Er Is Nog Een Danny Wallace!

Een boek dan hè. Vast ook wel nog een persoon met die naam, maar dat is meer een speurtocht voor Dave Gorman. Had ik eerder, even snel, in het kort, al over Danny Wallace verhaald, dan doen we dat nu gewoon een keer uitgebreid. Want hij is het waard, zijn verhalen zijn het waard.

Mijn kennismaking met Danny kwam met het lezen, én zien, van ‘Are You Dave Gorman?’. Danny is daar de beste vriend die zijn beste vriend aanzet tot het ondernemen van een iet wat rare, maar oh zo vermakelijke, onderneming. Of het iets Brits is is me niet geheel duidelijk. Maar Danny houdt van rare ondernemingen. Verrassend op z’n minst.

In zijn eerste boek, solo, Join Me‘ maakt Danny ons deelgenoot van zijn belevenissen en zoektocht naar mensen die zich bij hem willen aansluiten. Zijn beweegredenen zijn simpel en zeer herkenbaar. Wat er ontstaat is een collectie mensen die zich bij elkaar aansluiten. Zo komt het ‘Karma Army’ tot stand. Als je je hierbij aansluit, dan moet je random acts of kindness doen. En het liefst Danny daarover informeren. Om het makkelijk te maken heeft hij ook een boekje met Randon Acts of kindness uitgegeven. Ook een genot om te lezen, ook al heeft het geen verhaal. Eén van mijn favorieten is ‘s avonds al je vrienden per sms een goede nacht wensen. Klein, attent.

Dat Danny is zijn leven opzoek is naar een doel, een invulling, is wel duidelijk met zijn tweede (officieel vierde) boek ‘Yes Man’. Om zijn leven een nieuwe impuls te geven zegt hij op alles ja. Dat is het boek. Dat hij op alles ja zegt. Maar de consequenties zijn enorm. De impact van het boek ook; in 2009 kwam de film uit, met Jim Carrey in de hoofdrol. Leuke film! Zeker, maar niet als het boek. Want Danny schrijft met een openlijke kwetsbaarheid die je in de film niet meekrijgt.

Door zijn boeken ga je bij jezelf ook te rade, over je leven, over kleine aardigheden die je voor anderen doet, zonder enig eigen gewin. Bij het ja-zeggen op alles, nou, wellicht niet alles, maar op meer dan dat je normaal doet. Dingen waarbij je normaal mweh zegt of nee. Probeer eens ja te zeggen. Mijn leesleven en dagelijkse leven is opgefleurd door de schrijfsels van Danny.

En nu ben ik weer in een Danny Wallace bezig: ‘Friends Like These’. In deze tijden van Facebook, MySpace, Hyves, Google en alle andere sociale netwerkpagina’s, is het vinden van je oude vrienden een stuk makkelijker geworden. Dat ondervindt Danny ook. Maar Danny zou Danny niet zijn als hij niet tevreden zou zijn met een vriendverzoek en een nietszeggende email. Nee, het moet allemaal Face-to-Facebook. Want opnieuw zien en spreken zal hij ze! Met zijn dertigste verjaardag voor de deur verlangt hij naar het terugvinden van zijn oude schoolmaatjes. Ook in dit epos voel je met Danny mee als hij worstelt met het volwassen worden en het huis-boompje-beestje opbouwen met zijn vrouw. Want het is herkenbaar! En waar zijn al die mensen gebleven waarmee je buitenspeelde, naar de film mee ging, toen alles nog nieuw was en je samen de wereld aan het ontdekken was.

Danny Wallace is origineel, voorspelbaar, herkenbaar, verrassend. Hij is gewoon een mens. Alleen met wat wij allemaal voelen en ons soms afvragen, daar doet hij iets mee. Voor mijn vermaak zeker. Hij heeft nog een boek; ‘Awkward Situations for Men’. Nou ben ik wellicht niet geheel de doelgroep, als vrouw zijnde, maar ik ga het toch lezen. Want ik ken wel mannen. En dan kan ik dingen misschien minder awkward voor ze maken. En het woord awkward is awesome.

Trouwens! De boeken zijn er natuurlijk ook in het Nederlands. Maar aangezien ik die liever niet lees, en niet gelezen heb, gebruik ik gewoon de oorspronkelijke Engelse titels. Daarbij heb ik geen idee of die Britse humor en subtiliteit goed vertaald kan worden in het Nederlands. Mocht je hier ervaring mee hebben en net als ik ook hardop in de trein zit te lachen met Danny, laat me dat dan weten!

Nou ga ik mijn boek even uitlezen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *