Ik denk aan je. Gewoon, in het voorbij gaan vraag ik me soms af hoe het met je is. Het kan een aanleiding zo klein zijn als een flard van een liedje, iemand die een roze topje draagt of een lange witte rok die net iets teveel geluid maakt bij het lopen. In de reflectie van een raam zie ik je wel eens voorbij lopen aan de andere kant van de straat, terwijl je er helemaal niet loopt. Soms denk ik aan je.
Het is niet eens zozeer dat het om jou gaat als persoon, maar meer een gegeven uit een ander leven. Wat ooit geweest is, waarvan ik dacht dat het er was. Een glimlach of een zelfbemoedigend knikje in het niets van herkenning, zijn meestal het einde van de gedachte. Onze levens zijn beter geworden doordat wij elkaar ooit tegenkwamen.
