De Beatles Connectie

Stel nou dat je Blackbird voor het eerst hoort, wat een geweldig cadeau moet dat zijn. Blackbird weer voor het eerst mogen horen. Gelukkig geldt dit niet alleen voor Blackbird, maar voor bijna de gehele Beatles discografie. Er zijn zoveel nummers die je wel weer voor het eerst zou willen horen. Erdoor verrast worden, verblijd, het nog een keer luisteren en blijven luisteren.

Zo kwam ik uit bij Please Please Me. De eerste single van de heren, van hun eerste en gelijknamige album uit 1963. Opmerkelijk is dat in Amerika het album niet is uitgebracht tot 2009. Veel van de nummers werden in ’64 uitgebracht op Introducing… The Beatles en daarna op The Early Beatles in ’65. Pas met de hele album collectie op cd, werd Please Please Me officieel als album in Amerika uitgebracht. In bepaalde kringen is Please Please Me de typische vrouwen poprock van de Beatles. Te lief, te braaf, niet echt rock ‘n roll. Het latere werk van de Beatles staat ook hoger aangeschreven, maar dat doet niets af aan de tijdloosheid van het album en het nummer; Please Please Me.

En als we dan toch bezig zijn kunnen we gaan associëren. Want er zijn vele connecties met de Fab Four. Ook in het Nederlands vinden we ze terug. Thomas Acda is groot Beatles fan en hij heeft een groot aantal liedjes van de heren in het Nederlands omgezet. Eén van mijn favorieten daarvan is van De Poema’s (Acda en De Munnik samen met Van Dik Hout). Zij doen Laat Me Niet Staan oftewel Don’t Let Me Down.

Dan door naar de Paul-en! Te beginnen met de Paul die niet kart. Ik vind Paul McCartney leuk. Waarschijnlijk omdat in mijn Beatles opvoeding dat de favoriet van mijn vader was, is. Hij maakt fijne muziek. En een leuk, niet al te oud popliedje van Paul is Hope of Deliverance. Het blijft ook zo lekker in je hoofd rondzingen.

Paul Simon, Simon & Garfunkel. Zo zit je in Frankrijk, midden in de nacht, in de duinen, rond het kampvuur, gitaren erbij en met z’n allen zingen “Everyday is an endless stream of cigarettes and magazines…” Er zit een mooi verlangen in het nummer, I wish I was homeward bound. Dat zelfde gevoel zit voor mij ook in Maybe Tomorrow, van de Stereophonics. Maar dan! De Beatles connectie. En die is fijn. In 1976 is Paul Simon de host bij Saturday Night Live. Hij klimt daar natuurlijk ook op de kruk, gitaar in de hand. Naast hem zit George Harrison, de man die echte juweeltjes heeft geschreven met de Beatles. Daar spelen ze Homeward Bound. Samen spelen ze ook Here Comes the Sun. Wellicht het mooiste nummer van The Beatles.

Stephen King heeft zijn boek  The Shining genoemd naar een zin uit Instant Karma! “And we all shine on…” King gebruikt de zin ook aan het einde van The Gunslinger, deel I uit de Dark Tower serie. The Shine of Shining is in King’s boeken een duiding voor telepathische begaafdheid, in al haar verschillende vormen. Toch prettig dat ik mijn twee favoriete zaken, lezen en muziek, zo met elkaar kan associëren. Helemaal als het om Stephen King gaat en John Lennon, met het geweldige Instant Karma!

Dan rest alleen nog de afsluiter, de uitsmijter. Frank doet zelf de introductie: