Wat is toch die dwangmatigheid waarmee mensen hun onbegrip moeten uiten over acties van mensen die lijden aan een totale kortsluiting? Waar komt die hypocrisie vandaan? Opeens is de wereld een vredelievende planeet waar een ieder een volmaakt leven leidt en iedereen tot stomheid is geslagen van onbegrip.

Donderdag 30 april 2009 ramde K.R. Tates met een zwarte Suzuki Swift met volle snelheid door de afzettingen en een groep mensen heen en kwam tot stilstand tegen De Naald. Een tragedie. Geen drama, maar een tragedie. Ik was het een keer eens met Jan Mulder. Onbegrijpelijk? Neen, want een tragedie was het.

En dan begint het circus. Niemand durft toe te geven een dergelijke daad maar enigszins te begrijpen. Er worden allerlei deskundigen bijgehaald om zogenaamde professionele verklaringen te verkondigen voor deze ultieme aktie. De buurt wordt uitgekamt op zoek naar mensen die hem kenden. “Deze man kan toch niet normaal zijn geweest?” Krampachtig zoeken we een excuus voor zijn gedrag. Het moet toch te verklaren zijn. En dus rusten we niet voordat we het hebben gevonden.

Waar komt deze massa ontkenning vandaan? Waarom schieten we en masse in de verdediging door vooral te melden dat we het niet begrijpen? Kom je op een of andere dodenlijst te staan als je de gebeurtenis maar enigszins in perspectief kan plaatsen? Je hoeft maar het ochtendjournaal te kijken, de krant te lezen of op internet de nieuwssites af te struinen en je hebt meteen door dat het een Mad, Mad World is waarin we leven. Is het dan nog steeds zo onbegrijpelijk dat iemand waarbij de bedraading doorbrandt tot zulke acties in staat is? Lijkt me niet.

In een wereld waar priesters kleine kinderen misbruiken, vrouwen gestenigd worden door een razende massa, vaders hun dochter jarenlang in een kelder opsluiten en systematisch verkrachten is het helemaal niet zo gek dat er zo nu en dan een tot nu toe keurige man door omstandigheden breekt en een ware tragedie veroorzaakt.