Tori Amos. Gisteren live in de Desmet Studios in Amsterdam. 100 mensen, een vleugel en een verrassend klein popje met rood haar, die zelf zegt dat de zij de piano niet speelt, maar de piano haar bespeelt.
In 1992 had ze me nog niet, met haar album Little Earthquakes. Daarvoor moest ik iets meer geleefd hebben. Tot ik opeens met Silent All These Years in aanraking kwam. Tori Amos is vanaf dat moment met al haar muziek niet meer uit mijn muziekgestel te denken en tevens kan ik nu een zeer mooie herinnering van haar, live, op 3 meter afstand, erbij bewaren.
But what if I’m a mermaid, in these jeans of his, with her name still on it. Hey but I don’t care, ’cause sometimes, I said sometimes, I hear my voice. And it’s been here, silent all these years.
