Our beer,
Which art in barrells,
Hallowed be thy drink,
At home as it is in the pub,
Forgive us our daily spillage,
As we forgive those who spill beer upon us,
Lead us not into wine tasting,
And deliver us from alco-pops,
For ours is the bitter,
The spirits and the lager,
Forever and ever,
Barmen.

Al veel gebezigd in mijn sociale wandelgangen.
Geliefd en verguisd. Dat zei mijn vrouw vannacht ook al.

Nu is het boek dan eindelijk uit.

Heel braaf ben ik 1 november naar mijn boekwinkel afgetogen om mij van twee exemplaren van dit boek te voorzien. Eentje voor eigen gebruik, de ander om als presentje te geven. Het boek zou niet compleet zijn zonder een extra versiering van de auteur zelf. Iets wat op zich makkelijk genoeg te regelen was. Het resultaat; mooie woorden, geschreven met een lelijke pen.

Maar dan het boek zelf. Het speelt zich af in de grachtengordel van Amsterdam. In een Toppie Copy, een kopieerwinkel van eenzame klasse. De twee heren die je daar per woord de winkel uit weten te bonjouren zijn niemand minder dan Bertus en Michiel. Nu zou ik verder uiteen kunnen zetten waar het verhaal eigenlijk verder over gaat, maar die kun je wel op de omslag lezen of op de site van de uitgever.

Deze “roman” is een dialoog. Van begin tot het einde is het een dialoog. Er zitten geen omgeving of karakter schetsen in, geen verdere diepgang in de personages of achtergrond verhalen. Puur de gesprekken en dilemma’s van dag tot dag. In de winkel, bij de sigarenboer, aan de telefoon en tijdens het nassen in een restaurant. Geen “Chiel zei” en “toen zei Bert”. Bruggetjes van locatie naar locatie, “toen liepen zij monter over de grachten naar het andere filiaal van Toppie Copy”, zijn er ook niet te vinden. Hoewel natuurlijk wel over die grachten waarover ze dan zouden lopen.

Geen moment heb je het idee dat je niet weet wie ze zijn, of waar ze zijn. In de dialoog zit alles. Want ze nemen alles en iedereen op de schop. Dit door al dan niet subtiele woordgrappen of verbasteringen. Het is van kwinkslag naar schuine grap. Het is wellicht niet voor iedereen. Want je moet maar net van die humor houden. Of net als de heren na alles te kunnen roepen “Dat zei mijn vrouw vannacht ook al!” Ook de vele verwoordingen van het mannelijk lid, ketsen, jetsers, vormen van gedag zeggen, goedkeuring en vooral afkeuring.

Ik heb #DZMVVOA zeer opzichtig in de trein zitten lezen en daarbij grijnzend en soms hardop lachend. Soms ja, want je zit nog wel in een trein. Thuis aangekomen kon ik vanaf de bank wel hardop lachen. Wat ik dan toch zeker om de pagina een keer of twee deed. Ik vermoed dat ik het nog een stuk of twee keer moet lezen voordat ik alle woord- en stijlgrappen eruit heb gehaald, maar de eerste schifting was lang niet slecht.

Literair gezien, als roman, ik weet het niet. Als je zelf niet vaker met dit soort taalgebruik geconfronteerd wordt weet ik niet zeker of je de subtiliteit ervan kunt waarderen. Hoe opzichtig het er wellicht op een eerste lees-ronde ook uitziet. Heb je problemen met grove grappen of vrouwonvriendelijkheid, dan ook is dit wellicht niet het juiste boek voor je. Hoewel, dat vrouwonvriendelijk, dat is ook maar net hoe kleinzerig je zelf bent. Het is ook zeker niet zo dat beduimelde helden elkaar niet net zo hard van achteren pakken.

Ik hou van humor om te lagge. En dan zeker niet de voorspelbare, dertien in een dozijn. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dergelijke humor ook bezitten of kunnen waarderen. Wellicht dat velen na het lezen van #DZMVVOA mij niet meer zo raar aankijken als ik weer eens een gepaste ongepaste opmerking maak.

Dit had ik al weken geleden willen schrijven. Maar ik had de juiste visuele ondersteuning niet voor deze thesis. Hoe het is en vooral hoe het was, om een liedje te horen en er helemaal weg van te zien.

Soms word ik er nog wel wakker van. De paniek van het niet weten. Niet weten wat je net gehoord hebt wat zo geweldig was. Wie is het, wie zijn het, wanneer hoor ik het weer, hoe kom ik erachter wie het zijn?! Dit heb ik over de jaren met vele liedjes gehad.

Een mooie woensdagmiddag ergens in 1986. Het is de middag dat je bij opa en oma bent. Klein grut dat wat rond rent en soms voor de tv gezet wordt. Op deze middag stond de tv en toevallig was Countdown op. Tenminste, niet toevallig, want het werd gewoon iedere week uitgezonden. Ik zag daar als ukkie een videoclip waar ik helemaal van in de war was.

Er staat een dame te zingen in een vliegtuigwrak, wat op zichzelf al een verdrietig beeld was. Zeker omdat ze een witte jurk aanhad en die was stuk, maar het ergste was dat haar haar ook verbrand was! Want de punten waren zwart. Maar zo af en toe zie je ook beelden van toen ze nog ‘heel’ was. Wat het geheel alleen maar verwarrender maakte.

Ik ben hier dus echt nog een mini mensje en deze beelden waren een opeenstapeling van medeleven en verbijstering. Het had ook iets heel verdrietigs. Maar klein als je bent, je huppelt vrolijk verder. Járen later, laat ik tien geweest zijn, staat Sky Radio aan en daar hoor ik een liedje waarvan ik kippenvel krijg en intens verdrietig van word. Dit gecombineerd met beelden van een mevrouw in een vliegtuig. De queeste is begonnen. Want welk liedje is dit, wie zingt het, wie is de mevrouw. Sky Radio is leuk, maar niemand kondigt iets aan of af en het internet, dat kende we nog niet.

Wat ik deed, ik ging het liedje neuriën voor mensen. Gewoon rondvragen WEET IEMAND WAT DIT IS. En nu slaat de twijfel toe; heeft iemand me dit verteld of kwam Top Gun eerder op tv. Ongeacht, daar lag het antwoord, bij Top Gun. Het ‘love theme song’ van de film is het liedje dat zich ergens in mij genesteld had al die jaren. Berlin – Take My Breath Away. De kennis was heerlijk, maar het gebrek aan het liedje, om het te kunnen draaien was overheerste.

Want het was niet zo dat je naar je lokale muziekboer ging op het wereldwijdeweb en binnen een minuut je muziek naar wens in het bezit had. Toen de tijd moest je naar een winkel toe en daar een glimmend schijfje aanschaffen. Dit deed ik wel, maar dan alleen de cd-singles. En als ik echt geld had, de uitvoering in plastic (!!) hoesje. Dan kreeg je meer liedjes en dat was tof. Berlin was alleen niet op cd-single te krijgen. Want dat was ver voor die tijd. Wel kon ik de hele soundtrack van Top Gun kopen, voor bijna vijftig gulden (!) en dat voor 1 liedje. Dat kon ik voor mezelf op geen enkele manier verantwoorden.

Toen kwam er een mogelijke oplossing toen ik met een vriendin meeging naar der Verzamelaarsbeurs in Utrecht. Topevenement trouwens. En niet geheel onbelangrijk, op de bovenste verdieping was tegelijkertijd de Platen en CD beurs! Als ze mij ergens aan mijn wens zouden kunnen helpen, dan was het daar wel.

Tussen alle standjes met bakken muziek door op zoek naar de speld in de hooiberg. Onderwijl kwijlend en in je hoofd maar blijven rekenen hoeveel geld je uit kan geven aan die ontbrekende juweeltjes in je muziekcollectie. Van bak naar bak, vingertoppen rauw van het door de platen heen flippen. Maar dan daar, in een klein bakje, met maxi singles, glanzend zwart vinyl, daar, daar staan ze. Twee exemplaren van Take My Breath away. Voor het hele bedrag van twee gulden vijftig. Je weet wel, een Rijksdaalder.

Thuis gekomen met mijn aanwinst, ga ik in alle eerbied voor mijn stereotorentje zitten, mét platenspeler (obvious). Ik leg mijn vinyl op de speler, leg de naald goed en dan eindelijk kan ik, wanneer ik maar wil, naar Berlin luisteren. Niet alleen dat, ik kan het ook op cassette opnemen en in mijn walkman overal mee naar toe nemen. Dit moment van rust en geluk, onbetaalbaar.

Eerlijk is eerlijk. Ik draai het nummer nauwelijks meer. Mocht ik het ergens horen, dan doet het me nog steeds wel wat, maar de behoefte om er vaak naar te luisteren is er wel af. Ik kan er nu altijd naar luisteren, misschien is dat wel. Het zou natuurlijk ook kunnen komen omdat het een sentimentele jaren ’80 love song is. Je weet het niet.

De woensdag after! Een kleine samenvatting op de radio bij Hermandeperman.
Over hoe het nou allemaal zo gekomen is.

Omdat ik nog een beetje in de roes van het getrouw zit vroeg ik vanochtend heel monter Eight Days a Week aan bij Herman Hofman, bij zijn Voor KX Komt De Zon Op. Dit werd netjes verschoven naar het middag programma.

Het resultaat…

Dank je wel Herman! Altijd fijn, The Beatles op de radio.

Ik ga trouwen! Ja, alweer. Dit keer met een vrouw en wel voor 24 hele uren. Het gaat groots worden!
En bij deze ben je uitgenodigd.

Vrijdagmiddag werd in het radioprogramma Kunst & Cultuur van Amsterdam FM een bruiloft weggegeven. De presentatrice, Tamar Rivka, krijgt een gratis bruiloft aangeboden door Wed and Walk. Het enige wat miste is de bruid(egom). Aangezien ik Tamar echt haske leuk vind en een bruiloft niet oversla, heb ik haar via Twitter een huwelijksaanzoek gedaan:

80min in een uur, 8 dagen in een week, samen voor 24u! In 140 tekens zeg ik ja, trouw met me @TamarRivka @amsterdamfm

Mijn huwelijksaanzoek is deels gebaseerd op Eight Days a Week van The Beatles, het nummer dat ik graag op mijn tweede huwelijk zou willen horen. Uit alle gegadigden koos Tamar mij uit en aanstaande zondag  gaan we trouwen!

We doen dit in de Vondelkerk te Amsterdam en jij moet erbij zijn! Dit is een feest wat we met iedereen willen vieren. Het thema is Retro Kitsch dus schroom niet om confetti te gooien en helemaal retro kitsch los te gaan in je kledingkeuze.

17 juli 2011 om 12.00uur
Vondelkerk, Vondelstraat 120-D Amsterdam

*~* Martje & Tamar *~*

Het is voorbij. 30 dagen lang vragen muzikaal  beantwoorden. En nu?

Nog 30 dagen lang de nummers twee en drie plaatsen bij iedere vraag. Alle mogelijkheden die er muzikaal waren benoemen. Tot in den treuren de vragen bekritiseren of zeggen dat de vraagstelling krom is. Dit is een optie.

Weer terug naar wat ik al deed. Zo af en toe in een helder moment een fijne uiteenzetting van een radioprogramma doen. Een thema muzikaal inkleuren. Of in het bijzondere geval van een mening, die in woorden gieten en daar weer zinnen van maken. Misschien is er zelf wel een verhaaltje wat verteld wil worden.

Als ik terug kijk op alle antwoorden, dan ben ik toch bang dat ik muzikaal redelijk beperkt ben. Alles hangt wel heel erg in en tegen de jaren ’90 van de vorige eeuw. Op zich niet heel  verrassend, dat waren mijn tiener jaren, daar hou je toch altijd veel van over. Thuis en in mijn iPod of op de radio ben ik muzikaal wel breder onderlegd dan alleen de jaren ’90.

Meeste van de antwoorden lijken heel simpel, maar ik verbaasde me erover dat het soms echt lang duurde voor ik een sluitend verhaal en daarmee antwoord had. Op het laatste moment dan toch iets anders kiezen. Want dan is het muzikaal interessanter of het verhaal is beter. Allemaal voor het leesplezier!

Aan alles komt een eind. Zo ook aan deze uitdaging. Ik vond het leuk en ben blij dat ik de uitdaging ben aangegaan. Heb je nog een uitdaging voor me die ik hier in beeld, woord en geluid kan tentoonstellen? Let me know!

Click here to view the embedded video.

Omdat het kan!

Je favoriete liedje van exact een jaar geleden:

Bij het doornemen van de vragenlijst heb ik de laatste vraag niet helemaal goed gelezen. Gewoon, “een” liedje van vorig jaar las ik. Niet dé favoriete. Top40 lijstjes erbij gezocht uit de maand mei 2010. Enige en eerste keus van acceptabele muziek van een jaar geleden: Heartbreak Warfare. Gewoon, een liedje van een jaar geleden. Niet bij stilgestaan dat het een favoriet moest zijn. Ach, ik ga er niets aan veranderen. Het is een mooi liedje. En zo waar… Terwijl ik niet eens weet aan welke kant ik van de tekst sta.

I don’t care if we don’t sleep at all tonight
Let’s just fix this whole thing now

Click here to view the embedded video.

Een liedje uit je jeugd:

De jaren ’80, prachtig. Het rijmt. Muziek uit mijn jeugd is vooral de muziekcollectie van de Parental Unit. Dat gaat van Chopin gespeeld op de vleugel bij ons in de kamer, naar de Rolling Stones, The Who, The Beatles en al het moois uit de sixties en seventies. Daarnaast nog wat pop uit die tijd waar mijn moeder op kon dansen. Of wat lekkere meezingers van Nederlandse bodem.

Mijn eigen muziek had ik niet echt. Hoewel de obsessie van bij Kinderen voor Kinderen wel heel aanwezig was. Jammer alleen dat ik er nu vlekken van in mijn nek krijg, maar dronken nog wel eens luidkeels ‘Wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd’ of ‘Geen pietsie pech want je hoeft er niets valt er niets van je fiets’ wil inzetten.

Herman van Veen vond ik ook heel fijn. Het album Rode Wangen heb ik nog steeds en luister er ook nog graag naar. Bijna had ik hier het nummer Clowns neergepend, wegens totale angst die ik bij dat nummer had. Het zat ooit onder een montage van televisieprogramma’s, of film-aankondigingen op Ned1. Daar zat ook een vliegende hond (!!) in en pratende stenen (!!). Vet eng. Enige tijd later zie ik een prachtige film ‘The Never Ending Story’ en weet waar de beelden bij horen en het liedje herinner ik me opeens weer. De tekst is mooi en de muziek fijn. Alleen deze clip… VET ENG.

Maar, dit is dus niet het liedje uit  mij jeugd. Naast Kinderen voor Kinderen had je ook de Ministars. Die waren vet tof. Want die zongen popliedjes in het Nederlands. Dat kon je dus meezingen! Het zit echt heel slim in elkaar tekstueel. Vooral omdat je bij sommige nummers nog altijd in het Nederlands meezingt.

Matthias Reim zou er trots op zijn. De tekst die ze hebben gemaakt op ‘Verdammt ich lieb Dich’ is voor jonge kinderen wellicht niet helemaal te bevatten. Voor (beginnende) pubers wellicht meer. En zelfs nu kan ik er nog wel wat mee.

Ministars – Ik denk alleen aan jou

Als ik wil dromen, droom ik van jou
Als ik wil lachen, lach ik om jou
Als ik wil praten, praat ik met jou
Ik denk alleen aan jou

Click here to view the embedded video.