Dansende Handen

Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd. Om dit stil te krijgen zet ik bij het wakker worden altijd direct de radio aan. Een ander wijsje in mijn hoofd. Thuis zing ik mee, doe ik een dansje of sta echt als een malloot mee te schreeuwen en springen. Op straat is dat allemaal toch wat lastiger. Als je met je mp3-speler op de fiets zit of naar het station loopt.

Je ziet ze wel, mensen op de fiets die gewoon keihard meezingen met wat er aan muziek in hun oren schalt. Ik kan dan niet anders dan ze goedkeurend toe lachen. Want zonder muziek gaat het nu eenmaal niet. Meezingen doe ik ook wel, maar dan zonder geluid, het zogeheten playbacken. Dat is vooral op mijn nachtelijke fietstochtjes naar huis.

Alleen betrap ik mezelf er steeds vaker op dat ik met mijn handen aan het meezingen ben op de muziek die door mijn mp3-speler mijn oren intettert. En als ze niet meezingen, dan dansen ze wel. Ritmisch meebewegen op de muziek.

Praten met je handen is een hele eigen taal. Niet alleen de gebarentaal, maar ook in dans. In Thailand gebruiken de dansers hun handen om het verhaal bij de dans te vertellen, zo ook de buikdanseressen, die met subtiele arm en handbewegingen een extra dimensie aan de dans meegeven.

Maar ik dans niet! Mijn lichaam fietst, loopt of zit stil. Alleen mijn handen zijn druk. Zo tap ik mijn vingertoppen tegen elkaar, maak ik rare draaibewegingen, zelfs hand-in-de-lucht-werp bewegingen bij grootse momenten in een liedje. Een uithaal, een huilende gitaarsolo of een keiharde beat die er opeens inknalt.

Mijn linkerhand doet ook vaak wat anders dan mijn rechterhand. Ze nemen allebei een ander instrument of deel van de muziek voor hun rekening. Links zingt mee, terwijl rechts vloeiend de drums bespeelt. Violen of andere strijk- en snaarinstrumenten zijn makkelijk te onderscheiden van de rest; mijn handen zijn dan meer de dirigent, licht bewegend, van links naar rechts, de noten in de lucht volgen en zacht aanraken.

Nu ik me er meer en meer bewust van word, ben ik benieuwd of het andere mensen opvalt. Dat ik aan het meezingen ben. Hoe soepel mijn dansbewegingen zijn en dat ik op werkelijk iedere soort muziek kan dansen. Het is aan aan mijn handen te zien welke muziek ik aan het luisteren ben. Dat mensen mij ook goedkeurend toelachen als ze me al zingend en dansend voorbij zien fietsen.

Eerder geplaatst op PinkBullets.nl

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *