Voor de Gelegenheid; Oeteldonk

leutAfgelopen zondag begaf ik mij per spoor richting ‘s Hertogenbosch, Den Bosch, of voor de gelegenheid Oeteldonk. Hier resideert ene Mr. Brown met gezin. Deze hadden mij uitgenodigd om mijn allereerste carnaval te vieren. Het is een dubbele carnaval, aangezien zij drie kiddo’s rond hebben rennen. Overdag ben je dan leuk verkleed met de kinderen opstap, in een nabij gelegen jeugdhonk. Mijn outfit was redelijk standaard; zwart. In Amsterdam zie het veel, ooit noemden we ze Gothics, nu zijn het Emo’s. Maar mooi zwart is niet lelijk en je kunt er altijd nog aanhangen dat je een heks bent of the princess in black. Voor mij een mooi excuus om ruisende rokken en een corset aan te doen.

 

Met het verkleden en het inpakken van de confetti verdwenen ook mijn paranoia gedachtes omtrent hossende mensen massa’s. Ook alle schuurfeesten, kermissen en brug-en-sluisfeesten vergat ik spontaan. Carnaval is iets anders. And by god it is.

Waar je als nuchtere Hollander en tevens buitenstaander denkt dat het geforceerd drinken en gek doen is, zit je er toch aardig naast. Deze zuiderlingen ademen carnaval, het zit in het bloed, ze weten niet beter. En dit is positief! Zoveel enthousiasme en ongedwongen feesvreugde werkt aanstekelijk. Gewoon meedoen was de gouden tip vanuit het noorden, maar zo geforceerd is het helemaal niet. Het is namelijk gewoon feest. En het heeft iets heel geruststellends om zoveel volwassen mensen verkleed en geschminkt te zien. 

In den avond, in de stad, merk je pas echt hoeveel ongenuanceerd plezier men heeft. Je loopt wat rond, hoort muziek die je de rest van de week niet meer uit je hoofd krijgt en duikt een kroeg in. De kroeg naar keuze was trouwens uitstekend. Lekkere lalalala, he ho he ho- muziek, maar ook de gebruikelijke zaterdagavond Leidseplein meezingmuziek. Springen, meezingen (het lalala begrijp ik nu ook stukken beter, want na een fust bier is dat pretty much het enige wat je nog echt eruit krijgt) en iedereen die er is doet hetzelfde. Geen agressie, beter willen zijn dan de ander, elkaar iets misgunnen, of andere stoerdoenerij. 

Ik heb Jezus ontmoet, toffe peer. McDreamy was er ook, tenminste, dat zei zijn doktersjas. Iemand die zich bedekt had met rubber duckies (die je aan mocht raken), Maja de bij-na, dames in Japanse zijde, Amy Whinehouse, Giel Beelen (ik denk dat hij het gewoon zelf was), vele Al Capone’s, wulpse dames is te kleine outfits die suggereerden dat ze Tirolermeisjes waren, of gewoon in het overdadige roze, Trekkies (beam me up Scotty) en een koninklijk echtpaar in het sneeuwwit, compleet verlicht met kleine ijsblauwe lampjes. 

Dat de inname van alcohol iets met de feeststemming te maken heeft is niet te ontkennen, maar ik sta liever tussen deze dronken mensen dan in iedere andere bar-dancing in het Amsterdamse op een zaterdagavond. Onze persoonlijk alcohol-inname deed dan ook niet onder voor iedere andere Oeteldonker. We zijn netjes met het aangaan van de lichten de kroeg uitgeveegd en daarna ging bij ons ook de lichten uit.

Het is even zoeken naar de juiste balans als je een paar uur later wakker wordt. Maar dan sta je in de middag weer in het buurthuis met de kinderen en je gaat rustig verder. Drie dagen lang, dat zou ik best kunnen, bedacht ik me na mijn vierde biertje van de dag. Er werd mij ook verteld dat de maandag eigenlijk het leukst is. Vooral omdat al dat import-tuig dan weer weg is. Import-tuig zijnde ikzelf. Buitenlanders die ook even lekker gek komen doen. Op maandag zijn ze allemaal weer weg en kunnen de zuiderlingen lekker onder elkaar hun feest vieren. Om ze dit te gunnen ben ik zelf ook maar weer per spoor huiswaarts gegaan die avond.

In de trein vervaagt samen met het landschap wat voorbij raast ook het hele carnavalsgevoel. Ondanks dat ik mijn mp3speler in de tegenaanval had aangezet, dreunde Monique Smit, haar broer Jan, Andre van Duin, een pallet Brabanders en andere toetoetoetoeters nog rustig door in mijn hoofd. Samen met J.P. Satre heb ik heel wat filosofische gedachtes gehad in de trein, maar zodra ik Amsterdam binnen kwam waren die allemaal weer verdwenen. Ik ben thuis. Een kinderlijke verliefdheid neemt het dan over en breed lachend fiets ik naar huis. 

Groot vermaak, vertier en plezier gehad in Oeteldonk. Zo zie je maar weer dat andere culturen vele dingen hebben waar je zelf niet mee bekend bent. En ik ben zeer blij dat ik het zo heb mee mogen maken en er in mee heb kunnen gaan.

Alaaf en houdoe.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *