaron & Bryce Dessner (broers en gitaristen) waren zeer vermakelijk. Leuk ook dat de drummer en basgitarist, Scot & Bryan Devendorf ook broers zijn. Daarnaast werd de band ook nog eens bijgestaan door twee trompettisten, en je verwacht het niet, maar dat klonk geweldig.

I’m in love. Het was het wachten waard. Vooral om iedereen te zien die net zo lyrisch over ze is. Want ik ben zeker niet de enige. Ook niet tijdens de wedstrijd, met z’n allen, schreeuwen, zingen en juichen. Het was mooi. Een mooie avond.

Natuurlijk heb ik nu wel even tijd, maar ik moet zo weer weg. Tien uur op de benen staan. Daarna heb ik tijd, maar dan ben ik op. Slapen is dan een fijne optie. Morgen heb ik wel tijd ja! Maar dan is de deadline verstreken. En trouwens, morgen moet ik ook nog een radioprogramma voorbereiden en opnemen, wellicht ook nog naar een geluidsstudio op een demo in te spreken. Waar hopelijk weer werk uitkomt! Ha, ja, grappig, ik weet het, alsof ik niet al genoeg werk heb.

Maar even zonder dollen, ik heb hier geen tijd voor. Ik zou heel graag het weer de schuld geven of de kat, maar helaas. Het is het gegoochel met de rooster, van de baantjes. Op papier ziet het er overzichtelijk uit, maar in de praktijk is het zeer vermoeiend. En kom ik opeens tijd te kort. Voor leuke dingen, belangrijke dingen of gewoon, de dingen.

En morgen, dat radioprogramma, weer geen voorbereiding. Dat moet ik morgen dus allemaal bij elkaar zoeken. Terwijl dit echt belangrijk is. Ik krijg zelfs een website! Echt, zo leuk. En spannend. Wil het gewoon goed doen. Dan moet ik wel tijd hebben om het voor te bereiden.

Niet om het één of ander, maar ik heb het wel naar mijn zin. Het is echt wel leuk en ondanks dat ik doodmoe ben, heb ik toch genoeg energie om door te gaan. Ja, okay, misschien droom ik iets vaker van op vakantie gaan, maar wie heeft dat niet in de zomer? Gewoon even weg en nergens meer aan te hoeven denken. Alarmen, wekkers, rennen. Rennen is wel goed voor je! Heb vannacht zelfs gedroomd dat ik ging rennen, als in sportief, want dat kun je makkelijk voor je werk doen. Ik moest lachen, in mijn droom.

Er is nog zoveel wat ik wil doen! Veel ervan heeft weinig met tien uur werken op een dag te maken. Verrassend genoeg, toen ik acht uur per dag op een kantoor zat, had ik wel zeeën van tijd, voor van alles, maar deed ik er niets mee. Heel overzichtelijk. Dat zeker. En je kon nog eens vrij nemen, of een uur te laat verschijnen.

Wacht, nee, waar heb ik het over? Echt, ik vind je heel leuk. Ik ga je ook zeker snel weer bellen en dan spreken we af! Tegenwoordig heb ik zelfs een lijstje met mensen die ik moet bellen, een sociaal belrondje. Tijd om te mailen heb ik niet eens. Bellen kan tenminste ook onderweg naar de dingen. Maar ik heb hier echt geen tijd voor.

_{Dit stukje vrije tijd was eerder te lezen op PinkBullets.}

Click here to view the embedded video.

En nog een kleine muzikale ondersteuning van No Doubt (geen twijfel mogelijk).

You’re just like my Ken and Barbie doll

Een podium dat aan alle kanten fungeerde als video scherm, licht effecten, confetti (tegen de wind in) en een dijk van een setlist. Van oud naar nieuw, alles kwam voorbij. Het was hard en veel en goed, erg goed. Nou heb ik H.A.A.R.P., de live cd, maar dat is toch een cd. Als je voor het podium staat en het recht op je af hoort komen is toch een nieuwe dimensie.

Het publiek was ook top. Een grote variëteit aan mensen, maar allemaal rete enthousiast. Meezingen, klappen en vooral springen. Daar ga ik nog op oefenen, meespringen. Nu werd ik nog een beetje afgeschermd, want het was wat overweldigend.

Stukje nagenieten in authentieke telefoon-video opnamekwaliteit, maar wel een mooie impressie.

