Een stel walvissen raken door een voor ons onbekende reden de weg kwijt. Ze eindigen op een strand, waar ze het niet zullen overleven. Met man en macht probeert de bemoeizuchtige mens de walvissen terug het water in te krijgen. Met shovels worden de walvissen de weg terug gewezen. Even lijkt het erop dat het lukt, maar dan keren ze weer op en zwemmen hun dood tegemoed.

De zo behulpzame mens kan het niet aanzien, en ziet geen andere uitweg. Met de ijzeren hand wordt er bij elk dier een kogel door de kop gejaagd. Zo. Dat is nog eens humaan.

Waar bemoeien we ons mee?

Laatste samenkomst van uitgespeeld plastic. Lees verder »

Een mooi staaltje uit de tent lokken. Dat is wat Geert – peroxide koning – Wilders vandaag tentoonstelde in de mooie stad achter de duinen.

Wilders gebruikte de verkrachting van een journaliste door de Taliban die zij achteraf nuanceerde als voorbeeld voor zijn beeld van de goedpraterij cultuur die de PVV in Nederland ziet ontstaan. En zoals Geert had voorzien struikelde Femke bijna over haar eigen voeten toen ze naar de microfoon rende om haar afschuw hiervan duidelijk te maken. Pechtold kwam als een ridder op het machtige witte paard en probeerde Wilders op te pakken op beargumentering en bruggetjes slaan die niemand kon zien. Zelfs onze autistische premier Balkende sprak schande op de manier zoals hij alleen kan. Allemaal niet inhoudelijke emotionele reakties, die voor Wilders alleen maar de twijfelende kiezers als een hersenloze kudde naar zijn weiland drijven.

Zie hier het fragment van het debat.

Lees verder »

Als Unicef al niet meer gelooft in morgen, waarop kunnen kinderen hun hoop dan nog op vestigen. Zicht hebben op een betere morgen is nog altijd beter dan de harde realiteit van vandaag. Vandaag had ik nog hoop, morgen niet meer. Unicef, bedankt.

25 mei 2009 – Noord-Korea laat een natte scheet, en de wereld staat op zijn kop. Zo erg zelfs dat Meneer de President Barack Obama wakker moest worden gemaakt. Want als Kimmetje zijn broek vol schijt, dan dienen we met z’n allen paraat te staan om een gepaste reaktie te geven. Het hele circus kan weer beginnen, uit alle gaten en hoeken worden de deskundigen erbij gehaald om nog iets zinnigs te zeggen over deze schreeuw om aandacht.

“Het is een test voor Obama!”, schreeuwt de één. “Pure binnenlandse aangelegenheid!”, schreeuwt de ander.

Een dag later schiet Kim nog twee raketten de lucht in. “WTF!?”, reageert de wereld geschokt.

Het enige commentaar die een beetje hout sneed kwam vandaag van Rob de Wijk op BNR, alhoewel dit een meer een reaktie was op presentator Niels Heithuis. Noord-Korea gewoon negeren. Niet reageren en doorgaan met de echte belangrijke zaken en doen alsof dit niet gebeurd is. Het grote communistische kind schreeuwt om aandacht en wat doe je als pedagogisch medewerker? Je negeert ‘m.

En als je hem dan toch aandacht wilt geven, knuffel hem dan met onvoorwaardelijke liefde dood.