Nooit Links Klikken

Ik durf niet op links te klikken. Niet het tegenovergestelde van rechts, maar links, van die dingen, urls, die mensen sturen en ergens naartoe linken. Dingen die anders gekleurd zijn in een tekst, die naar meer, leuker en anders linken…

Hoe is het mogelijk dat ik, als zelf benoemde internetnerd, een drempelvrees voor links heb. Ben ik dan toch van de tussengeneratie die bang is voor virussen, spam en andere zaken die je computer binnendringen en je computer- en internetleven zuur maken? Of ben ik niet nieuwsgierig genoeg?

Nieuwsgierig ben ik wel, want ik wil alles weten. Mijn verzamelde kennis van nutteloze trivia begint dusdanige vormen aan te nemen, dat ik soms zelf denk ‘waarom weet ik dit’. Wel is dit heel handig, met links (!) en rechts wat hinten, om de chocolade Triviant te winnen. En dat kwam echt niet alleen door de vraag “…Over welke man met mijter…”

Is het gewoon internetparanoia? Want dat heb ik wel degelijk. Dit voornamelijk met de traceerbaarheid van wat je doet op die wereldwijde webs. Cache leeg maken, geen cookies bewaren, history ieder uur verwijderen. Onee, wacht, dat was alleen op kantoor een nuttige paranoia.

Ouderwetse vrees voor virussen, zou het, echt? Ben ik zo blijven steken in die angst die je aangepraat werd? Terwijl ik nooit iets binnen heb gevist, tijdens mijn uitgebreide visuitstapjes op die interwebs. Komt dat dan weer door mijn voorzichtige link-aanklik-gedrag? Alleen op aanraden van mijn meest vertrouwde vrienden zal ik iets aanklikken. Of bij massaal aanraden van de betrouwbare websites.

Ik schrijf voor een weblog, ik heb een weblog, heb eerder op een weblog geschreven. Het plaatsen van linkjes is praktisch mijn werk! En ik zou het toch zonde vinden als mijn lezers niet verder klikken. Om zo te zien, horen en lezen wat er nog meer achter mijn eerste verhaal schuil gaat.

Iedere dag weer open ik braaf mijn browsers om wat te surfen. Het is een vast rondje informatie verzamelen, zodat ik ook weer op de hoogte ben. Alleen de laatste tijd word ik geconfronteerd met mensen die werkelijk alles gezien hebben op die webs. Alle filmpjes kijken en alle links aanklikken. En dan voel ik me een n00b. Want ik ken het niet. Erger nog: ik durf het niet.

Nu begrijp ik het eindelijk, waar die zogenaamde angst vandaan komt. Want als ik dan eens thuis op de bank lig, zonder laptop en De Wereld Draait Door aanzet. Daar laten ze altijd van die “leuke” Youtube filmpjes zien. Filmpjes die ik al jaren voorbij zie komen, waarvan ik het de moeite niet vind om ze aan te klikken. En daar zie je Piet Paulusma staan, in de viral die als reclame bedoeld was, op een zebrapad, voor een school en hij wordt aangereden. Het enige wat ik zie is mijn lagere school, waar ik op heb gezeten. En op dat moment weet ik dat mijn angst volledig gegrond is, want de meeste linkjes zijn de moeite van het aanklikken niet waard.

Maar op deze Link moet je zeker Wel klikken!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *