Muzikaal gezien zijn commercials voor de sommige artiesten een doorbraak. Als je liedje in een reclame zit, dan heb je dusdanig veel exposure dat het wel goedkomt met je album, of de single op z’n minst. Nog beter is als je chanson jaren na dato nog eens een hit wordt. Zoals Sniff’n the Tears, met Drivers’ Seat. Uitgebracht in 1978, waar het weinig deed. Totdat het gebruikt werd in een reclame van Pioneer in 1991 en spontaan de nummerrr 1 positie behaalde in de enige echte Nederlansche top 40.
Audi gebruikte Simone White met haar Beep Beep Song recentelijk. Dit heeft haar geen windeieren gelegd en Audi ook niet. Ze waren zelfs genomineerd voor de beste commercial van het jaar. Adidas en Nike maken er ook en sport van om voor onbekende muzikale ondersteuning te zorgen om hun reclames nog aantrekkelijker te maken voor het grote publiek. Maar, er is één merk wat voor mij de standaard heeft gezet wat betreft kennismaking van nieuwe bands en muziek en zeer aansprekende beelden erbij: Levi’s.
In de prachtige jaren ‘90 keek ik veelvuldig televisie, vooral MTV, wat toen nog echt MTV was, en zapte er verder lustig op los. Levi’s kwam in die tijd met visuele hoogstandjes met briljante muzikale ondersteuning. Zo erg zelfs dat ik er per direct van naar de platenboer rende om die single maar aan te schaffen. Levi’s heeft altijd zeer smakelijke dames en heren in hun reclames gebruikt, maar de muziek maakt het toch net even af.
Mr. Boombastic, Shaggy! Die kennen we allemaal. Maar de commercial van Levi’s zorgde voor een bijzonder humoristische kwinkslag. En ze hadden de smaak te pakken! Zo kregen we de claymation en daarna gingen we de ruimte in. Helemaal hyper zat ik op de bank als de reclame weer voorbij kwam; Spaceman. Welk een deceptie was het dan ook, toen ik het nummer volledig hoorde, dat het alleen het intro en outro waren wat zo klonk. Babylon Zoo heeft zijn eenmalig succes puur en alleen te dank aan een stukje stof.
De daarop volgende commercial van de spijkerbroekenboer was met zeemeerminnen. Daar heb je me bij voorbaat al mee, maar de sprookjes, spookachtige muziek eronder was helemaal fascinerend. In die tijd was ik wel al online, maar nog niet dusdanig behebt dat ik binnen drie minuten het gewenste zoekresultaat onder ogen had. Na enig spuurwerk en verschillende bronnen te raadplegen kwam ik erachter dat we het hier over Smoke City hadden, met Underwater Love. En oh the joy tot op de dag van vandaag.
Levi’s was natuurlijk al jaren bezig met baanbrekende commercials op de markt te brengen. Maar helaas kan ik niet in vol bewustzijn posten dat ik de jaren ‘80 zo bewust heb meegemaakt dat ik The Boys of the Eighties in levende lijven in spijkerbroek gehuld over het scherm heb zien huppelen. Maar Hot Deng! De heren mochten er zijn. De muziekkeuze onder, of over, de beelden deed het ook prima. Bekijk en beluister vooral nog eens de reclames die ze ooit uit hebben gebracht.
Eén heer in het bijzonder wil ik er nog uitlichten. Mr. Nick Kamen. Sinds een paar weken is de nieuwe single van Voicst uit, A Year and a Bit. Giel Beelen had op een vroege ochtend ooit het vergelijk getrokken met een jaren ‘80 chanson. Dat vooral de intro’s zo op elkaar lijken. In mijn ochtendlijke hoedanigheid heb ik Nick wel geregistreerd, maar de rest niet. Toen ik dus opzoek ging naar Nik Kershaw kwam ik op weinig uit. And Hell! Daar kan ik niet tegen. Na wat verder spuurwerk en vele andere muziekkenners te hebben geraadpleegd kwam eindelijk Nick Kamen uit de bus gerold, met zijn I Promised Myself.
Maar Nick is natuurlijk een voorheen onbekende Aardse bewoner geworden dankzij Levi’s. Met zijn legendarische optreden als ontkledende wasserettebezoeker. Nog één keer dan, Nick Kame in de Levi’s reclame, met I Heard it Through the Grapevine als ondersteuning.
Levi’s, bedankt.
