De Got Talent show is een zeer succesvol formaat wat zich al heeft bewezen in meer dan 25 landen. De Britse versie van 2009, waar het origineel is bedacht, is weer van start gegaan en heeft al voor de nodige opschudding gezorgd. Normaal gesproken lig ik niet wakker van de hype rondom dergelijke tv programma’s, maar het fragment van Susan Boyle waarbij ze de jury en het publiek volledig verrast met haar zangtalent kon ik niet negeren.

Susan Boyle roept allerlei vooroordelen af als je haar niet kent. Binnen de kaders van de huidige Westerse maatschappij is ze niet moeder mooiste. Integendeel. Verder draagt haar levensverhaal hier alleen maar aan bij. Ze is 48 jaar, werkeloos, woont alleen met haar kat Pebbles en heeft nog nooit gezoend.

In het fragment is duidelijk te zien dat de hele zaal, inclusief jury, zich vult met de vooroordelen. De gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen. En daarbij is Susan, die haar leven lang al droomt van een optreden voor een groot publiek, ook nog wat onhandig in haar antwoorden en heupbewegingen (what was on her mind!?).

En dan zingt Susan met haar prachtige zangstem het nummer I Dreamed A Dream uit Les Miserables. En meteen verandert de energie in de zaal. De vooroordelen kwijnen weg en maken plaats voor complete verrassing wat ombuigt naar totale bewondering en respect. Typisch. 

Dit bewijst maar weer eens dat de mens zich overgeeft aan de dierlijke instincten die we meekrijgen met onze genen. En dan wordt de verwachting dat er weer zo’n malloot op het podium staat die zich met totale vernedering je ego een boost gaat bezorgen volledig weggevaagd. Heerlijk!

En dan een groep mannen met waanzinnig danstalent, Flawless. Ze zien er goed en verzorgd uit. De ad rem antwoorden van de woordvoerder van de groep zijn scherp. De energie die uit het publiek komt is totaal anders.

Prejudice’s got the real talent.