Beste mensen,
Ik zie mijzelf als een overwegend geduldig mens. Als het op intelligentie aankomt overtref ik menig ander, echter als uitgangspunt respecteer ik iedereen. Maar vandaag werd dat respect op een geweldadige wijze op de proef gesteld.
Ik verdien mijn brood in de consultancy. Kort samengevat vertel ik anderen wat ze beter moeten doen om nu eindelijk eens echt resultaat te boeken in plaats van het financieel uitmelken van de klant. Daarbij verdien ik een aardige boterham. Één van mijn klanten zit in Rijswijk. Ik parkeer mijn auto daar in een parkeergarage onder een winkelcentrum. Doorgaans ben ik daar twee dagen per week on site, en aan het einde van de dag voordat ik mijzelf weer over het asfalt naar huis sleep moet ik betalen alvorens de parkeergarage te mogen verlaten. Daarbij kan ik kiezen tussen twee locaties waar ik met mijn Cooperate American Express Card kan betalen.
Vandaag was mijn favoriete betaalautomaat, die dichtbij de uitgang is gelegen waar ik mijn auto normaliter parkeer, in een onmogelijke stemming. Welke knop ik ook probeerde, hij weigerde mijn plastic kaart te accepteren. Normaal heb ik met een dergelijke weigering geen problemen mee, maar ik ben nu eenmaal verplicht te betalen voordat de slagboom zijn eentonige opening aan mij laat zien en ik richting huis kan gaan. Dus ik liep braaf naar de andere automaat die toch zo’n 75 meter verderop gepositioneerd was.
Daar aangekomen bevond ik mij in een wachtrij met nog twee vrouwen voor mij. Het was vrijdag en blijkbaar doen alle huismussen op die dag boodschappen. De vrouw die haar parkeerkaart vrolijk gestemd in de gleuf had geduwd probeerde met haar pinpas het geld aan de automaat te overhandigen zodat ze weer naar huis kon gaan. Echter, de automaat bleek een serieuze uitdaging voor haar te zijn. Meteen nadat ze gretig de parkeerkaart in het apparaat had gestopt duwde ze haar pinpas vrij ongegeneerd in een andere gleuf. Echter, ze negeerde daarbij volledig de overduidelijke instructies die op het scherm werden tentoongesteld. Het apparaat bleef koelbloedig wachten op haar commando en de vrouw keek hulpeloos rond. Mijn geduld voelde zich al redelijk uitgedaagd en dwong mij de vrouw vriendelijk toch dringend op het beeldscherm te wijzen waar op stond aangegeven dat het apparaat verdere instructies nodig had alvorens haar gulle gift te ontvangen. De vrouw keek achteloos naar het beeldscherm en begon op een ongecontroleerde wijze met haar pinpas de betaalautomaat te bevredigen.
Als reaktie vertelde ik de vrouw in een inmiddels al redelijk ontstemde toon dat ze eerst een betaalmethode moest kiezen en haar selectie kenbaar moest maken door een knop in te drukken. Ze keek verbaasd naar het beeldscherm en naar de vier duidelijk gepositioneerde knoppen. Ze keek mij nog even vluchtig aan met een verontschuldigende blik, maar toen ze merkte dat ik totaal geen medelijden toonde keerde ze haar aandacht terug op het apparaat en wist bewonderswaardig snel de transactie af te ronden. Deze handelingen had ze vaker uitgevoerd. Ik vermoedde dat ze dit menig keer in de schoenenwinkel geoefend had.
Tijdens deze laatste handelingen kon ze niet voorkomen dat de woorden “Nou, duidelijke instructies zouden wel handig zijn!” haar mond ontglipte. Ik moest op dat moment mijn lippen op elkaar bijten om niet uit te vallen en haar te wijzen op de ongelovelijke leegte in haar hoofd.
Na deze verstoring kon ik al snel de parkeergarage verlaten en mijn weg naar huis vervolgen. Na een aantal keer diep adem te hebben gehaald kon ik mijn frustratie los laten en mij richten op het moment van de blijde gezichten van mijn kinderen als ik thuiskom. Maar ik kon het niet laten om mij serieus af te vragen wat het bestaansrecht was van deze vrouw.
Ik ben ook maar een mens.
