Dag 19 #30DSC

Een liedje van je favoriet album:

Is mijn favoriet album mijn eerste album, de album met de mooiste hoes, het album wat ik van voor naar achteren en terug en door elkaar uit mijn hoofd ken, die ik stuk gedraaid heb, die ik zo vaak gehoord heb dat ik er nu niet meer naar kan luisteren, het album wat ik dusdanig koester dat ik er nauwelijks naar luister. Welk album heeft het beste verhaal, welk album kan ik hier het best verkopen als zijnde mijn favoriet album.

Terug kijkend op de afgelopen 18 dagen merk ik dat ik mijn echte muzikale beginperiode nog niet echt aan bod heb laten komen. Ok, er was een vermelding naar Simon & Garfunkel en de Bee Gees, maar mijn muzikale liefde is ook niet met hen begonnen.

Mijn ouders, vader voornamelijk, die was wel heel erg van de muziek. Er stond een vleugel in huis en een grote verzameling vinyl. Beide vond ik altijd fascinerend om aan te zitten. Het verschil tussen Chopin op de vleugel en The Beatles door de speakers was wel groot, maar maakte het niet minder interessant. Tussen de LP’s stonden ook een paar juweeltjes van hoezen. (Na een kort consult met mijn vader, een scan en een mail later) weet ik te melden dat één van die hoezen van The Yardbirds was. Het andere album wat in mijn geheugen gegrift staat, vooral het artwork, is niet alleen fenomenaal fascinerend om naar te kijken, muzikaal is het ook meer dan een favoriet album.

Kate Bush – Never for Ever

Kijk de kunst dan! Voorkant, binnenkant (links), de LP zelf en de achterkant.

Het is eng, het is mooi, het is Pandoras Box, sprookjes en nachtmerries. Net als de muziek, de LP is gewoon de Efteling. En wat het nog mooier maakt, alles loopt in elkaar door, zoals dat zo mooi met vinyl kan. Voortkabbelen, de geluidjes, de muziek perfect als één geheel. In mijn sprookjeswereld, mijn boeken en mijn verkleedkist met jurken en ballet, was dit normaal. Vooral met ballet, waar we een opvoering hadden op een liedje van Kate Bush, van het album Never for Ever. Ik vond het liedje is aangrijpends hebben, verdrietig, maar ook heel mooi. Ergens deed het me ook wel aan zo’n kleine  ballerina in een muziekdoosje (waar ik er ook eentje van had, in het roze, met “juwelen” erin) denken, of tenminste de muziek die er dan uit komt.

Dusdanig jong dat je niet begrijpt wat er gezongen wordt. Dat je alleen aanvoelt waar een liedje over gaat. Verder totaal geen  grip hebt op de boodschap. Net als mijn “eerste” album ‘Nothing Like the Sun’ van Sting. Begrijpen deed ik het niet, maar wat een impact had dat muzikaal op me als 5-jarige. Toch, als ik moet kiezen, het hele pakket, de kunst, de muziek, de herinnering, de boodschap… Dan is er maar 1 liedje wat ik hier kan plaatsen.

Army Dreamers