Muziek; Toen & Nu I


Dit had ik al weken geleden willen schrijven. Maar ik had de juiste visuele ondersteuning niet voor deze thesis. Hoe het is en vooral hoe het was, om een liedje te horen en er helemaal weg van te zien.

Soms word ik er nog wel wakker van. De paniek van het niet weten. Niet weten wat je net gehoord hebt wat zo geweldig was. Wie is het, wie zijn het, wanneer hoor ik het weer, hoe kom ik erachter wie het zijn?! Dit heb ik over de jaren met vele liedjes gehad.

Een mooie woensdagmiddag ergens in 1986. Het is de middag dat je bij opa en oma bent. Klein grut dat wat rond rent en soms voor de tv gezet wordt. Op deze middag stond de tv en toevallig was Countdown op. Tenminste, niet toevallig, want het werd gewoon iedere week uitgezonden. Ik zag daar als ukkie een videoclip waar ik helemaal van in de war was.

Er staat een dame te zingen in een vliegtuigwrak, wat op zichzelf al een verdrietig beeld was. Zeker omdat ze een witte jurk aanhad en die was stuk, maar het ergste was dat haar haar ook verbrand was! Want de punten waren zwart. Maar zo af en toe zie je ook beelden van toen ze nog ‘heel’ was. Wat het geheel alleen maar verwarrender maakte.

Ik ben hier dus echt nog een mini mensje en deze beelden waren een opeenstapeling van medeleven en verbijstering. Het had ook iets heel verdrietigs. Maar klein als je bent, je huppelt vrolijk verder. Járen later, laat ik tien geweest zijn, staat Sky Radio aan en daar hoor ik een liedje waarvan ik kippenvel krijg en intens verdrietig van word. Dit gecombineerd met beelden van een mevrouw in een vliegtuig. De queeste is begonnen. Want welk liedje is dit, wie zingt het, wie is de mevrouw. Sky Radio is leuk, maar niemand kondigt iets aan of af en het internet, dat kende we nog niet.

Wat ik deed, ik ging het liedje neuriën voor mensen. Gewoon rondvragen WEET IEMAND WAT DIT IS. En nu slaat de twijfel toe; heeft iemand me dit verteld of kwam Top Gun eerder op tv. Ongeacht, daar lag het antwoord, bij Top Gun. Het ‘love theme song’ van de film is het liedje dat zich ergens in mij genesteld had al die jaren. Berlin – Take My Breath Away. De kennis was heerlijk, maar het gebrek aan het liedje, om het te kunnen draaien was overheerste.

Want het was niet zo dat je naar je lokale muziekboer ging op het wereldwijdeweb en binnen een minuut je muziek naar wens in het bezit had. Toen de tijd moest je naar een winkel toe en daar een glimmend schijfje aanschaffen. Dit deed ik wel, maar dan alleen de cd-singles. En als ik echt geld had, de uitvoering in plastic (!!) hoesje. Dan kreeg je meer liedjes en dat was tof. Berlin was alleen niet op cd-single te krijgen. Want dat was ver voor die tijd. Wel kon ik de hele soundtrack van Top Gun kopen, voor bijna vijftig gulden (!) en dat voor 1 liedje. Dat kon ik voor mezelf op geen enkele manier verantwoorden.

Toen kwam er een mogelijke oplossing toen ik met een vriendin meeging naar der Verzamelaarsbeurs in Utrecht. Topevenement trouwens. En niet geheel onbelangrijk, op de bovenste verdieping was tegelijkertijd de Platen en CD beurs! Als ze mij ergens aan mijn wens zouden kunnen helpen, dan was het daar wel.

Tussen alle standjes met bakken muziek door op zoek naar de speld in de hooiberg. Onderwijl kwijlend en in je hoofd maar blijven rekenen hoeveel geld je uit kan geven aan die ontbrekende juweeltjes in je muziekcollectie. Van bak naar bak, vingertoppen rauw van het door de platen heen flippen. Maar dan daar, in een klein bakje, met maxi singles, glanzend zwart vinyl, daar, daar staan ze. Twee exemplaren van Take My Breath away. Voor het hele bedrag van twee gulden vijftig. Je weet wel, een Rijksdaalder.

Thuis gekomen met mijn aanwinst, ga ik in alle eerbied voor mijn stereotorentje zitten, mét platenspeler (obviously). Ik leg mijn vinyl op de speler, leg de naald goed en dan eindelijk kan ik, wanneer ik maar wil, naar Berlin luisteren. Niet alleen dat, ik kan het ook op cassette opnemen en in mijn walkman overal mee naar toe nemen. Dit moment van rust en geluk, onbetaalbaar.

Eerlijk is eerlijk. Ik draai het nummer nauwelijks meer. Mocht ik het ergens horen, dan doet het me nog steeds wel wat, maar de behoefte om er vaak naar te luisteren is er wel af. Ik kan er nu altijd naar luisteren, misschien is dat wel. Het zou natuurlijk ook kunnen komen omdat het een sentimentele jaren ’80 love song is. Je weet het niet.