Vervoering

vervoering

De stilte voor de langsrazende Intercity. Fantastisch! Zowel de stilte als het langs razen. Een vreemd groot geel ding dat met een noodgang voorbij komt zetten en dan de backdraft ervan… Met een grote grijns zit ik de trein na te kijken en te wachten op het boemeltje wat mij huiswaarts gaat brengen.

Voertuigen vervoeren me. Letterlijk en figuurlijk. Met de trein reizen blijft een uitstapje voor me. Ik heb natuurlijk mijn voorkeuren wat betreft de bestemming, maar als ik tegen het raam aangeleund, naar buiten kijk, terwijl het landschap voorbij raast, maakt de bestemming niet zoveel meer uit. Zelfs het dagelijks met de trein reizen, hetzij naar school, hetzij naar werk, ging nooit echt vervelen. De treinreisjes zijn ook nooit hetzelfde: de muziek is altijd anders, met een kleine herhaling, net als het landschap.

In en met bijna alle vervoersmiddelen heb ik wel een bepaalde staat van vervoering. Vliegtuigen zijn prachtig om naar te kijken en om mee te vliegen (okay, gevlogen te worden). Het blijft een fascinatie opwekken die maar niet afdoet, hoe vaak je ze ook ziet of hoe vaak je ook vliegt. Opgroeiend onder de Buitenveldertbaan raak je wel gewend aan het geluid van een overkomend vliegtuig. Alleen de aanblik went niet. Een groot ijzeren geval, dobberend in de lucht. Dobberen doe je natuurlijk niet in de lucht, daar zweef je, alleen het gevoel van zweven heb ik meer als ik in het water lig. Al het gedoe en gewacht op het vliegveld daar gelaten, is het vliegen ook een ervaring die spannend blijft. Het spannend van in een achtbaan gaan, wat technisch geen vervoersmiddel is, maar me wel in vervoering kan brengen. Langzaam taxiën, in de rij wachten, vaart maken en dat neus de lucht in en gaan. Heerlijk. Ook hier zit ik weer tegen het raampje aangedrukt om naar het landschap beneden me te kijken. 

Terwijl het vliegtuig stijgt, verandert mijn blik. Je vliegt door wat wolken en opeens zit je boven de wolken. De horizon waar je dan de rest van de vliegreis naar kunt kijken is van een bijzondere schoonheid. De wolkenformaties, waar je natuurlijk allerlei figuren in kunt bedenken, de ronding van de aarde, de zon die alles doet oplichten. 

Fietsen is ook vervoer. En sinds ik in het echte Amsterdamse woon, is fietsen ook een vervoering. Wandelen door de stad doet al deugd, maar op de fiets heb je altijd de wind langs je gezicht, wat toch net weer iets meer doet met je tochtje. Het uitzicht is ook altijd prettig, ik hou van de stad. De vreemde opbouw ervan, de architectuur, de grachten, het dorpse midden in de stad. En op de fiets kun je er net zo snel of langzaam van genieten als je zelf wilt. Overal langs en tussendoor, bellen naar toeristen (MOVE!), over de stoep en natuurlijk door een rood stoplicht fietsen. Altijd leuk.

De trams en bussen in de stad zijn handig, maar doen me weinig, qua vervoering. Dat is vervoer. Maar maak je een busrit die je uit de stad neemt, naar een dorp of een andere stad, dan is het wel weer leuk. Toegegeven dat ik dan liever zelf rij, in een auto, niet een bus, want ik heb geen groot rijbewijs, wat wel zou kunnen, als ik mijn rijbewijs zou kopieëren op A4, maar goed… Autorijden is een sport, ontspanning, leuk, handig, frustrerend, een heel andere dimensie van reizen. Daar heb je volledig zelf de controle over het voertuig, wat weer een extra vervoering met zich meebrengt. 

Metro’s hebben wel weer een soort van vervoering, maar dan wel de echte metrolijnen, in London, Parijs of New York. Dat zijn opzich al uitstapjes, de haltes, gangenstelsels, overhoppen van lijn naar lijn. De metro in Rotterdam heeft er wel iets van weg, maar daar ga je al; Rotterdam.

Tijdens het reizen, in welk voertuig dan ook, reizen mijn gedachten ook mee. Iedere halte, stad of stop hebben wel een herinnering, een persoon of juist het onbekende en soms zelfs het liever helemaal niet willen weten. Daarbij is er ook een soort ontsnappingsfactor die meespeelt met het reizen. Je gaat ergens vandaan, ergens anders heen. Soms omdat je echt wilt vluchten, met de snelheid waarmee je reist alles achter wilt laten en in een nieuwe wereld weer tot stilstand komt. Andere keren is het weggaan zo prettig omdat je weet dat je er ook weer naar terug gaat. Het gevoel van thuiskomen, wat hartverwarmend is.

Raak ook eens in vervoering.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *