Naaldjes. Het geluid van de tatoeëermachine. De rillingen over mijn rug. Waarom? Wist ik het maar. Of toch niet. Er ligt een soort berusting in het feit van het niet weten. Terwijl ik doorgaans vrij nieuwsgierig ben. Maar die naaldjes…
Ik ben altijd al gefascineerd geweest door tatoeages. Niet obsessief. Ik heb momenteel twee tatoeages, op beide bovenarmen één. Mijn eerste heb ik laten zetten in 2001 op mijn rechterarm en nog laten uitbreiden – overigens totaal ongepland – in 2003. Afgelopen jaar (2008) heb ik mijn tweede laten zetten. Op mijn linkerarm. Ze zijn beide erg verschillen van aard, maar bij dezelfde tattoo shop gezet. Jim’s Tattoostudio in Den Bosch. De rechter is een tribal met schaduw, de linker een maori met de zodiac tekens van mijn kinderen erin verwerkt. Deze had ik laten ontwerpen door Mark Storm.
Maar waarom laat je je dan een aantal uren in die stoel pijn doen? Doet het daadwerkelijk dan zo’n pijn? Dat hangt erg af van de plek waarop de kunstenaar je op dat moment de naaldjes in je opperhuid zet. Het zal wel gerelateerd zijn aan het aantal zenuwcellen per vierkante centimeter die je op dat moment in staat van paniek brengt. Gelukkig maakt ons lichaam dan een natuurlijke vorm van morphine aan waardoor het dragelijk wordt.
De reden waarom je een tatoeage laat zetten is voor iedereen persoonlijk. Dat maakt het dan ook altijd iets bijzonders. Je doet het omdat je het stoer vindt en het je een bepaalde status geeft. Of je laat een herinnering op je lichaam verwezelijken. Maar het is altijd persoonlijk. En dan die naaldjes…
Ik geef het toe. Ik ben verslaafd. En ik heb het geluk de verslaving redelijk onder controle te hebben, maar de drang is altijd op de achtergrond aanwezig. Er schieten dan constant nieuwe ideëen over de volgende tatoeage in mijn hoofd voorbij. De volgende komt op mijn rug. Een combinatie van tribal en maori om vroeger en het heden te herenigen en te verbinden. Ja. Het is persoonlijk. Maar die naaldjes zijn er voor iedereen.
