Can you zip me up. Is dat een rare vraag?

De dingen waar je je druk om kunt maken. Als vrouw zijnde zijn dat er heel wat. Zeker als het op kleding aankomt. De juiste outfit voor de gelegenheid is een kwestie waar we weken mee bezig kunnen zijn. Niet dat je direct er constant bewust mee bezig bent, maar het speelt mee. Iedere winkel waar je langs loopt goed in je geheugen opslaan, voor het geval je daar iets in de etalage ziet hangen wat welk eens dé outfit zou kunnen zijn.

Voor feesten en partijen ben ik heel erg van de jurken. Feestjurken. In de loop van de jaren heb ik dan ook een aardige collectie jurken opgebouwd, waar ik sommige maar een keer van heb gedragen. Want ja, voor die  gelegenheid was de jurk perfect en er is daarna niet nog zo’n gelegenheid voorbij gekomen. Nou hou ik altijd de hoop dat die gelegenheid nog een keer komt, want dan kan ik die jurk weer aan. Soms gaan daar jaren overheen voordat zo’n moment weer komt.

In dit geval heb ik het zelf gecreëerd, die gelegenheid, dat feest, die kans om die jurk (of die andere) weer aan te kunnen. Ik heb er helemaal zin in, vooral de aankleding, zowel van het feest als van mezelf. In alle drukte met de voorbereidingen plan ik een uurtje jurken passen in. Even de muziek hard aan, jurken op een rijtje aan de kast hangen en passen maar. Spannend, want de jaren die versteken zijn hebben de jurken nog niet geraakt, maar mijn lichaam is wel iets veranderd. Wat toen paste, zit dat nu nog net zo goed.

En daar sta ik dan, op mijn sloffen, rode jurk in de hand. Rits van achteren open ritsen, jurk over het hoofd aandoen. Tot zover gaat alles goed. Jurk recht draaien en dan netjes om het bovenlichaam omhoog houden. Nu komt het moeilijke gedeelte, de rits weer dicht krijgen. Met één hand kom ik een heel eind, maar halverwege mijn rug kan ik mijn arm toch niet zover krijgen dat ik de rits helemaal dicht krijg.

Daar sta ik dan, op  mijn sloffen, in mijn rode feestjurk die maar half dicht zit. Mijn broer woonde naast me, maar die heeft Amsterdam voor Parijs verruilt, dus die kan me ook niet dichtritsen. Voordeel is wel dat ik in een pand met alleen maar homo’s woon. Alleen heb ik de nieuwe buurman uit Nieuw Zeeland ooit een handje geschud, maar verder nooit contact mee gehad. Mijn noodzaak tot het zeker weten of de jurk nog past en of ik die aan kan naar het feest is sterker dan de eventuele awkward situatie die zou kunnen ontstaan.

Hey, hello. Can I ask you a weird question?

Sure, what can I do for you

Well, can you zip me up?

De rits gaat langzaam verder omhoog en lijkt dan te blijven steken. Bij biedt zijn verontschuldigingen aan en houdt dan, als een doorgewinterde dicht-ritser de bovenkant van de jurk bij elkaar en probeert het weer. Dan de pijnlijke vraag die ik liever niet wil beantwoorden “how long has it  been since you worn this dress?” Ik zucht en wil hem net  gaan antwoorden als hij opeens zegt “it seems you’re breasts have become bigger”. Ik draai me om, bedank hem en loop stralend mijn eigen huis weer in.

De jurk zit namelijk verder perfect.

2012! Op een mooi jaar.

Our beer,
Which art in barrells,
Hallowed be thy drink,
At home as it is in the pub,
Forgive us our daily spillage,
As we forgive those who spill beer upon us,
Lead us not into wine tasting,
And deliver us from alco-pops,
For ours is the bitter,
The spirits and the lager,
Forever and ever,
Barmen.

Al veel gebezigd in mijn sociale wandelgangen.
Geliefd en verguisd. Dat zei mijn vrouw vannacht ook al.

Nu is het boek dan eindelijk uit.

Heel braaf ben ik 1 november naar mijn boekwinkel afgetogen om mij van twee exemplaren van dit boek te voorzien. Eentje voor eigen gebruik, de ander om als presentje te geven. Het boek zou niet compleet zijn zonder een extra versiering van de auteur zelf. Iets wat op zich makkelijk genoeg te regelen was. Het resultaat; mooie woorden, geschreven met een lelijke pen.

Maar dan het boek zelf. Het speelt zich af in de grachtengordel van Amsterdam. In een Toppie Copy, een kopieerwinkel van eenzame klasse. De twee heren die je daar per woord de winkel uit weten te bonjouren zijn niemand minder dan Bertus en Michiel. Nu zou ik verder uiteen kunnen zetten waar het verhaal eigenlijk verder over gaat, maar die kun je wel op de omslag lezen of op de site van de uitgever.

Deze “roman” is een dialoog. Van begin tot het einde is het een dialoog. Er zitten geen omgeving of karakter schetsen in, geen verdere diepgang in de personages of achtergrond verhalen. Puur de gesprekken en dilemma’s van dag tot dag. In de winkel, bij de sigarenboer, aan de telefoon en tijdens het nassen in een restaurant. Geen “Chiel zei” en “toen zei Bert”. Bruggetjes van locatie naar locatie, “toen liepen zij monter over de grachten naar het andere filiaal van Toppie Copy”, zijn er ook niet te vinden. Hoewel natuurlijk wel over die grachten waarover ze dan zouden lopen.

Geen moment heb je het idee dat je niet weet wie ze zijn, of waar ze zijn. In de dialoog zit alles. Want ze nemen alles en iedereen op de schop. Dit door al dan niet subtiele woordgrappen of verbasteringen. Het is van kwinkslag naar schuine grap. Het is wellicht niet voor iedereen. Want je moet maar net van die humor houden. Of net als de heren na alles te kunnen roepen “Dat zei mijn vrouw vannacht ook al!” Ook de vele verwoordingen van het mannelijk lid, ketsen, jetsers, vormen van gedag zeggen, goedkeuring en vooral afkeuring.

Ik heb #DZMVVOA zeer opzichtig in de trein zitten lezen en daarbij grijnzend en soms hardop lachend. Soms ja, want je zit nog wel in een trein. Thuis aangekomen kon ik vanaf de bank wel hardop lachen. Wat ik dan toch zeker om de pagina een keer of twee deed. Ik vermoed dat ik het nog een stuk of twee keer moet lezen voordat ik alle woord- en stijlgrappen eruit heb gehaald, maar de eerste schifting was lang niet slecht.

Literair gezien, als roman, ik weet het niet. Als je zelf niet vaker met dit soort taalgebruik geconfronteerd wordt weet ik niet zeker of je de subtiliteit ervan kunt waarderen. Hoe opzichtig het er wellicht op een eerste lees-ronde ook uitziet. Heb je problemen met grove grappen of vrouwonvriendelijkheid, dan ook is dit wellicht niet het juiste boek voor je. Hoewel, dat vrouwonvriendelijk, dat is ook maar net hoe kleinzerig je zelf bent. Het is ook zeker niet zo dat beduimelde helden elkaar niet net zo hard van achteren pakken.

Ik hou van humor om te lagge. En dan zeker niet de voorspelbare, dertien in een dozijn. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dergelijke humor ook bezitten of kunnen waarderen. Wellicht dat velen na het lezen van #DZMVVOA mij niet meer zo raar aankijken als ik weer eens een gepaste ongepaste opmerking maak.

Deel I 

Zo zat ik ergens in de donkere jaren ’90 van de vorige eeuw bij mijn toenmalige beste vriendinnetje in de hele wereld, op de bank. Weekend, filmpje kijken, top. De film naar keuze was ‘So I Married an Axe Murderer’ met onze held Mike Myers. Even los van alle muziek, die film is grappig. Zeer vermakelijk. Wat IMDB ook zegt. Alleen al vanwege de begin scene, die begint na het liedje waar onze zoektocht mee begon.

Het liedje in kwestie was simpel, mooi, doeltreffend. There she goes… Ja, nu niet meteen gaan roepen JOH en hoe kun je dat nou niet weten. In 1993 denk ik dat wij, de vriending en ik, niet naar de juiste radio luisterden of altijd het net miste op MTV (die zond toen nog muziek uit, ja echt!). Nou hadden we direct het vermoeden dat het liedje ook wel ‘There She Goes’ zou heten, maar daar red je het niet mee.

Nee, want bij de platenzaken waar wij toen heen gingen werkten geen mensen die echt alles kende. En nee, wij kende de platenzaken nog niet met mensen die die kennis wel hebben. En verrassend genoeg, bedenk ik me nu pas, zijn we ook niet zo helder van geest geweest om gewoon de gehele aftiteling af te kijken en wachten tot de muziek voorbij kwam. Zelfs niet met dat prachtige VHS-systeem waar we gebruik van maakte.

So the hunt is on! Alleen die begon pas echt te lopen twee jaar later. Toen we weer op een mooie weekenddag samen op de bank zaten en de film nog maar een keer gingen kijken. Twee jaar later, kijk, dan schrijven 1995, misschien met wat uitloop  naar 1996. Mijn geheugen is niet helemaal meer hoe het was. Ik zou nu graag vertellen dat we na overleg en honderden mensen interviewen erachter zijn gekomen, maar het was toch het internet. Alleen een baby variant van het internet dat we nu kennen. Zoeken op het internet was op zich al een uitdaging. Hoe te zoeken, als het er al op stond. Gelukkig was mijn vriendin behept met een oudere broer, eentje van het mooie ras ‘nerd’. Die naar mijn idee internet had uitgevonden, aangezien hij leefde in het computerhok en alleen maar aan het chatten was met mensen uit Amerika. En die kon dingen vinden, want die wist dingen van het internet.

Niet alleen werd het nummer gevonden, van wie en hoe en waar, maar het nummer werd ook gevonden. In een bestandje, dat je af kon spelen, moest je wel een dag op wachten voor alles binnen was en tussendoor mocht ook niet gebeld worden, maar het was er wel. En zo kwam ik in het bezit van The LA’s met There She Goes. Tevens was ik volledig besmet door het internetvirus, bleek ik een zwak voor nerds te hebben, maar er ergens ook wel eentje te zijn. Ja, het internet bracht veel nieuws met zich mee.

Het nummer is nog altijd een favoriet en van velen. Eén van de mooiste popliedjes, sowieso alles van dat eerste album van The LA’s. Toen ik vernam dat “ze” kwamen optreden in Bitterzoet in Amsterdam had ik drie minuten later kaartjes besteld. Hoe het was die avond kun je bij Sersjee lezen, die heeft de juiste woorden. Wil daar alleen nog aan toevoegen dat de tranen over mijn wangen liepen toen ze There She Goes speelden. Deels omdat het erg pijnlijk was om Lee daar zo te zien en deels omdat het liedje gewoon impact heeft. Hetzelfde gebeurde niet veel later toen ik ergens Cloud Control zag spelen en zij dit nummer ten gehore brachten.

Want wat was het opeens lang geleden en ze is inderdaad ook weg. Maar dit zal ik altijd met haar hebben.

Click here to view the embedded video.

Mijn eerste liefde is jarig. En die liefde gaat al een tijd mee. Mijn geliefde ook. Al zo’n kleine 736 jaar.

Amsterdam was voor mij mijn opa en oma, die woonden in de Leidsestraat. Daarnaast was het het kasteel. Waar mijn vader werkte. Een heus kasteel! Met een rozentuin. Een grote weg ervoor, waar de banden van de auto zo’n leuk geluid op maakten, en je kon er onderdoor rijden. Toen ik daar de koningin ontmoette en bloemen mocht geven werd het steeds lastiger voor mijn ouders om mij duidelijk te maken dat het een museum was.

Ook al woonde ik niet in Amsterdam, toch voelde ik me een Amsterdamse. Geboren aan de Koninginneweg bij het Vondelpark, vader die er vandaan kwam, grootouders die er wonen, oom en tante. Het zat allemaal wel zeer gelocaliseerd in de zuidelijke regionen van de stad. Wellicht niet het meest accurate beeld wat je van Amsterdam kunt hebben, maar voor mij was het een soort Disneyland waar ik altijd graag heen ging en niet meer weg wilde.

Toen ik eindelijk naar de middelbare school mocht en mijn in het Amsterdamse kon vertoeven, toen begon de grote ontdekkingstocht. Met daarbij het ontluiken van de sluimerende liefde die er al was. Amsterdam Zuid kende ik al redelijk en die kennis werd groter door het op school zitten aan de Hobbemakade. Funest voor mijn schoolcarrière, maar geweldig voor mij. Je komt nog eens ergens als puber als je niet naar school gaat, maar gewoon door de stad struint. De stad bleek veel meer te zijn dan statige panden en brede wegen. Het was er nauw en krap, soms vies, druk, maar altijd mooi in mijn ogen.

Als ik dan eens buiten de stad kwam vond ik het maar niets. Het was allemaal Amsterdam niet. Nou zijn ‘wij als Amsterdammers’ natuurlijk zeer afkeurend van alles buiten de stad, maar dat wordt daar buiten niet echt goed opgevat. Toch hield ik voet bij stuk en rende altijd zo snel als ik kon weer terug. Nog steeds woonde ik niet in de stad, maar ik ging er iedere kans die ik had heen. Door de stad dwalen, toerist spelen, hardcore Amsterdammer spelen. Ik wist de weg, ik wist waar je moest zijn.  De stad maakte me ook blij, alsof je beter adem kunt halen als je door haar straten loopt.

Nu, zoveel jaren later kom ik nauwelijks meer in de zuidelijke regionen en verbaas me iedere keer als ik er opeens wel weer ben. Mijn leef- en jaaggebieden hebben zich verplaatst, ken nu weer meer van de stad en heb haar ook van vele andere kanten gezien. Door de jaren en de bemoeienis van de gemeente zijn er veel dingen opeens verdwenen uit de stad waar ik nog wel eens verdrietig van word. Dat betuttel. Toch blijft de stad een soort mysterie hebben waar vele mensen op af komen. De grote enge stad.

‘s Ochtends vind ik de stad op haar mooist. Als de zon opkomt. Dit schouwspel heb ik vaak gezien. Niet alleen omdat ik met zonsopgang pas naar huis ging, maar ook omdat mijn dag dan echt begon. Als je ook eens vroeg op  moet en het begint net licht te worden moet je er maar eens op letten, wat dat licht met de daken doet en hoe de grachten ervan oplichten.

Amsterdam wordt door vele bezongen, ik schrijf er graag over en vele met mij, heb er zelfs een mooi filmpje over geschoten. Ik kan je alleen maar aanraden als je Amsterdammer bent om met regelmaat nog eens toerist in eigen stad te spelen. Toch naar die musea gaan die je nog niet gezien hebt. De stad met nieuwe ogen bekijken. Naar de stukken in de stad gaan waar je liever niet bent. Lees ‘Een Kleine Geschiedenis van Amsterdam’. Stap iedere mogelijkheid die je hebt op een bootje om de stad vanaf het water te bekijken. Ga met mensen uit de stad op ontdekkingstocht. En iedere keer als je je huis uitloopt, weer of geen weer, kijk om je heen en zie hoe blij de stad je maakt.

Iamsterdam. Gefeliciteerd schat.

]]> http://www.andersofniets.nl/2011/10/gefeliciteerd-mijn-lief/feed/ 1 http://www.andersofniets.nl/2011/10/wereld-rokersdag/ http://www.andersofniets.nl/2011/10/wereld-rokersdag/#comments Wed, 12 Oct 2011 13:03:43 +0000 Esthelle Lego http://www.andersofniets.nl/?p=3715

Fijne Wereld Rokersdag allemaal! Prijs ‘M!

De woensdag after! Een kleine samenvatting op de radio bij Hermandeperman.
Over hoe het nou allemaal zo gekomen is.

Omdat ik nog een beetje in de roes van het getrouw zit vroeg ik vanochtend heel monter Eight Days a Week aan bij Herman Hofman, bij zijn Voor KX Komt De Zon Op. Dit werd netjes verschoven naar het middag programma.

Het resultaat…

Dank je wel Herman! Altijd fijn, The Beatles op de radio.

Ik ga trouwen! Ja, alweer. Dit keer met een vrouw en wel voor 24 hele uren. Het gaat groots worden!
En bij deze ben je uitgenodigd.

Vrijdagmiddag werd in het radioprogramma Kunst & Cultuur van Amsterdam FM een bruiloft weggegeven. De presentatrice, Tamar Rivka, krijgt een gratis bruiloft aangeboden door Wed and Walk. Het enige wat miste is de bruid(egom). Aangezien ik Tamar echt haske leuk vind en een bruiloft niet oversla, heb ik haar via Twitter een huwelijksaanzoek gedaan:

80min in een uur, 8 dagen in een week, samen voor 24u! In 140 tekens zeg ik ja, trouw met me @TamarRivka @amsterdamfm

Mijn huwelijksaanzoek is deels gebaseerd op Eight Days a Week van The Beatles, het nummer dat ik graag op mijn tweede huwelijk zou willen horen. Uit alle gegadigden koos Tamar mij uit en aanstaande zondag  gaan we trouwen!

We doen dit in de Vondelkerk te Amsterdam en jij moet erbij zijn! Dit is een feest wat we met iedereen willen vieren. Het thema is Retro Kitsch dus schroom niet om confetti te gooien en helemaal retro kitsch los te gaan in je kledingkeuze.

17 juli 2011 om 12.00uur
Vondelkerk, Vondelstraat 120-D Amsterdam

*~* Martje & Tamar *~*