In een ander z’n handen

Alles heeft een tijd en een plaats. Er is niet een die overal bij past, je moet gewoon afwisselen. Dit betekent absoluut niet dat de liefde minder is, of de waardering, maar sommige dingen kun je op bepaalde momenten beter met een ander delen.

Onze eerste kennismaking was zeker geen liefde op het eerste gezicht. Het ging moeizaam en zelfs met een beetje tegenzin. Het is toch de reputatie en beeldvorming die toen in z’n geheel niet voor je spraken en niet bij mij paste, tenminste, dat vond ik toen. Er was een moment waar je me geen andere keus liet, waar ik me wel aan je moest overgeven. Alleen halverwege de avond ben ik toen toch weer terug gerend naar mijn eerste liefde, waar ik nog wel echt bij hoorde. Hoewel dat meer uit gewenning en gemak was. Het blijft toch je eerste liefde, zoet en soepel. Zo zoet dat ik er een beetje misselijk van werd. Tot het punt dat ik er niet meer tegen kon.

Begrijp me niet verkeerd, ook in mijn mierzoete wolk was ik niet altijd trouw. Alleen bleef ik dan toch binnen de zoete regionen hangen. Een kleine misstap, maar niet te ver weg en makkelijk goed te praten. Wat lichter, wat donkerder en soms iets exotischer. Maar jij, ietwat bitter en koel, altijd in de buurt, altijd lonkend, beetje populair lopen doen met anderen. Ik was gewoon nog niet zo ver.
Wanneer het precies was dat ik helemaal voor je ging kan ik me niet goed herinneren. Je was er altijd en als een soort stalker heb je de weg via mijn mond naar mijn hart gevonden.

In de eerste periode dat ik me voorzichtig aan je waagde kon ik mezelf er toch niet toe brengen helemaal voor je te gaan. Er is nog zoveel meer in de wereld te ontdekken, smaakjes en kleurtjes, en allemaal geven ze je een ander gevoel. Gedurende een aantal jaar wist ik het nog wel voor mezelf te verantwoorden, de extra kosten, het schuldgevoel de dag erna. Maar ik begon ook aan de mensen om me heen te merken dat het niet overal geaccepteerd werd. Je hebt een krachtige uitwerking op mensen, die je allemaal wel eeuwige trouw willen beloven.

Dat ik niet ben wat je zoekt of nodig hebt. Hoe kun je ook, waarom zou je? Zonder je vermager ik, met je ben ik gewoon meer. Zoals zo velen die zich zonder blikken of blozen in je armen storten, voor je in de rij staan, omrijden of zelfs alles voor je opgeven, alleen maar om bij je te zijn. Waarom dan ik, altijd moeilijk doen, dan weer wel, dan weer niet. Er zijn genoeg plekken waar ik niet met je gezien wil worden. Toch ben je er dan, onderwijl me verwijtend aankijkend, me aanstaart als ik daar met iemand anders sta.

We zijn nu bijna vijftien jaar samen. Onze dynamiek verandert nog steeds, je verveelt nog steeds niet. De nachten dat je me sloopt laten
hun sporen achter, maar de nachten waar je me siert gaan langer mee. De innige omhelzing waarin ik me stort als ik je even niet gezien
heb voelt iedere keer weer als thuiskomen. Weten dat je er, ondanks
alles, altijd voor me zult zijn.

De laag suiker die zich om me heen had gevormd heb je weggespoeld. Geduldig heb je op me gewacht. Je accepteert dat ik soms wijn drink of even meer wil en nodig heb, als ik me aan de wodka vergrijp. Je kijkt oogluikend toe als mijn lippen beroerd worden door een zoete chocoladelikeur, of als ik geflaneerd word door een luxe cocktail. We komen toch wel bij elkaar terug, daar aan die bar, in die donker bruine kroeg, in het park, op een feestje. In welke vorm ook, fles, blik, fluit, vaas, beugel, zelfs in je festivalkostuum.

Cheers Darling.

Verscheen eerder op PinkBullets

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *