Muziek; Toen & Nu II

Deel I 

Zo zat ik ergens in de donkere jaren ’90 van de vorige eeuw bij mijn toenmalige beste vriendinnetje in de hele wereld, op de bank. Weekend, filmpje kijken, top. De film naar keuze was ‘So I Married an Axe Murderer’ met onze held Mike Myers. Even los van alle muziek, die film is grappig. Zeer vermakelijk. Wat IMDB ook zegt. Alleen al vanwege de begin scene, die begint na het liedje waar onze zoektocht mee begon.

Het liedje in kwestie was simpel, mooi, doeltreffend. There she goes… Ja, nu niet meteen gaan roepen JOH en hoe kun je dat nou niet weten. In 1993 denk ik dat wij, de vriending en ik, niet naar de juiste radio luisterden of altijd het net miste op MTV (die zond toen nog muziek uit, ja echt!). Nou hadden we direct het vermoeden dat het liedje ook wel ‘There She Goes’ zou heten, maar daar red je het niet mee.

Nee, want bij de platenzaken waar wij toen heen gingen werkten geen mensen die echt alles kende. En nee, wij kende de platenzaken nog niet met mensen die die kennis wel hebben. En verrassend genoeg, bedenk ik me nu pas, zijn we ook niet zo helder van geest geweest om gewoon de gehele aftiteling af te kijken en wachten tot de muziek voorbij kwam. Zelfs niet met dat prachtige VHS-systeem waar we gebruik van maakte.

So the hunt is on! Alleen die begon pas echt te lopen twee jaar later. Toen we weer op een mooie weekenddag samen op de bank zaten en de film nog maar een keer gingen kijken. Twee jaar later, kijk, dan schrijven 1995, misschien met wat uitloop  naar 1996. Mijn geheugen is niet helemaal meer hoe het was. Ik zou nu graag vertellen dat we na overleg en honderden mensen interviewen erachter zijn gekomen, maar het was toch het internet. Alleen een baby variant van het internet dat we nu kennen. Zoeken op het internet was op zich al een uitdaging. Hoe te zoeken, als het er al op stond. Gelukkig was mijn vriendin behept met een oudere broer, eentje van het mooie ras ‘nerd’. Die naar mijn idee internet had uitgevonden, aangezien hij leefde in het computerhok en alleen maar aan het chatten was met mensen uit Amerika. En die kon dingen vinden, want die wist dingen van het internet.

Niet alleen werd het nummer gevonden, van wie en hoe en waar, maar het nummer werd ook gevonden. In een bestandje, dat je af kon spelen, moest je wel een dag op wachten voor alles binnen was en tussendoor mocht ook niet gebeld worden, maar het was er wel. En zo kwam ik in het bezit van The LA’s met There She Goes. Tevens was ik volledig besmet door het internetvirus, bleek ik een zwak voor nerds te hebben,  maar er ergens ook wel eentje te zijn. Ja, het internet bracht veel nieuws met zich mee.

Het nummer is nog altijd een favoriet en van velen. Eén van de mooiste popliedjes, sowieso alles van dat eerste album van The LA’s. Toen ik vernam dat “ze” kwamen optreden in Bitterzoet in Amsterdam had ik drie minuten later kaartjes besteld. Hoe het was die avond kun je bij Sersjee lezen, die heeft de juiste woorden. Wil daar alleen nog aan toevoegen dat de tranen over mijn wangen liepen toen ze There She Goes speelden. Deels omdat het erg pijnlijk was om Lee daar zo te zien en deels omdat het liedje gewoon impact heeft. Hetzelfde gebeurde niet veel later toen ik ergens Cloud Control zag spelen en zij dit nummer ten gehore brachten.

Want wat was het opeens lang geleden en ze is inderdaad ook weg. Maar dit zal ik altijd met haar hebben.