Dat Zei Mijn Vrouw Vannacht Ook Al

Al veel gebezigd in mijn sociale wandelgangen.
Geliefd en verguisd. Dat zei mijn vrouw vannacht ook al.

Nu is het boek dan eindelijk uit.

Heel braaf ben ik 1 november naar mijn boekwinkel afgetogen om mij van twee exemplaren van dit boek te voorzien. Eentje voor eigen gebruik, de ander om als presentje te geven. Het boek zou niet compleet zijn zonder een extra versiering van de auteur zelf. Iets wat op zich makkelijk genoeg te regelen was. Het resultaat; mooie woorden, geschreven met een lelijke pen.

Maar dan het boek zelf. Het speelt zich af in de grachtengordel van Amsterdam. In een Toppie Copy, een kopieerwinkel van eenzame klasse. De twee heren die je daar per woord de winkel uit weten te bonjouren zijn niemand minder dan Bertus en Michiel. Nu zou ik verder uiteen kunnen zetten waar het verhaal eigenlijk verder over gaat, maar die kun je wel op de omslag lezen of op de site van de uitgever.

Deze “roman” is een dialoog. Van begin tot het einde is het een dialoog. Er zitten geen omgeving of karakter schetsen in, geen verdere diepgang in de personages of achtergrond verhalen. Puur de gesprekken en dilemma’s van dag tot dag. In de winkel, bij de sigarenboer, aan de telefoon en tijdens het nassen in een restaurant. Geen “Chiel zei” en “toen zei Bert”. Bruggetjes van locatie naar locatie, “toen liepen zij monter over de grachten naar het andere filiaal van Toppie Copy”, zijn er ook niet te vinden. Hoewel natuurlijk wel over die grachten waarover ze dan zouden lopen.

Geen moment heb je het idee dat je niet weet wie ze zijn, of waar ze zijn. In de dialoog zit alles. Want ze nemen alles en iedereen op de schop. Dit door al dan niet subtiele woordgrappen of verbasteringen. Het is van kwinkslag naar schuine grap. Het is wellicht niet voor iedereen. Want je moet maar net van die humor houden. Of net als de heren na alles te kunnen roepen “Dat zei mijn vrouw vannacht ook al!” Ook de vele verwoordingen van het mannelijk lid, ketsen, jetsers, vormen van gedag zeggen, goedkeuring en vooral afkeuring.

Ik heb #DZMVVOA zeer opzichtig in de trein zitten lezen en daarbij grijnzend en soms hardop lachend. Soms ja, want je zit nog wel in een trein. Thuis aangekomen kon ik vanaf de bank wel hardop lachen. Wat ik dan toch zeker om de pagina een keer of twee deed. Ik vermoed dat ik het nog een stuk of twee keer moet lezen voordat ik alle woord- en stijlgrappen eruit heb gehaald, maar de eerste schifting was lang niet slecht.

Literair gezien, als roman, ik weet het niet. Als je zelf niet vaker met dit soort taalgebruik geconfronteerd wordt weet ik niet zeker of je de subtiliteit ervan kunt waarderen. Hoe opzichtig het er wellicht op een eerste lees-ronde ook uitziet. Heb je problemen met grove grappen of vrouwonvriendelijkheid, dan ook is dit wellicht niet het juiste boek voor je. Hoewel, dat vrouwonvriendelijk, dat is ook maar net hoe kleinzerig je zelf bent. Het is ook zeker niet zo dat beduimelde helden elkaar niet net zo hard van achteren pakken.

Ik hou van humor om te lagge. En dan zeker niet de voorspelbare, dertien in een dozijn. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dergelijke humor ook bezitten of kunnen waarderen. Wellicht dat velen na het lezen van #DZMVVOA mij niet meer zo raar aankijken als ik weer eens een gepaste ongepaste opmerking maak.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *