“Mijn leven was op orde, voordat ik Adam ontmoette”, aldus Micky. “En ineens stapt er dan iemand je leven binnen waarvan je zegt: You complete me.” Het voelde zo goed, dat Micky de stap met Adam durfde te nemen en ze een relatie aangingen.

Adam was wat minder gelukkig op het moment dat hij Micky ontmoette: “Ik was aan het sterven, And she woke me up. Met Micky kwam de kleur terug.”

bron

Altijd fijn dat je je eigen verantwoordelijkheid kan ontduiken door de ander de schuld te geven. Een sterke basis voor een langdurige relatie. Succes verliefde kalfjes. Lekker jezelf in elkaar verliezen tot er weer iemand anders langskomt die je de schuld kan geven.

HILVERSUM – Minister Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken ervaart het als ”een klap in het gezicht” dat veel mensen het landelijk beleid kennelijk niet waarderen en daarom op de PVV stemmen.

…

Ze ontkende dat het bestuur de problemen van mensen onderschat. ”Maar we moeten niet net doen alsof de samenleving onleefbaar is geworden.

Dat is niet juist.” Volgens haar moet het kabinet duidelijker maken de problemen aan te pakken en zich daarbij richten op vijf tot tien echt belangrijke dingen, zoals veiligheid en werkgelegenheid.

bron

En ook zó onverwachts! Guusje toch. Dat ben je niet gewend, zo maar een klap in je gezicht buiten de vertrouwde slaapkamer des huizes. En het gaat er in principe niet eens om dat het bestuur de problemen van de mensen onderschat, maar het is de toon die wordt gebruikt door het kabinet bij het duidelijk maken van de problemen die bij de SBS6 kijkers spelen. Men durft niet de oorzaken bij de naam te noemen, en draait er met een grote boog omheen. Daar is de PvdA dan wel weer goed in.

Succes bij de landelijke verkiezingen…

Een stel walvissen raken door een voor ons onbekende reden de weg kwijt. Ze eindigen op een strand, waar ze het niet zullen overleven. Met man en macht probeert de bemoeizuchtige mens de walvissen terug het water in te krijgen. Met shovels worden de walvissen de weg terug gewezen. Even lijkt het erop dat het lukt, maar dan keren ze weer op en zwemmen hun dood tegemoed.

De zo behulpzame mens kan het niet aanzien, en ziet geen andere uitweg. Met de ijzeren hand wordt er bij elk dier een kogel door de kop gejaagd. Zo. Dat is nog eens humaan.

Waar bemoeien we ons mee?

Een mooi staaltje uit de tent lokken. Dat is wat Geert – peroxide koning – Wilders vandaag tentoonstelde in de mooie stad achter de duinen.

Wilders gebruikte de verkrachting van een journaliste door de Taliban die zij achteraf nuanceerde als voorbeeld voor zijn beeld van de goedpraterij cultuur die de PVV in Nederland ziet ontstaan. En zoals Geert had voorzien struikelde Femke bijna over haar eigen voeten toen ze naar de microfoon rende om haar afschuw hiervan duidelijk te maken. Pechtold kwam als een ridder op het machtige witte paard en probeerde Wilders op te pakken op beargumentering en bruggetjes slaan die niemand kon zien. Zelfs onze autistische premier Balkende sprak schande op de manier zoals hij alleen kan. Allemaal niet inhoudelijke emotionele reakties, die voor Wilders alleen maar de twijfelende kiezers als een hersenloze kudde naar zijn weiland drijven.

Zie hier het fragment van het debat.

Lees verder »

Als Unicef al niet meer gelooft in morgen, waarop kunnen kinderen hun hoop dan nog op vestigen. Zicht hebben op een betere morgen is nog altijd beter dan de harde realiteit van vandaag. Vandaag had ik nog hoop, morgen niet meer. Unicef, bedankt.