Ik roep NEE, maar kijk wel Say Yes to the Dress

Raam

TLC is een verschrikkelijke zender, met verschrikkelijke real life emotie series, met aandachtsgeile mensen die alleen maar op televisie willen, ongeacht hoe genânt, pijnlijk, lelijk, intens treurig het (ze) ook zijn. Programma’s die inspelen op oppervlakkige emoties. Op zogenaamde grote momenten in je leven. Zoals trouwen en de perfecte jurk vinden. Alles in me roept NEE! Maar wat kijk ik graag naar ‘Say YES to the Dress’.

De ingrediënten
Een trouwinstituut: Kleinfeld Bridal. Een gigantisch trouwjurken warenhuis, met 250 werknemers. Een showmaster: Wie beter om een perfecte bruid samen te stellen dan een, door de zonnebank oranje gekleurde, flaming gay die alles (jou) beautiful, fabulous, wonderful, magic en special maakt. De combinatie van Randy’s motto “Educate, Elevate, and Empower”, de ‘Kleinfeld Experience’, de massa’s mensen die er werken en de kuddes dames die er komen om de perfecte trouwjurk te vinden zijn de basis voor ‘Say Yes to the Dress’.

De opzet
Onze showmaster stelt kort de volgende ‘kandidaat’ voor. Een vrouw persoon die gaat trouwen en met een heel entourage naar trouwjurken central komt. De dames komen daar omdat ze de volledige ervaring willen; aandacht, begeleiding, de perfecte jurk, goedkeuring, assecoires, haar, make up. Je wordt helemaal van top tot teen omgetoverd tot de perfecte bruid. Qua uiterlijk. De aanstaande bruid krijgt een consultant toegewezen die ook te bruin is, zo uitgebreid lacht de hele tijd dat het mij pijn doet en dan kan de show echt beginnen.

Het resultaat
We leren de aanstaande bruid en haar entourage kennen. De tranentrekkende verhalen van hoe ze hun aanstaande hebben ontmoet, hoe mooi, moeilijk, kort, lang of wat dan ook het was of duurde voor dit moment eindelijk daar was. Bovenop die stapels emotie komt ook nog de wensenlijst van niet alleen de bruid, maar ook haar aanhang. Dit levert altijd grappige problemen op, want iedereen wil wat anders. De trouwjurkconsulent rent het magazijn in, pakt de perfecte jurk, de niet perfecte jurk en een jurk waarvan zij denkt dat die perfect is. We zijn erbij in de paskamer waar de bruid al dan niet lyrisch over de jurk is. Dan lopen we mee naar het podium waar de paspop de jurk moet showen. Dan krijgen we een onprofessionele uiteenzetting van moeilijke gezichten van de vrienden en familie. En de spanning… of de perfecte jurk gevonden is.

Nee, gewoon nee
Ik kan het niet, de totale nietszeggende, tentoongestelde ingestudeerde emoties. Inspelen op de zogenaamde droom van ieder meisje; het huwelijk. Het is ‘haar’ dag. Zij moet de prinses zijn. De waarde die aan een sprookje wordt gehecht. Hoe dan? Om nog maar te zwijgen over de fabriek die het warenhuis is. Totaal geënt op het aansmeren van zoveel mogelijk kant, roesjes, sluiers, tiara’s. Het is verschrikkelijk. De medewerkers met hun fake grijns, interesse. De aanstaande bruidjes met onrealistische wensen. De vrienden en familie die meer kwaad dan goed doen. Het geklap, de emotraantjes, de hysterie. Rode vlekken krijg ik ervan, en wil de afstandsbediening naar de tv gooien.

Just say yes!
Ik kan er geen genoeg van krijgen! De jurken, de mensen, de gesprekjes. De spanning welke jurk het wordt. Roepen naar de tv dat je het er niet mee eens bent. Of juist heel erg. Kant zou ik niet doen, maar die strik op m’n kont wel. Mooiste is de totale verrassing bij de bruid, want ze dacht het ene te willen, waarvan je al weet dat het lelijk is, en dan gaat ze toch voor de  suggestie en ziet ze er prachtig uit! De teleurstelling zien bij je verloofde omdat hij je zo graag in een ‘mermaid dress’ zou zien (ja duh!). Stralende gezichten op het bankje van de mensen die je op je mooist willen zien. En je krijgt een heel pakket mee, met tekening  van je uiteindelijke resultaat, make-up, haar.

Als zeer rationele, single, zelfstandige vrouw ben ik heel erg tegen ‘Say Yes to the Dress’. De stereotypering, de oude sprookjes, de misplaatse verwachtingen, de onredelijke druk en stress. Als ervaringsdeskundige heb ik er ook nog wel het een en ander op aan te merken. Want jurken passen is helemaal niet leuk, ik kreeg er echt rode vlekken van.

Als zeer rationele, single, zelfstandige vrouw raad ik je aan naar ‘Say Yes to the Dress’ te kijken. Om te genieten van dat sprookje, ook al geloof je niet. Om een beetje te voelen hoe het is om zo belachelijk veel aandacht te krijgen. Mensen blij te zien en blij te maken. Blij te kunnen zijn met en voor iemand, die je niet kent, op tv. Als meisjes meisje en ervaringsdeskundige kan ik je vertellen dat je heel veel meer uit je trouwjurk kan halen dan alleen dat ene huwelijk. Want waarom zou je er niet mee door Amsterdam lopen?

Zeg maar ja, en kijk naar ‘Say Yes to the Dress’. Het is een prachtig  stukje emotie illusie in een mooie jurk, speciaal voor jou, waar je je even heel blij en goed bij voelt.