Ik was helemaal voor; het Eurovisie Songfestival, maar vooral voor Sieneke. Ik Ben Verliefd (Shala Lie), ik krijg het niet uit mijn kop. In een lange traditie van vooral niet kijken, wegens Gerard Joling of andere Toppers, rare Engelstalige liedjes of gewoon compleet het concept Songfestival niet begrijpen.

Dit jaar was het anders, want we hadden Sieneke. Hadden.

Het Songfestival is altijd aan me voorbij gegaan. Het zat niet in de familie om traditiegetrouw op de bank te gaan zitten met een Nederlands vlaggetje in de hand en blokjes kaas op de koffietafel. Dat deden we alleen bij Lingo of het Rad van Fortuin, maar dan nog was het alleen met opa en oma en zonder Nederlandse vlaggetjes.

Natuurlijk kan ik wel J’aime La Vie uit volle borst meezingen, van ESF 1986 winnares Sandra Kim, maar dat is geen Songfestivalherinnering. Mijn helderste herinnering aan het ESF is een ex van me. Die tijdens het ESF 1998 nog zei “wat een lekker wijf!” toen Dana International optrad. Dat het een omgebouwde man was drong blijkbaar niet tot hem door. De relatie hield daarna niet lang stand.

Maar dan nu, dit jaar, Sieneke! Een leuk typisch Nederlands meisje, met een liedje geschreven door niemand minder dan Vader Abraham (nee, Pierre zal ik hem nooit noemen). Als coach heeft ze Marianne Weber. Wat wil een meisje nog meer, als vertegenwoordigster van het Nederlandse lied. En een goed lied, dat is het. Alles zit erin, lieve positiviteit, pakkend refrein en hoog meezinggehalte. En een orgel, laten we het orgel niet vergeten.

Ik zat er helemaal klaar voor, de halve finale, gaan we door of mogen we weer naar huis. Sieneke mag als negende zingen, dus we kunnen de competitie alvast gaan inschatten. En dat was schrikken. Wat een bruut geweld daar op dat podium in Oslo. Allemaal levende Barbiepoppen, glimmende kleren, glijdende homo’s, licht spektakel, vlammen en andere afleidingsmanoeuvres. Nietszeggende liedjes, al dan niet in de eigen taal gezongen. Geen leuke deuntjes waar je spontaan blij van wordt.

Wij hebben een levend orgel en Sieneke. Het valt wat uit de toon, want ze draagt ook een broek en niet een wapperend jurkje. Dit is hoe ik het ESF altijd voor me heb gezien; een zanger of zangeres die zijn of haar land vertegenwoordigt. Waar het land voor staat, wat het land eigen maakt, in de muziek. En dat doet ze, dat is ze, wat men Hollands noemt. Ze was fantastisch.

De puntentelling die ik me nog wel kan herinneren, die dan ook nog eens in het Frans herhaald wordt, ontbreekt. De landen die doorgaan krijg je alleen het vlaggetje van te zien. Sieneke, Holland, komt er niet in voor. Geen Sieneke in de finale dus. Ze was er helemaal alleen, want Vader en Marianne waren lekker thuis gebleven. Klein Hollands meisje, alleen in Oslo, op een bijna onmogelijke missie.

Nu heb ik het plan gevat om volgend jaar zelf mee te doen. Als het Eurovisie Songfestival een kwestie van bruut visueel geweld is en niets meer te maken heeft met de muziek van en uit een bepaald land, dan kan ik winnen. Ik hijs me in een strak, te kort jurkje met een diepgaand decolleté. Windmachines aan voor het dramatische effect. Het hoeft niet Hollands te zijn, muzikaal aanstekelijk, vrolijk makend, men hoeft niet mee te zingen, het hoeft niet vernieuwend te zijn. Dus als ik springend in de juist accentueerde kleding op het podium sta, dan winnen we gegarandeerd.

_{Van de redactie: in de finale, afgelopen zaterdag, zat wel gewoon de puntentelling.}

_{Eerder verschenen op PinkBullets}

Het is een lief liedje, in het Nederlands. Over een meisje, zijn meisje. Waar hij helemaal verkikkerd op is (kikker is verliefd). Wellicht komt het door de lente, hoewel het weer daar een beetje te wensen overlaat. Maar het doet me deugd. Want het is lief. En je kunt lekker projecteren. Dat iemand dat misschien over jou denkt, of voor je zingt. Een fotootje bij je dragen en dan aan je vrienden laten zien “kijk die lach”. Lief!

Lucky Fonz III – Ik Heb Een Meisje!

Click here to view the embedded video.