Dag 29 #30DSC

Een liedje uit je jeugd:

De jaren ’80, prachtig. Het rijmt. Muziek uit mijn jeugd is vooral de muziekcollectie van de Parental Unit. Dat gaat van Chopin gespeeld op de vleugel bij ons in de kamer, naar de Rolling Stones, The Who, The Beatles en al het moois uit de sixties en seventies. Daarnaast nog wat pop uit die tijd waar mijn moeder op kon dansen. Of wat lekkere meezingers van Nederlandse bodem.

Mijn eigen muziek had ik niet echt. Hoewel de obsessie van bij Kinderen voor Kinderen wel heel aanwezig was. Jammer alleen dat ik er nu vlekken van in mijn nek krijg, maar dronken nog wel eens luidkeels ‘Wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd’ of ‘Geen pietsie pech want je hoeft er niets valt er niets van je fiets’ wil inzetten.

Herman van Veen vond ik ook heel fijn. Het album Rode Wangen heb ik nog steeds en luister er ook nog graag naar. Bijna had ik hier het nummer Clowns neergepend, wegens totale angst die ik bij dat nummer had. Het zat ooit onder een montage van televisieprogramma’s, of film-aankondigingen op Ned1. Daar zat ook een vliegende hond (!!) in en pratende stenen (!!). Vet eng. Enige tijd later zie ik een prachtige film ‘The Never Ending Story’ en weet waar de beelden bij horen en het liedje herinner ik me opeens weer. De tekst is mooi en de muziek fijn. Alleen deze clip… VET ENG.

Maar, dit is dus niet het liedje uit  mij jeugd. Naast Kinderen voor Kinderen had je ook de Ministars. Die waren vet tof. Want die zongen popliedjes in het Nederlands. Dat kon je dus meezingen! Het zit echt heel slim in elkaar tekstueel. Vooral omdat je bij sommige nummers nog altijd in het Nederlands meezingt.

Matthias Reim zou er trots op zijn. De tekst die ze hebben gemaakt op ‘Verdammt ich lieb Dich’ is voor jonge kinderen wellicht niet helemaal te bevatten. Voor (beginnende) pubers wellicht meer. En zelfs nu kan ik er nog wel wat mee.

Ministars – Ik denk alleen aan jou

Als ik wil dromen, droom ik van jou
Als ik wil lachen, lach ik om jou
Als ik wil praten, praat ik met jou
Ik denk alleen aan jou