De leider van de Katholieke Kerk heeft de smaak weer te pakken. Hij is voorgebakken zieltjes aan het winnen in Afrika, en daarbij maakt hij zich oprecht zorgen over de heidenen die daar nog altijd het populaire hoe-doe-joe-voodoo spelletje spelen en willekeurig mensen van straat plukken. Dit heeft uiteraard een hoger doel. Door middel van ziekmakende drankjes en andere martelingen probeert men de kwade geest uit te drijven. Dat de bevolking als resultaat een collectieve doodangst uitstraalt doet er niet echt toe. Dat is mooi meegenomen. Het is tenslotte allemaal goed voor het hogere doel.
Het hogere doel van de Paus is in principe niets anders. Alleen heeft de moderne Kerk zich ontdaan van publieke slachtpartijen, want dat scoort op de lange termijn niet zo goed. Maar de evangelisatie (ja, ik moest ook even goed le-zen) van Afrika gaat vrolijk door. En daarbij is het van groot belang dat het rubber gehalte in Afrika laag blijft. Immers, een ziel met AIDS is ook een ziel. Een geinfecteerde ziel heeft nog altijd een hogere levensverwachting dan een onbevruchte eicel. En hoe meer zielen, hoe meer vreugde. Want dat brengt de Kerk. Het instituut waar men niet vies is van het maagdelijke jongensvlees. De organisatie waar een extreme opvatting best wordt gewaardeerd. Of het totaal aantal Joden wat afgeslacht is tijdens WOII nu op 6.000.000 of 300.000 komt is toch gewoon een wiskundige vraag? Waar maken we ons druk om.
Het geloof viert hoogtij. Niet zozeer dat elke verloren ziel zich tot een geloof bekeert in een poging de waarheid te ontvluchten, maar voor het hogere doel schroomt de mensheid zijn gruwelijke daden niet.
