Eindelijk! The National Live!

Het stond al een tijd in mijn agenda; 6 juli 2010, The National, Paradiso. Ik ga ze live zien! Welk een vreugde. Tot vrijdag 2 juli, toen was de vreugde een stuk minder. Nederland verslaat Brazillië in de kwartfinale en gaat de halve finale spelen tegen Urugay… op 6 juli. Wat een drama. Want keuzes. Na een avond feesten en leuke dingen, kwam zaterdagochtend de verlossing van Paradiso: The National heeft het concert vervroegd zodat we allemaal de wedstrijd kunnen zien, op een groot scherm in Paradiso! Echt, win-win.

Zo stond ik in Paradiso, met The National op het podium, allemaal in oranje gekleed. Dat is punten scoren, bovenop de punten die ze al hadden gescoord met hun muziek en vervroegingsactie. De zanger, Matt Berninger, is een heerlijke muzikale autist. Licht spastisch staat hij niet stil te staan, zonder echt te bewegen. En is zijn zangstem diep, warm en betoverend, zo verrassend hard kan hij opeens schreeuwen. De kleine onderonsjes tussen Matt en Aaron & Bryce Dessner (broers en gitaristen) waren zeer vermakelijk. Leuk ook dat de drummer en basgitarist, Scot & Bryan Devendorf ook broers zijn. Daarnaast werd de band ook nog eens bijgestaan door twee trompettisten, en je verwacht het niet, maar dat klonk geweldig.

I’m in love. Het was het wachten waard. Vooral om iedereen te zien die net zo lyrisch over ze is. Want ik ben zeker niet de enige. Ook niet tijdens de wedstrijd, met z’n allen, schreeuwen, zingen en juichen. Het was mooi. Een mooie avond.