Mijn Seriemannen

Jon Stephen

Het leek zo’n veilige keuze, die bakvis flieftheden op seriemannen. Die ik dan weer kan verzamelen in mijn serie mannen. Maar nu Stephen Colbert me verlaten heeft en Jon Stewart heeft aangekondigd me te gaan verlaten, blijf ik verward achter. Want series zijn eindig, de mannen daarmee ook, dus zo veilig is het niet. Toch blijf ik bij mijn stuk over ‘Mijn Seriemannen’ (mei 2013). Waarbij ik nu wel kan zeggen dat Stephen uiteindelijk gewonnen heeft… En Jon dat begreep. Hemel… wat ga ik ze missen.

Ik wil Jon Stewart hebben. Al jaren, gewoon, om te hebben. Dat Jon altijd ergens in de kamer staat. Lijkt me zo leuk. Alleen de laatste tijd bekruipt me steeds meer het gevoel dat ik Stephen Colbert wellicht liever in de kamer heb staan. Zou Jon dat begrijpen? Ga ik nu vreemd?

Mijn relaties met seriemannen kan heel intens zijn. Dit begon ooit met MacGyver, welke zich later voortzette in Stargate SG-1 als Jack O’Neill. Alleen al snel in de SG1 serie kwam ik erachter dat ik dr. Daniel Jackson wellicht leuker vond. Kan dat zomaar, je oude liefde willen inruilen voor een nieuwe? Niet alleen inruilen, maar delen. Want series te over, dus ook seriemannen.

Mijn meisjeskamer had posters hangen, niet van boybands, maar van MacGyver en de X-Files. Oh, Fox Mulder, wat doe je met me? Hopeloze puppy liefde voor de geobsedeerde FBI-agent, die daarnaast ook nog voorlas uit de rode schoentjes dagboeken. Zeer licht erotiserend. Deze crush ging verder dan het personage uit de serie, ik wilde David Duchovny gewoon hebben. Nog steeds trouwens, want wie is er nou bestand tegen Mr. Hank Moody. David, als je dit leest, ik wil op je gezicht zitten.

De smaak in mannen, of personages, geeft wel duidelijk weer op welk type man ik val. Neem een Data uit Star Strek, Next Generation. Het is niet eens een mens! Maar een android, die menselijk wil worden. Uit diezelfde serie zag ik de Q ook wel zitten; een onsterfelijk en bovennatuurlijk ras dat buitengewone krachten bezit. Intelligente mannen, met een lichte obsessie of afwijking, niet goed in sociale omgang en wellicht wat autistisch. Hoe romantisch wil je het hebben?

Mr. Big romantisch, zo romantisch wil ik het hebben! De liefde van Carrie’s leven uit Sex and the City. Wat een man. Ik wil hem, niet gewoon in de kamer of een hoek, maar hij moet me alle hoeken van de kamer laten zien. De man waar het iedere keer mee fout gaat, als hij je zoent. De man waarbij beige geen optie is. Die wellicht voor een beige-meisje kiest, omdat jij teveel bent, maar dan toch bij je terug komt, om mee buiten de lijntje te kleuren. Ik heb Mr. Big ontmoet, in 2000, in New York, daar was hij, maar dan als zichzelf, wat lang niet zo indrukwekkend was.

Wat moet ik nou met al die mannen? De emotioneel onbeschikbaar, intelligent geobsedeerde, antihelden, buitenstaanders, grappenmaker, onzekere macho’s of als het zo uitkomt niet eens menselijk. Het liefst alles met mate maar wel in één. Uit de serie mannen, van de seriemannen mag ik van jou… Nog los van mijn ‘uit-het-echte-leven’ verzameling mannen door de jaren heen.

Zou Jon het erg vinden, als ik met iets meer plezier naar Colbert kijk? Als een tienermeisje die de eerste vlinder voelt, die nog giechelend op de bank zit. Dat doet Colbert, zeker als hij ook in giechelen uitbarst. Jon bevredigt me, puur door Jon te zijn. Het voelt een beetje als verraad, maar naast alle andere seriemannen door de jaren heen, is mijn serie mannen zonder Colbert niet compleet.

From Eternity...
From Eternity…