Falend Boodschappenbeleid

Een falend boodschappenbeleid. Zo noemde hij het. Blijkbaar ging er iets mis tussen zijn wens wat betreft eten en de inkoop daarvan mijnerzijds. Dit werd duidelijk toen hij het huis binnen kwam stormen na een week op zakenreis te zijn geweest en niet zijn merk koekjes in de kast aantrof.

Eerlijk is eerlijk, ik heb een hekel aan boodschappen doen. Het verwart me. Alle basis benodigdheden pak ik mee in de vaste loop door mijn supermarkt. Waar ik trouwens ook al mee in de problemen kan komen als ik eens bij een andere supermarkt mijn boodschappen ga doen. Alles staat toch net op een andere plek en bij de kassa aangekomen merk ik dat ik de helft vergeten ben, omdat ik er niet in mijn standaard loopje voorbij ben gekomen. Waarop ik dus terug de winkel in moet en moet bedenken wat ik nou precies vergeten ben.

Het bijhouden van boodschappenlijstjes is al een geheugentraining op zich. Ik pakt iets uit een keukenkastje of de koelkast, het is op, of bijna op, dan noteer ik dat. Gedurende de dag, dagen of week moet ik meer op het briefje noteren. Maar waar is het briefje? Een klein schoolbordje naast de koelkast is een optie. Het boodschappenlijstje in een keer neer pennen kan ook. Met pen en papier in de aanslag door de keuken heen, alle kastjes openen en direct noteren wat er aangevuld moet worden. Lijstje in mijn broekzak, tas, jaszak en door naar de supermarkt.

Gewapend met mandje, of bij grote boodschappen (niet de toilet gerelateerde) met een winkelwagentje ren ik de supermarkt in. Alsof het een race is. Het boodschappenlijstje kan ik dan al nergens meer vinden. Niet in de broekzak, want ik heb een rok aan. Ook de tas biedt niet het verlossende briefje, maar wel mijn verloren gewaande fietssleutels en een gebruikte tissue. In mijn jonge jaren was ik heel goed in memorie spelen met mijn oma. Tenminste, in die veronderstelling liet mijn oma me verkeren, misschien was ik wel helemaal niet zo goed. Toch is dit het moment waarop ik al mijn memoriekennis weer boven haal om het boodschappenlijstje voor me te zien en mijn koelkast. Wat staat er niet in de koelkast wat er wel zou moeten staan?

Nu ik alleen voor mezelf boodschappen moet doen is de druk er wel een beetje af. Lekker eten is fijn en ik hou er ook van, maar in mijn schoenendoos van een woning kook ik toch niet. Al helemaal niet voor een persoon. Mocht ik iets vergeten dan kijk ik mezelf een keer bestraffend aan in de spiegel en pak iets anders wat ik wel mee heb genomen uit de supermarkt. Wat al met al erg weinig is. Mijn koelkast verlangt al jaren naar wat inhoud en mijn enige voorraadkastje puilt uit van geconserveerd eten dat langzaam maar zeker meer jaren over de datum aan het verzamelen is.

Met een zekere trots pak ik soms mijn boodschappentas uit. Dan ben ik van mening dat mijn boodschappenbeleid uitstekend is en dat ik erin geslaagd ben alle gewenste voorwerpen uit de winkel mee te nemen. Dan staat mijn koelkast opeens vol. Straalt het keukenkastje van de voedzame mogelijkheden. Sta ik in dubio te kijken naar wat ik als eerste zou gaan nuttigen. Trots, dat zeker, een duidelijker eetbeleid, dat niet. Hij zou waarschijnlijk ook wel trots geweest zijn, ik heb namelijk de juiste chocoladekoekjes gekocht, die dure.

Vier merken die hetzelfde chocoladekoekje op de markt brengen. Twee van de vier smaken exact hetzelfde, maar zien er net iets anders uit. De andere twee zijn sneue kopieën van de eerdere twee. Maar één merk is het zogeheten origineel, waar de rest maar achteraan sukkelt. Tenminste, dat vindt hij. Dat hij uit Frankrijk komt en de licht chauvinistische neiging heeft voor de Franse kwaliteit te gaan heeft er natuurlijk niets mee te maken. Dat ik als groot Nederlands meisje zuinig ben en daarom voor de goedkope troep ga schijnt wel het probleem te zijn.

Het verkeerde merk chocoladekoekjes kopen heb ik maar een keer gedaan. Na een in mijn ogen onterechte terechtwijzing ben ik zowaar terug gegaan naar de supermarkt om de chocoladekoekjes te ruilen voor de chocoladekoekjes van het juiste merk. Dat ik terug ben gegaan naar de supermarkt is al verrassend genoeg. Dat ik de kassabon nog had, dat was pas de echte verrassing. Terwijl ik in de rij sta voor de servicebalie bekijk ik de bon vol verwondering. Het is een hele mooie verzameling boodschappen. Heel afwisselend en verrassend. Jammer dat ik het verkeerde merk chocoladekoekjes heb meegenomen. Nu kan ik de bon niet als perfect beschouwen.

Veel dingen die hij vanzelfsprekend vond waren nieuw voor mij. Zoals terug gaan naar de supermarkt om koekjes om te ruilen. Of als avondeten alleen maar worstjes eten, van die gedroogde, uit Frankrijk of Italië, met zo’n velletje erom. Wat je eigenlijk best op kan eten, maar wat zo leuk is om er vanaf te peuteren. Waarbij ik dan probeer het velletje zo lang mogelijk te houden. Spelen met eten is namelijk soms net zo leuk als het eten ervan.

Na het chocoladekoekjes debacle was hij weer snel weer buiten de deur zaken aan het doen. Dit na twee dagen waarin hij alles had opgegeten wat ik met zoveel aandacht in huis had gehaald. Gelukkig had ik nu weer een week de tijd om een nieuw perfect boodschappenlijstje te maken. Zodat hij, als hij weer twee dagen in huis zou zijn, precies uit de kast kon pakken wat zijn maag begeerde. Zijn maag kon ik nog wel bereiken, maar zijn hart bleef toch altijd net buiten bereik. Wellicht was ik ook van het verkeerde merk.

Dit stuk verscheen eerder op PinkBullets

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *