Helios

Zo zat ik eens op een zaterdagochtend, het zal vier uur geweest zijn, buiten op een bankje aan de gracht.

Er zijn van die nachten, of ochtenden, als we het dan toch feitelijk houden. Verrassend genoeg zat ik daar niet omdat ik net de kroeg uitgeveegd was, of de disco, club, of andere hippe tent met veel mensen en harde muziek. Ik was gewoon wakker geworden, was opgestaan en naar buiten gelopen. Het is zo stil in de stad op dat tijdstip. Rustgevend en ergens verwarrend, want een stad is niet zo stil. Het deed me denken aan de openingsscène uit Vanilla Sky (Abre Los Ojos/Open Your Eyes), waarin Tom Cruise door New York rijdt en alles is stil en leeg, dat hij dan Times Square op rent, waar alleen alle reclame aanstaat.

Waarom werd ik wakker? Ik ben dol op slapen, ben er groot fan van en denk toch dat het één van mijn favoriete hobby’s is. Toegegeven, het heeft me heel wat jaren gekost voordat ik ook prettig kon slapen, maar als je dat dan eindelijk hebt, heerlijk! Wakker worden, nuchter, ergens rond half vier. Geen nachtmerrie, hoefde niet naar het toilet, had geen dorst, gewoon, wakker. Vandaar dat ik naar buiten ging, er moet toch iets zijn, wellicht buiten.

Ik heb het wel opgezocht, die stilte in de stad; heb tijden op maandagochtend door de stad gefietst, naar de studio toe, prachtig. De stad zien, horen en voelen wakker worden. Terwijl jij al wakker bent. Of ik creëer het zelf, niet zozeer de stilte als wel het gevoel alleen in de stad rond te lopen. Muziek aan, blik op oneindig en lopen. Maar dan hou je toch altijd de auto’s, de fietsers en andere rare mensen die allemaal op straat rondspoken. Een lege stad, de rust, die heb je alleen in die schemer uurtjes tussen nacht en dag.

Terwijl ik op het bankje zat, uitkijkend op de gracht, de huizen, de lucht die langzamer lichter werd, ging de muziek vanzelf spelen. Het zou leuk geweest zijn als er inderdaad een string kwartet opeens om de hoek aan zou komen lopen, maar dit kwam gewoon vanuit de interne jukebox. In al die rust gaat het er intern niet zo rustig aan toe. Met de muziek komen de beelden, met de beelden de gezichten en met de gezichten ook de flarden van gesprekken, alle dingen die nooit uitgesproken zijn. Uitgesproken, hardop gezegd. Die in het luchtledige blijven zweven. Het is mijn eigen privé film, ongeschreven, nooit vertelde verhalen.

De film loopt wel door en er dwars doorheen denk ik weer aan andere momenten waarop ik zo verhalend zat te luisteren. In de kerk, naar een klassiek concert bijvoorbeeld. Instrumentale muziek heeft de kracht dat het van zichzelf al een verhaal verteld, maar dat het nog eens versterkt wordt met je eigen verhalen. In de trein, als ik uit het raam staar, en kilometers spoor schieten onder mij door. Onder de douche, als het water wegspoelt. De meeste mensen krijgen hun beste ideeën onder de douche, alleen zodra de kraan dicht gedraaid wordt en ze onder de douche vandaan stappen is het idee met het water weggespoeld.

Alles wat gebeurd is loopt samen met wat nog kan komen. Ik kan ook heel goed mijn eigen verhalen bedenken. Dan is alles al gebeurd een afgerond geheel. Goed gesprek, denk ik dan bij mezelf. Nieuw liedje! Cheer up sleepy Jean, oh what can it mean, to a daydream believer. Dromen met open ogen. Wat mis ik dan allemaal, als ik alleen maar aan het dromen ben, wakker of slapend. Open je ogen. Er is zoveel wat echt is, wat ik echt kan doen en zeggen. Mijn eigen verhaal maken en niet alleen bedenken. Met andere mensen in het verhaal, die tastbaar zijn en zelf iets te zeggen hebben, zonder dat ik ze souffleer.

Opeens is het stil. De muziek is opgehouden. De zon komt op. De stad beweegt langzaam. En ik sta op en loop terug naar huis. Waar ik mijn computer aanzet en begin te schrijven. Soms moet je de zon gewoon op horen komen om alles in een nieuw daglicht te zien.

Zonsopgang, Carl Nielsen

[embedty]http://www.youtube.com/watch?v=0jikeQdzv3s[/embedty]