Het Eeuwige Leven van mijn Kat

Kelly

De kat is al meer dan vier jaar ergens anders aan het verharen en kwijlen, maar lang leve Kelly! 

En na al die tijd en ondertussen verhuisd en alles denk ik soms nog als ik iets laat slingeren dat de kat er is…

Het is heel raar en heel naar om een bericht te moeten sturen waar alleen instaat; Kelly is dood.

Dat een kat negen levens heeft weet iedereen, maar dat ze daarmee ook daadwerkelijk twintig jaar kunnen worden, dat had ik niet zien aankomen.

Al twintig jaar deel ik mijn leven met kat Kelly. En opeens is ze weg. Ja, twintig jaar is oud en ze was ook wel een scharminkeltje aan het einde, maar toch, ze bleef raar. Een rare kat, lief, maar met gebruiksaanwijzing. Ik heb haar overal mee naar toe gesleept en ze vond het allemaal prima. Als ik dan terug kijk op de afgelopen twintig jaar, realiseer ik me dat dit dier meer van me heeft gezien dan menig van mijn vrienden. Die ken ik namelijk nog geen twintig jaar.

Kelly was geweldig. Ze kon uren in de boekenkast zitten, achter de boeken, naar de muur te staren. Of onder een tafel met haar rug naar je toe en naar de muur staren. Slapen was ze ook een held in. Uren achter elkaar, onderbroken door zich uitgebreid uitrekken, rondje draaien en weer verder slapen. Ze kon ook heel hard schreeuwen, spinnen en kwijlen. Hoewel ze natuurlijk ook ooit jong was.

Dat ze mijn kat was werd heel snel duidelijk. Ze liep achter me aan, wilde alleen bij mij op schoot en het liefst ook nog bij me op bed slapen. Toen ze ooit gesteriliseerd werd heeft ze al kermend zich de trappen opgesleept om bij mij op bed te kunnen slapen. Omdat ze pijn had en ik niet durfde te bewegen, heb ik mijn nacht op een kleine 50 centimeter doorgebracht. Maar het was het waard. Want ze was mijn kat.

Vol trots zat ze ooit op mijn bed te wachten tot ik thuis kwam. Glunderend mauwend zat ze daar tot ik zag waarom ze zo blij was; een cadeautje voor mij! Een pad, met het buikje opengereten. Hartstikke lief en knap natuurlijk. Ook de levende vogels uit huis krijgen was altijd dolle pret. Net als het rode laserlichtje waarmee ik haar letterlijk de muur kon laten oprennen.

Toen ik ooit in een relatie belandde waarmee ik ook ging samenwonen heb ik haar een tijdje in de steek gelaten. Niet geheel uit eigen keuze, want de meneer in kwestie was van mening dat ik meer van de kat hield dan van hem, dus die mocht niet mee in huis. Als iemand zo’n opmerking maakt is dat al rede genoeg om gillend weg te rennen. En trouwens, hij had ook wel gelijk. Want de kat troostte me wel als ik verdrietig was, wilde wel knuffelen en was blij dat ik er was.

Daarna heb ik de kat nooit meer alleen gelaten. Waar ik heen ging, daar ging zij. En zo wil het dat een 16-jarige kat opeens in Qatar woont. Eigenlijk was ze al te oud om te vliegen, werd het door iedereen afgeraden, maar ik zou Kelly niet achterlaten. Kelly had blijkbaar andere ideeën, want ze heeft tot twee keer toe haar chip weten te verwijderen en de nacht voor we gingen vliegen besloot ze weg te lopen en in een boom te gaan zitten waar ze niet uit kon komen. Met kunst en vliegwerk heb ik haar toch meegekregen en was ze queen of the desert.

Een kat die aanvoelt wie je wel en niet aardig vindt. Die zelf bepaalt wanneer ze wat wil. In je nek komt liggen om je te troosten. Bij je in bed wil liggen en ’s ochtends in je oor schreeuwt als ze honger heeft. In haar laatste jaren nog een steile trap op- en afhobbelt om bij je te komen. En in haar laatste nacht dat nog een keer poogt, maar onderaan de trap blijft liggen wachten tot je bij haar komt zitten.

Ze was geweldig. Ik was dol op haar en soms was ik haar ook zat. Jaren lang dacht ze dat ze vier was, maar in een half jaar tijd werd wel duidelijk dat ze echt twintig was. Het huis kan ik nu kat vrij maken, menig fleecedekentje kan de deur uit. Vermoedelijk zal ik nog heel lang denken dat ze ergens op de bank ligt of langsloopt, als ik weer eens een zwart truitje ergens laat slingeren.

Twintig jaar van mijn leven gedeeld met een kat. Meer mee meegemaakt dan menig persoon in mijn leven. Het was een mooie ervaring. Maar ik weet niet of ik het nog eens zou doen.

R.I.P. Kelly