We Hebben een Beller!

bellerCommunicatie is een mooi goed. Je spreekt met andere mensen over dingen, je vraagt naar antwoorden of hulp, je deelt mede, je regelt, je coördineert, je maakt gewoon geluid en iemand anders reageert daarop. Fan-tas-tisch. Jammer dat ik toch een soort lichte vorm van “bel-angst” heb.

In persoon praat ik wel een eind weg, maar iemand opbellen om iets te vragen, eng! We hebben het hier puur over persoonlijk bellen, zakelijk bellen is geen probleem, bijzonder accuraat en effectief ben ik dan. Gebeld worden is ook apart, maar bij het opnemen van de telefoon hoef ik over een lagere drempel te stappen dan om zelf de telefoon op te pakken en iemand op te bellen.

Gelukkig hebben we tegenwoordig e-mail en sms, en daar beste mensen, ben ik erg goed in. Electronisch, schrijvend communiceren.

Zelf ben ik er nog niet helemaal achter waar die “angst” precies vandaan komt. Is het een vorm van (een mogelijke) afwijzing die ik niet prettig vind, is het de illusie van niet uit je woorden kunnen komen, de juiste toon produceren,  of dat mensen je niet kunt aankijken. Verrassend dat ik daar electronisch dus geen last van heb. Dan kunnen mensen je helemaal verkeerd interpreteren. Ook verrassend is dat, als ik iemand sms of email met de vraag “bel me”, en ze bellen, er geen angst meer is. Het is dus niet zozeer het telefoongesprek alswel het daadwerkelijk bellen waar de drempelvrees in schuilt.

Vandaag is een goede telefoondag. Ik heb een aantal zaken te regelen en telefonetisch is dat toch echt het snelst geregeld. Diep ademhalen en bellen maar! Het begint al met het overgaan van de telefoon, één keer, twee keer, drie keer… Is die persoon er wel? Vreemde vraag trouwens, want bijna iedereen die ik bel, bel ik op de mobiele telefoon, dus ze zijn er altijd wel, maar of ze op zullen nemen is een tweede. Stoor je de mensen, screenen ze de telefoontjes en in sommige gevallen, bel je ze wakker. Stomme vragen. En dan de opluchting! Er wordt opgenomen en na netjes “Hey hallo!” te roepen is het meestal wel in orde, dan is het contact er. De andere mogelijkheid is minder prettig: voicemail.

Het begint bij jezelf, of je je eigen voicemail afluistert, mensen ook daadwerkelijk terug belt, of je überhaupt een voicemail-welkomstboodschap hebt ingesproken. Gelukkig is de tijd van grappig proberen te zijn op de voicemail wel gepasseerd, maar er zijn nog een aantal lolbroeken die een welkom hebben waardoor ik direct ophang. Wat! trouwens alleen maar prettig is, want dan hoef ik geen slecht, onverstaanbaar, hakkelend, onsamenhangend bericht in te spreken. Voordeel van de moderne telefonie is dat men altijd wel ziet of er gebeld is en door wie. Mits je in de contactenlijst staat van desbetreffende persoon. Anders zien ze alleen een nummer, als je je nummer niet hebt afgeschermd. Dat! is trouwens ook iets waar ik me aan stoor; “onbekende” nummers *ril*. En je maar afvragen wie je dan gebeld heeft, geen bericht heeft achter gelaten en niet terug belt. Maar dat is niet zozeer een angst, meer een ergernis.

Anyhoe! Voicemail:

  1. ik ben er zo slecht in
  2. vergeet regelmatig te melden wie het is die belt (alsof iedereen je stem herkent)
  3. roep alleen maar “Bel me terug!” (waarom sms ik dan niet)
  4. hang een heel verhaal op, waarbij ik na drie zinnen eigenlijk al niet meer weet wat ik nou van die persoon wil
  5. ga er vanuit dat mensen mijn telefoonnummer hebben, want mijn nummer nog eens noemen schijnt lastig te zijn

Ik ben dus altijd blij als ik een telefoontje terug krijg. Dan is mijn bericht toch goed aangekomen.

Vandaag heb ik een aantal voicemails ingesproken, met redelijk succes. Tevens heb ik mensen opgebeld, met goed resultaat, want ze namen op én ik kreeg te horen wat ik wilde horen. Die angst om mensen op te bellen wordt op deze manier steeds minder. Enige nadeel zou dan kunnen zijn dat mijn telefoonrekening de aankomende maand nog hoger uitvalt dan de afgelopen maand…